4 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej
![]() | Ten artykuł dotyczy 4 Kresowego Pułku Artylerii Lekkiej. Zobacz też: 4 Pułk Artylerii Lekkiej - inne pułki artylerii lekkiej z numerem 4. |
Historia | |
Państwo |
|
---|---|
Rozformowanie | 1947 |
Nazwa wyróżniająca | Kresowy |
Dowódcy | |
Pierwszy | ppłk Stefan Izdebski |
Ostatni | ppłk Józef Bauman |
Działania zbrojne | |
kampania włoska | |
Organizacja | |
Rodzaj wojsk | Artyleria |
Podległość |
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/IIkp_italia.png/210px-IIkp_italia.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/QF-25-pounder-beyt-hatotchan-2.jpg/200px-QF-25-pounder-beyt-hatotchan-2.jpg)
4 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej (4 pal) – oddział artylerii lekkiej Polskich Sił Zbrojnych.
Formowanie i zmiany organizacyjne
Pułk sformowany w październiku 1942 wchodził początkowo w skład 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty, następnie od marca 1943 w skład 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Zalążki stanowili przede wszystkim artylerzyści z 5 Dywizji Piechoty reorganizującej się Armii Polskiej na Wschodzie. Zadanie sformowania pułku otrzymał 5 pułk artylerii lekkiej[1]. W marcu 1943 jeden dywizjon w całości przeszedł z rozwiązywanego 8 pal. Po zakończeniu działań bojowych, na przełomie lipca i sierpnia 1945 pułk wyznaczony został do pełnienia służby wartowniczej. Wszedł w skład Zgrupowania Brygadowego „Wołyń” Grupy „Straż” (Polish Guarg )[2]. Chronił składnicę saperską, składnicę zaopatrzenia w Gatteo, piekarnię polową, linię wysokiego napięcia „C” i park pojazdów mechanicznych w Ballarii. Obsada jednej zmiany wynosiła 125 żołnierzy[3].
Organizacja i obsada personalna
dowódcy:
zastępcy dowódcy:
adiutant – por. Stanisław Czyrski[5]
dowódcy I dywizjonu
dowódcy II dywizjonu
dowódcy III dywizjonu
Każdy dywizjon posiadał dwie baterie artylerii po 4 haubicoarmaty 25-funtowe
Pułk liczył (etatowo)[7]:
- oficerów - 50
- podoficerów i kanonierów - 679
- 25 funtowych armat - 24
Przypisy
- ↑ Szczurowski 2001 ↓, s. 281.
- ↑ Żak 2014 ↓, s. 137.
- ↑ Żak 2014 ↓, s. 138.
- ↑ Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 87.
- ↑ a b c d e f Blum i in. 1990 ↓, s. XXIII.
- ↑ a b c d Polak 2004 ↓, s. 121.
- ↑ Szczurowski 2001 ↓, s. 278.
Bibliografia
- Maciej Szczurowski: Artyleria Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w II wojnie światowej. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2001. ISBN 83-7174-918-X.
- Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
- Józef Smoliński: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie : 1939–1945. Warszawa: Egros, 1997. ISBN 83-86268-66-2.
- Aleksander Blum, Maciej Przedrzymirski, Jerzy Wisz, Jan Paśnicki: Artyleria polska Bitwa o Bolonię 1945. Materiały do Księgi Pamiątkowej Artylerii Polskiej na Zachodzie 1940-1945. Londyn: Koło Oficerów Artylerii, 1990.
- Jakub Żak: Nie walczyli dla siebie. Powojenna odyseja 2 Korpusu Polskiego. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2014. ISBN 978-83-7399-621-2.
- Andrzej Suchcitz (red.): 5 Kresowa Dywizja Piechoty 1941-1947. Zarys dziejów. Londyn: Fundusz Pomocy Wdowom, Sierotom i Inwalidom 5 Kresowej Dywizji Piechoty, 2012. ISBN 978-0-9559724-0-9.
- MichałM. Polak MichałM., Grot - Zeszyty Historyczne nr 18/19 2004.„Obsada dowództw Armii Polskiej na Wschodzie według stanu na 1 stycznia 1943 r.”, Leszno: Wydawnictwo Instytutu im. gen. Stefana „Grota” Roweckiego w Lesznie, 2004, ISSN 1509-9792 .
- p
- d
- e
Wojsko Polskie we Francji | |
---|---|
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR |
|
Armia Polska na Wschodzie (1941–1944) |
|
I Korpus Polski |
|
2 Korpus Polski |
- Zobacz też: Jednostki artylerii Wojska Polskiego
- p
- d
- e
Wojska |
|
---|---|
Rodzaje wojsk | |
Wielkie jednostki |