Adam Kocur
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 1 maja 1894 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 12 stycznia 1965 | ||
Prezydent Katowic | |||
Okres | od 30 maja 1928 | ||
Poseł II kadencji Sejmu Śląskiego (II RP) | |||
Okres | od 1930 | ||
Przynależność polityczna | |||
Poseł III kadencji Sejmu Śląskiego (II RP) | |||
Okres | od 1930 | ||
Przynależność polityczna | |||
Poseł IV kadencji Sejmu Śląskiego (II RP) | |||
Okres | od 1930 | ||
Przynależność polityczna | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/68/1934_Sejm_%C5%9Al%C4%85ski._Politycy_%C5%9Bl%C4%85scy_oraz_w%C5%82adze_i_cz%C5%82onowie_Towarzystwa_Gimnastycznego_%22Sok%C3%B3%C5%82%22_1-P-2629-1.jpg/239px-1934_Sejm_%C5%9Al%C4%85ski._Politycy_%C5%9Bl%C4%85scy_oraz_w%C5%82adze_i_cz%C5%82onowie_Towarzystwa_Gimnastycznego_%22Sok%C3%B3%C5%82%22_1-P-2629-1.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Katowice_-_Kocur_plaque.jpg/220px-Katowice_-_Kocur_plaque.jpg)
Adam Bronisław Kocur (ur. 1 maja 1894 w Kuźni Raciborskiej, zm. 12 stycznia 1965 we Frankfurcie nad Menem) – polski powstaniec, doktor praw, polityk, duchowny, główny komendant Policji Województwa Śląskiego (1926–1928), prezydent Katowic (1928–1939), wiceprezes Związku Związków Komunalnych Kas Oszczędności w 1939[1], poseł na Sejm Śląski II, III i IV kadencji, major piechoty rezerwy Wojska Polskiego, ksiądz katolicki.
Życiorys
Urodził się w Kuźni Raciborskiej k. Raciborza, w rodzinie chłopskiej. W gimnazjum w Raciborzu był członkiem kółka im. Tomasza Zana. Następnie studiował teologię we Wrocławiu. Był członkiem organizacji „Zet”. W latach 1914–1918 został powołany do armii niemieckiej.
Po wybuchu powstania wielkopolskiego wziął w nim udział jako dowódca batalionu. Następnie został oficerem 1 pułku Strzelców Bytomskich. Po udziale w II powstaniu śląskim pełnił służbę w sztabie Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Następnie służył w Policji Górnego Śląska. Był komendantem II sotni w Gliwicach, która z końcem września 1920 została przeniesiona do Bogucic. W nocy z 2 na 3 maja 1921 roku dowodził polskimi członkami tej organizacji przy rozbrajaniu niemieckich policjantów w Katowicach. Wraz z Walentym Fojkisem był przejściowo dowódcą grupy taktycznej. Podczas III powstania organizował Żandarmerię Górnego Śląska.
Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1934 roku zajmował 362. lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy piechoty. Pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice i posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V[2]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 14. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[3].
W latach 1922–1926 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 2 grudnia 1926 roku do 17 lipca 1928 roku był komendantem głównym Policji Województwa Śląskiego. W roku 1928 uzyskał doktorat w Krakowie i został prezydentem Katowic[4] (pełnił tę funkcję do 3 września 1939 roku). Był posłem do Sejmu Śląskiego II–IV kadencji, działaczem Związku Powstańców Śląskich, Polskiego Związku Zachodniego oraz Towarzystwa Przyjaciół Nauk na Śląsku. W dwudziestoleciu międzywojennym przewodniczył także Śląskiemu Towarzystwu Wystaw i Propagandy Gospodarczej[5]. Był inicjatorem i przewodniczącym komitetu budowy polskiego stadionu narodowego, którego projekt był gotowy w 1939 roku. Plan budowy pokrzyżowała niemiecka agresja na Polskę.
W latach II wojny światowej służył w Polskich Siłach Zbrojnych. Po wojnie pracował w UNRRA w Niemczech Zachodnich. W roku 1949 podjął studia teologiczne w Rzymie, a 22 grudnia 1951 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kard. Clemente Micary w bazylice św. Jana na Lateranie[6]. Od 1957 roku pełnił obowiązki kanclerza kurii dla Polaków w Niemczech we Frankfurcie nad Menem. Tam zmarł i został pochowany.
Ordery i odznaczenia
- Krzyżem Niepodległości z Mieczami (6 czerwca 1931)[7]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)[8]
- Krzyż Walecznych
- Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1931)[9]
- Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi
- Wielkopolski Krzyż Powstańczy
Upamiętnienie
Jego imieniem została nazwana ulica w Katowicach-Szopienicach oraz Zespół Szkół Zawodowych nr 3 w Katowicach. W 1992 odsłonięto tablicę pamiątkową w katowickiej archikatedrze.
Przypisy
- ↑ Rocznik Polityczny i Gospodarczy 1939, Warszawa 1939, s. 309.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 9, 917.
- ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. XXXI, 601.
- ↑ Historia miasta - Katowice miastem www.mhk.katowice.pl [dostęp 2017-01-20]
- ↑ Wojciech Janota: Katowice między wojnami. Miasto i jego sprawy 1922–1939. Łódź: Księży Młyn, 2010, s. 113. ISBN 978-83-7729-021-7.
- ↑ Ewa Wyglenda, Kocur Adam, [w:] Słownik biograficzny katolickiego duchowieństwa śląskiego XIX i XX wieku (pod redakcją Mieczysława Patera), Księgarnia św. Jacka, Katowice 1996, s. 177–178. ISBN 83-7030-177-0.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za zasługi na polu pracy narodowej, społecznej i państwowej”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 75, poz. 123 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i rozwoju sportu”.
Bibliografia
- Danuta Sieradzka, Prezydent Katowic w latach 1928–1939 Adam Kocur, Katowice, Muzeum Historii Katowic, 1992.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 83-7188-691-8.
- p
- d
- e
Burmistrzowie Katowic (1866–1920) |
|
---|---|
Prezydenci Katowic (1922–1939) |
|
Nadburmistrzowie Katowic (1939–1945) |
|
Prezydenci Katowic (1945–1950) |
|
Przewodniczący Prezydium MRN w Katowicach (1950–1973) |
|
Prezydenci Katowic (od 1973) |
|