Aleksander Kajkowski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 6 grudnia 1908 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 2 maja 1999 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 3 Batalion Saperów |
Stanowiska | dowódca kompanii |
Główne wojny i bitwy | |
Późniejsza praca | inżynier |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Aleksander Kajkowski (ur. 6 grudnia 1908 w Warszawie, zm. 2 maja 1999 w Chicago[1]) – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, inżynier mechanik, działacz emigracyjny i polonijny.
Życiorys
Był synem Jana (1859–1921) i Emilii z Jagodzińskich (1873–1963)[1]. W 1929 roku zdał maturę w I Gimnazjum Miejskim im. gen. Sowińskiego[2]. Został absolwentem Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. 5 sierpnia 1933 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1932 i 9. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów, a minister spraw wojskowych wcielił do 1 Batalionu Saperów Legionów w Modlinie[3]. 1 marca 1935 roku został awansowany na porucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 47. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[4]. W 1938 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza XIX Kursu Normalnego 1938–1940.
Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej służył w Armii „Lublin”[1]. Po przedostaniu się na Zachód został żołnierzem Wojska Polskiego we Francji i służył w 3 Batalionie Saperów[5]. Następnie został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Był oficerem 1. kompanii 1 Batalionu Saperów[5] oraz dowódcą 2 kompanii 5 Kresowego Batalionu Saperów.
Po wojnie pozostał na emigracji. W 1951 przybył do Stanów Zjednoczonych[1]. Pracował jako inżynier. Należał do Partii Republikańskiej[1]. W Chicago był przewodniczącym Komitetu Obywatelskiego od 1976, prezesem Niezależnego Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, prezesem Komitetu Katyńskiego przy Kongresie Polonii Amerykańskiej, członkiem rady nadzorczej Studium Spraw Polskich[6]. 24 września 1979 w stopniu pułkownika został powołany na stanowisko delegata Rządu RP na uchodźstwie na Stany Zjednoczone[7]. W 1990 Prezydent Ryszard Kaczorowski oddelegował go do przekazania insygniów prezydenckich Lechowi Wałęsie[2].
Był autorem książki pt. Żołnierskim szlakiem, wydanej w 1996[8]. Sam został opisany w publikacji pt. Żołnierskie losy, autorstwa Stanisława Dronicza[9]
Zmarł 2 maja 1999 w Chicago[10] Został pochowany na cmentarzu Maryhill w Niles pod Chicago[11].
Życie prywatne
Jego żoną była Irena z domu Wysogota-Zakrzewska (ur. 1912, zm. 13 października 1999), prawnuczka poety Konstantego Zakrzewskiego[12]. Mieli córki: Bożenę (ur. 1938) i Krystynę (ur. 1948)[1].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1990)[1][13]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (19 marca 1986)[1][14]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (15 sierpnia 1976)[1][15]
- Krzyż Oficerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1 czerwca 1994, za wybitne zasługi w działalności polonijnej)[1][16]
- Krzyż Walecznych (1944)[1]
- Złoty Krzyż Zasługi (1972)[1]
- Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami (1944)[1]
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Aleksander Kajkowski. poles.org. [dostęp 2017-06-02]. (ang.).
- ↑ a b Izba pamięci - Absolwenci | III Liceum Ogólnokształcące im. gen. Józefa Sowińskiego [online], lo3-waw.edupage.org [dostęp 2024-06-29] .
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 sierpnia 1933 roku, s. 162, 170.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 4 marca 1935 roku, s. 16.
- ↑ a b 1 Batalion Saperów. Kronika za rok 1940. s. 8, 14, 39, 42, 48, 76, 82.
- ↑ Marek Ciesielczyk: Inwigilacja Polonii amerykańskiej przez komunistyczną agenturę w latach siedemdziesiątych (Korespondencja z Polski). dziennikzwiazkowy.com, 2009-02-02. [dostęp 2017-06-02].
- ↑ Mianowanie delegatów Rządu R. P.. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 28, nr 6 z 29 listopada 1979.
- ↑ Aleksander Kajkowski. openlibrary.org. [dostęp 2017-06-02]. (ang.).
- ↑ Żołnierskie losy. rytm-wydawnictwo.pl. [dostęp 2017-06-02].
- ↑ Aleksander Kajkowski. death-records.mooseroots.com. [dostęp 2017-06-02]. (ang.).
- ↑ Barbara Chałko: Cześć Ich Pamięci!. magazynpolonia.com. [dostęp 2017-06-02].
- ↑ Wielka Genealogia Minakowskiego - M.J. Minakowski [online], wielcy.pl [dostęp 2024-08-23] .
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 53, nr 4 z 20 grudnia 1990.
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 11, nr 1 z 19 marca 1986.
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 23, nr 6 z 31 grudnia 1976.
- ↑ M.P. z 1994 r. nr 41, poz. 343.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Aleksander Kajkowski. poles.org. [dostęp 2017-06-02]. (ang.).
- Aleksander Kajkowski. sejm-wielki.pl. [dostęp 2017-06-02].
- Aleksander Kajkowski. geni.com. [dostęp 2017-06-02].