Andrzej Kuczek
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 25 listopada 1893 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1940 |
Siły zbrojne |
|
Formacja |
|
Jednostki | |
Stanowiska | kwatermistrz pułku |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Andrzej Kuczek (ur. 25 listopada 1893 w Kokotowie, zm. 1940 w Charkowie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Józefa i Agnieszki z Wójcików, rolników. Ukończył z odznaczeniem seminarium nauczycielskie w Krakowie[1] .
25 sierpnia 1914 wstąpił w szeregi 2 pułku piechoty Legionów Polskich. 19 października tego roku został przeniesiony do 5 Szwadronu Kawalerii, który później został włączony w skład 2 pułku ułanów Legionów Polskich II Brygady Legionów Polskich[1] . W lutym 1918 po przejściu II Brygady Legionów przez linię frontu został internowany przez władze austriackie w Huszt, następnie przeniesiony do Szeklence i wcielony do austriackiego 4 pułku piechoty Landwehry, w którym służył od kwietnia do 31 października 1918 i rozpadu Austro-Węgier.
Po powrocie do Polski 18 listopada 1918 wstąpił w Dębicy do odrodzonego Wojska Polskiego[2]. W składzie 9 pułku ułanów małopolskich uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej zajmując stanowisko dowódcy plutonu kawalerii a następnie oficera żywnościowego. W marcu 1919 awansowany na podporucznika, w lipcu 1920 na porucznika.
Po wojnie polsko-bolszewickiej zweryfikowany i zatwierdzony w stopniu rotmistrza, pełnił służbę dowódcy 3 szwadronu 9 Pułku Ułanów Małopolskich w garnizonie Trembowla. W kwietniu 1928 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku[3]. 23 grudnia 1929 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko Inspektora Południowej Grupy Szwadronów KOP[4]. 28 stycznia 1931 został przeniesiony z KOP do 9 pułku ułanów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[5][6]. 14 grudnia 1931 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[7]. W 1936 został przeniesiony do 12 pułku ułanów w Białokrynicy na stanowisko dowódcy pułku[2]. Ukończył IV kurs doskonalenia oficerów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu i kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.
W czasie kampanii wrześniowej dowodził 12 pułkiem ułanów. 1 września 1939 brał udział w bitwie pod Mokrą w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Przeszedł szlak bojowy w składzie brygady, aż do boju pod Mińskiem Mazowieckim 13 września. 14 września idąc w straży tylnej brygady został odcięty od pułku we wsi Rudka nad Świdrem. Z grupą ułanów walczył nadal w Grupie Kawalerii „Chełm” pod dowództwem płk Władysława Płonki. Po agresji ZSRR na Polskę został wzięty 1 października 1939 do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu w Starobielsku. Po rozpoczęciu likwidacji obozu przez NKWD zamordowany[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 27 (13 września 1939)[8]
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 5476
- Krzyż Niepodległości (6 czerwca 1931)[9]
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)[10]
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[11][10]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaka 9 Pułku Ułanów Małopolskich
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
- ↑ a b Wykaz Legionistów ↓.
- ↑ a b c Bielski 1991 ↓, s. 393.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 134.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 407.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 31.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 636.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 15 grudnia 1931 roku, s. 397.
- ↑ Rómmel 1958 ↓, s. 406.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 142.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
Bibliografia
- Ppłk. Andrzej Kuczek dowódca 12 Pułku Ułanów Podolskich
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Juliusz Rómmel: Za honor i ojczyznę. Wspomnienia dowódcy armii „Łódź” i „Warszawa”. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry”, 1958.
- Mieczysław Bielski: Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991, s. 393. ISBN 83-11-07836-X.
- Andrzej Kuczek. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2018-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-07)].