August Gustaw Tysowski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 12 września 1897 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 17 sierpnia 1982 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1947 |
Siły zbrojne |
|
Formacja |
|
Jednostki | |
Stanowiska | szef intendentury |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
August Gustaw Tysowski[a] (ur. 12 września 1897 w Perehińsku, zm. 17 sierpnia 1982 we Francji) – pułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego.
Życiorys
Urodził się 12 września 1897 w Perehińsku, w ówczesnym powiecie dolińskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Franciszka i Jadwigi[2] . Uczył się w gimnazjum w Stanisławowie.
Podczas I wojny światowej, w październiku 1914 wstąpił do Legionów Polskich i służył w szeregach 1 Pułku Piechoty Legionów Polskich[2][3]. Po kryzysie przysięgowym wcielony o armii Austro-Węgier i wysłany na front włoski. Tam zdezerterował i wrócił do kraju by włączyć się do walki o niepodległość w POW na Lubelszczyźnie.
Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1918 ukończył Wyższą Szkołę Intendentury. 15 sierpnia 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem w piechocie. Pełnił wówczas służbę w Intendenturze 1 Dywizji Piechoty Legionów[4]. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Intendenturze 2 Armii, a jego oddziałem macierzystym był Wojskowy Okręgowy Zakład Gospodarczy w Warszawie-Powązkach[5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 48. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy, a jego oddziałem macierzystym był nadal WOZG Nr I w Warszawie[6][7]. W 1923 pełnił służbę w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie, pozostając oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr I w Warszawie[8]. 2 listopada 1923 został powołany do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1923–1925[9][10]. 31 marca 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 43. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy[11][12]. Z dniem 4 października 1925, po ukończeniu kursu, został przydzielony do 3 Okręgowego Szefostwa Intendentury w Grodnie[13][14]. W 1932 służył w Szefostwie Intendentury Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[15]. W listopadzie 1934 został w tym szefostwie przesunięty na stanowisko kierownika administracji pieniężnej[16]. 27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 20. lokatą w korpusie oficerów intendentów[17]. W marcu 1939 pełnił służbę w Dowództwie Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie na stanowisku zastępcy szefa intendentury[18].
Brał udział w II wojnie światowej. Był wykładowcą Wyższej Szkoły Wojennej. Po wojnie mianowany Szefem Polskiej Misji Wojskowej w Paryżu. Osiedlił się we Francji, gdzie aktywnie udzielał się w środowisku kombatanckim. Pełnił funkcję prezesa Głównej Komisji Rewizyjnej Stowarzyszenia Polskich Kombatantów-Federacji Światowej. Dosłużył się stopnia pułkownika. Zmarł 17 sierpnia 1982 we Francji[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (24 października 1931)[19]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[3]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[20]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)[21][22][20][23]
- Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1938)[24]
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[25][22]
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa, 1929)[26]
Uwagi
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 40.
- ↑ a b Gustaw Tysowski ↓.
- ↑ a b c Z żałobnej karty ↓, s. 98.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 87 z 3 września 1919 roku, poz. 3037.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 492, 926.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 387.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1320.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 86, 1279.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 68 z 27 października 1923 roku, s. 727.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1160, 1366.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 179.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1201.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 137 z 28 grudnia 1925 roku, s. 746.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 773, 787.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 317, 460.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 256.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 72.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 919-920.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 332.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 773.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 317.
- ↑ W Rocznikach Oficerskich 1923, 1924 oraz we wspomnieniu pośmiertnym z 1982 podawano trzykrotne odznaczenie Krzyżem Walecznych.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 20 „za zasługi w służbie ochrony pogranicza”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 242.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Żołnierze Niepodległości. Gustaw Tysowski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2020-08-10].
- Żołnierze Niepodległości. August Tysowski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2020-08-10].
- Z żałobnej karty. „Biuletyn”. 44, grudzień 1982. Koło Lwowian w Londynie.