Bartolus de Saxoferrato
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/07/Bartolo_da_sassoferrato.jpg/200px-Bartolo_da_sassoferrato.jpg)
Bartolus de Saxoferrato, wł. Bartolo da Sassoferrato (ur. 1313, zm. 13 lipca 1357) – włoski profesor prawa, jeden z najwybitniejszych jurystów czasów średniowiecza. Należał do szkoły komentatorów (postglosatorów). Zdobył wielkie uznanie wśród kolejnych generacji cywilistów, co wyraża powiedzenie nemo bonus íurista nisi bartolista – nie jest dobrym jurystą, kto nie naśladuje Bartolusa.
Życiorys
Bartolus urodził się w wiosce Venatura koło Sassoferrato we włoskim regionie Marche. Jego ojcem był Fraciscus Severi, matka zaś pochodziła z rodziny Alfani. Pobierał nauki prawa cywilnego na uniwersytecie w Perugii jako uczeń Cinusa i w Bolonii jako uczeń Oldradusa i Belvisa. Tytuł doktora prawa uzyskał w roku 1334.
W 1339 zaczął nauczać prawa, najpierw w Pizie, następnie w Perugii. Za jego zasługą poziom wydziału prawa w Perugii dorównał temu w Bolonii, za co też został przez miasto obwołany honorowym obywatelem. W 1355 roku cesarz Karol IV powołał go na swego najwyższego doradcę. W Perugii jego uczniami zostali m.in. Baldus de Ubaldis i jego bracia Angelus i Petrus.
Zmarł przedwcześnie, w wieku 43 lat, w Perugii.
Twórczość
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cc/Bartolus_de_Saxoferrato_-_Opera_omnia%2C_1581_-_038.tif/lossy-page1-220px-Bartolus_de_Saxoferrato_-_Opera_omnia%2C_1581_-_038.tif.jpg)
Pomimo krótkiego życia, Bartolus pozostawił po sobie bogatą spuściznę. Jest twórcą komentarza do wszystkich części Corpus Iuris Civilis (poza Instytucjami Justyniana). Stworzył również wiele traktatów na różne tematy, w tym słynny traktat o prawie rzecznym (De fluminibus seu Tyberiadis). W traktacie De insigniis et armis udowadniał prawo wolnych ludzi różnych stanów do posiadania herbu[1][2]. Był autorem niemal 400 opinii prawnych (consilia), napisanych na prośbę sądów i osób prywatnych szukających porady.
Bartolus stworzył wiele nowatorskich koncepcji, będących do dziś częścią tradycji prawa cywilnego, m.in. negatywną definicję prawa własności.
Przypisy
Linki zewnętrzne
- Bartolus de Saxoferrato – manuskrypty w bibliotece Polona (łac.)
- ISNI: 0000000121019841
- VIAF: 66498105
- ULAN: 500097265
- LCCN: n84095720
- GND: 118652885
- LIBRIS: xv8bb03g0f46jvq
- BnF: 12112604b
- SUDOC: 029514568
- SBN: SBLV166952
- NLA: 35762220
- NKC: ola2002152006
- BNE: XX1199560
- NTA: 068514573
- BIBSYS: 3075150
- CiNii: DA01358327
- Open Library: OL71022A
- PLWABN: 9810678119305606
- NUKAT: n98007670
- J9U: 987007258361705171
- PTBNP: 13417
- NSK: 000480911, 000085313
- CONOR: 135546979
- BNC: 000041561
- ΕΒΕ: 238058
- BLBNB: 000172648
- LIH: LNB:BE33;=iy
- Britannica: biography/Bartolus-of-Saxoferrato
- Treccani: bartolo-da-sassoferrato
- Universalis: bartolo
- БРЭ: 1863456
- NE.se: bartolus-de-sassoferrato
- SNL: Bartolus_de_Saxoferrato
- VLE: bartolo-de-sassoferrato
- Catalana: 0008013
- Hrvatska enciklopedija: 6092