Bobroszczurzyk papuaski
Parahydromys asper[1] | |||
(O. Thomas, 1906) | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Podgromada | żyworodne | ||
Infragromada | |||
Rząd | gryzonie | ||
Podrząd | Supramyomorpha | ||
Infrarząd | myszokształtne | ||
Nadrodzina | myszowe | ||
Rodzina | myszowate | ||
Podrodzina | myszy | ||
Plemię | Hydromyini | ||
Rodzaj | Parahydromys | ||
Gatunek | bobroszczurzyk papuaski | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[6] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
Zasięg występowania | |||
|
Bobroszczurzyk papuaski[7] (Parahydromys asper) – gatunek ssaka z podrodziny myszy (Murinae) w obrębie rodziny myszowatych (Muridae), występujący endemicznie na Nowej Gwinei[6][8].
Taksonomia
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1906 roku brytyjski zoolog Oldfield Thomas nadając mu nazwę Limnomys asper[5]. Holotyp pochodził z Mount Gayata, na wysokości 2000-4000 ft (610–1219 m), w Richardson Range, w Prowincji Centralnej, w Papui-Nowej Gwinei[8]. Jedyny przedstawiciel rodzaju bobroszczurzyk[7] który opisał w 1906 roku austriacki przyrodnik Franz Poche[2].
Parahydromys tworzy klad z Hydromys, Leptomys, Xeromys i Pseudohydromys, będąc taksonem siostrzanym Hydromys[9]. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy[9].
Etymologia
- Limnomys: gr. λιμνη limnē „bagno”[10]; μυς mus, μυος muos „mysz”[11]. Młodszy homonim Limnomys Mearns, 1905 (Muridae).
- Parahydromys: gr. παρα para „blisko, obok”[12]; rodzaj Hydromys É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1804 (bobroszczur). Nowa nazwa dla Limnomys O. Thomas, 1906.
- Drosomys: gr. δροσος drosos „rosa”[13]; μυς mus, μυος muos „mysz”[11]. Nowa nazwa dla Limnomys O. Thomas, 1906.
- asper: łac. asper „szorstki”[14].
Zasięg występowania
Bobroszczurzyk papuaski występuje w północnych i środkowych góry Nowej Gwinei i na półwyspach Ptasia Głowa i Huon[9].
Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 210– mm, długość ogona 234–275 mm, długość ucha 10,5–15 mm, długość tylnej stopy 48,8–55 mm; masa ciała 490–590 g[15].
Tryb życia
Żyje w wyżynnej środkowej części wyspy, na wysokościach od 500 do 2200 m n.p.m., niepotwierdzone doniesienia sugerują jego obecność także na mniejszych wysokościach. Okazy były chwytane na brzegach strumieni, w lasach i w wiejskich ogródkach. Jest nieczęsto spotykany w obszarach przekształconych ludzką działalnością[6].
Gryzonie te żyją w pobliżu słodkiej wody[6], ale w odróżnieniu od bobroszczurów (Hydromys) nie są ziemnowodne[8]. Kopią nory na brzegach strumieni i pod skałami. Samice rodzą w miocie dwa młode[6].
Populacja
Bobroszczurzyk papuaski jest spotykany na dużym obszarze. Chociaż nie wiadomo, jaki jest trend zmian jego liczebności, nie są znane znaczące zagrożenia dla tego gatunku. Prawdopodobnie występuje w obszarach chronionych (część obszaru jego występowania obejmuje Park Narodowy Lorentz). Bobroszczurzyk papuaski jest przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody uznawany za gatunek najmniejszej troski[6].
Przypisy
- ↑ Parahydromys asper, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b F. Poche. Zur Nomenclatur der Muriden. „Zoologischer Anzeiger”. 30, s. 326, 1906. (niem.).
- ↑ Thomas 1906 ↓, s. 325.
- ↑ O. Thomas. Note on Limnomys. „Proceedings of the Biological Society of Washington”. 19, s. 199, 1906. (ang.).
- ↑ a b Thomas 1906 ↓, s. 326.
- ↑ a b c d e f K.K. Aplin K.K., Parahydromys asper, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2021-3, DOI: 10.2305/IUCN.UK.2016-2.RLTS.T16114A22460300.en [dostęp 2022-02-27] (ang.).
- ↑ a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 280. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ a b c D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Parahydromys asper. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2022-02-27].
- ↑ a b c C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 498. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
- ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 124.
- ↑ a b Jaeger 1944 ↓, s. 141.
- ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 161.
- ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 76.
- ↑ Jaeger 1944 ↓, s. 24.
- ↑ Ch. Denys, P. Taylor & K. Aplin. Opisy gatunków Muridae: Ch. Denys, P. Taylor, C. Burgin, K. Aplin, P.-H. Fabre, R. Haslauer, J. Woinarski, B. Breed & J. Menzies: Family Muridae (True Mice and Rats, Gerbils and relatives). W: D.E. Wilson, R.A. Mittermeier & T.E. Lacher (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 7: Rodents II. Barcelona: Lynx Edicions, 2017, s. 702. ISBN 978-84-16728-04-6. (ang.).
Bibliografia
- O. Thomas. New mammals from the Australian region. „The Annals and Magazine of Natural History”. Seventh series. 17, s. 324–332, 1906. (ang.).
- Edmund C.E.C. Jaeger Edmund C.E.C., Source-book of biological names and terms, wyd. 1, Springfield: Charles C. Thomas, 1944, s. 1-256, OCLC 637083062 (ang.).