Chałubińskiego 8
![]() Biurowiec od strony Alej Jerozolimskich | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Miejscowość | Warszawa | ||
Adres | |||
Architekt | Jerzy Skrzypczak, Halina Świergocka-Kaim, Wojciech Grzybowski, Jan Zdanowicz, Jerzy Janczak | ||
Wysokość całkowita | 150 m | ||
Wysokość do dachu | 140 m | ||
Kondygnacje | 46 + 2 podziemne | ||
Rozpoczęcie budowy | 1975 | ||
Ukończenie budowy | 1978 | ||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
Chałubińskiego 8[1], nazwa skrócona Ch8[2], pierwotna nazwa Intraco II, później Oxford Tower – wieżowiec znajdujący się w Warszawie przy ul. Chałubińskiego 8.
Opis
Biurowiec powstał na terenie dawnego Ogrodu Pomologicznego[3] w ramach projektu architektoniczno-urbanistycznego Ściany Zachodniej[4]. Został wzniesiony w latach 1975–1978 przez szwedzką firmę BPA Byggproduktion AB według projektu zespołu architektów: Jerzego Skrzypczaka, Haliny Świergockiej-Kaim, Wojciecha Grzybowskiego, Jana Zdanowicza i Jerzego Janczaka. W momencie oddania do użytku był to najnowocześniejszy i drugi najwyższy – po Pałacu Kultury i Nauki – budynek w Polsce[5]. Był wyposażony m.in. w 12 szybkobieżnych wind[6]. Powstał z przeznaczeniem na biura Banku Handlowego oraz central handlu zagranicznego[6].
Biurowiec Intraco II był drugim budynkiem o tej nazwie wzniesionym w Warszawie w latach 70. XX w. Pierwszy, Intraco I, został zbudowany w latach 1973–1975 również przez firmę BPA Byggproduktion AB przy ul. Stawki 2. W budynku mieściła się m.in. główna siedziba spółki Elektrim, stąd też bywał także nazywany budynkiem Elektrimu.
W latach 1979–1995 na antresoli znajdowała się Galeria Sztuki Współczesnej „INTRACO II” prowadzona przez pierwszą marszand w powojennej Polsce Lucynę Kubicę oraz jej córkę Ewę Bronikowską.
W 2022 roku właściciel budynku wystąpił do Urzędu m.st. Warszawy z wnioskiem o pozwolenie na nadbudowę wieżowca o 7 kondygnacji i przestrzeń techniczną (do wysokości 180 metrów) i budowę w odległości ok. 20 metrów (od strony południowej) drugiej wieży[7].
W kulturze masowej
- Biurowiec zagrał Szkołę Podstawową im. Stanisława Lema w filmie Pan Kleks w kosmosie w reżyserii Krzysztofa Gradowskiego (1988).
- W komedii Miś Stanisława Barei nakręcono tu dwie sceny: 1) Próbę zakupu biletu lotniczego przez Ryszarda Ochódzkiego (usiłującego przekupić kasjerkę kiełbasą podwawelską); 2) Hol główny biurowca wykorzystano jako jeden z terminali lotniska Heathrow w Londynie[8].
- Wnętrza wieżowca były także wykorzystywane w Teatrze Sensacji „Kobra”[9].
Przypisy
- ↑ Kontakt. chalubinskiego8.pl. [dostęp 2019-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-05)].
- ↑ Budynek. chalubinskiego8.pl. [dostęp 2019-06-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-05)].
- ↑ Stanisław Niewiadowski: Warszawa jakiej nie ma. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988, s. 182. ISBN 83-06-01615-7.
- ↑ Tadeusz Przemysław Szafer: Nowa architektura polska. Diariusz lat 1971–1975. Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 1979, s. 227, 232–233. ISBN 83-213-2921-7.
- ↑ Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1965-1989. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 26. ISBN 83-908950-7-2.
- ↑ a b Tadeusz Przemysław Szafer: Nowa architektura polska. Diariusz lat 1976–1980. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1981, s. 194. ISBN 83-213-3065-7.
- ↑ Michał Wojtczuk. Chcą nadbudować znany wieżowiec. „Gazeta Stołeczna”, s. 1, 14 lipca 2022.
- ↑ Grzegorz Sołtysiak: Filmowy przewodnik po Warszawie. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, 2007, s. 206. ISBN 978-83-60142-70-7.
- ↑ Dariusz Bartoszewicz. Jej warszawskie wysokości. „Gazeta Stołeczna”, s. 5, 20 marca 2015.
Bibliografia
- Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1965-1989. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 26. ISBN 83-908950-7-2.
Linki zewnętrzne
- Budynek na stronie Wieżowce Warszawy. wiezowce.waw.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-20)].
- p
- d
- e
Istniejące |
|
---|---|
W budowie |
|