Charles Manson
![]() Charles Manson (1968) | |||
Pełne imię i nazwisko | Charles Milles Manson | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 12 listopada 1934 | ||
Data i miejsce śmierci | 19 listopada 2017 | ||
![]() | |||
| |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f0/Manson-March-2009.jpg/220px-Manson-March-2009.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/MansonB33920_8-14-17.jpg/220px-MansonB33920_8-14-17.jpg)
Charles Milles Manson (ur. 12 listopada 1934 w Cincinnati, zm. 19 listopada 2017 w Bakersfield) – amerykański przestępca, przywódca grupy religijnej „Rodzina”, szerzej znany z działań kryminalnych pod koniec lat 60.
Życiorys
Charles Manson urodził się jako syn 15-letniej Kathleen Maddox. Jego ojcem najprawdopodobniej był Colonel Scott z Ashland, żonaty mężczyzna, który na wieść o ciąży zniknął z życia Kathleen. Jeszcze przed narodzinami Charlesa, jego matka wyszła za mąż za Williama Mansona, który uznał dziecko za swoje. Małżeństwo rozpadło się szybko, a Kathleen odreagowywała stres imprezując. Kiedy trafiła do więzienia za udział w napadzie i kradzieży, mały Charlie został wysłany do Zachodniej Wirginii, gdzie zamieszkał z wujostwem.
Był drobny jak na swój wiek i nie umiał się odnaleźć w nowym środowisku. Jego edukacja zakończyła się na siódmej klasie[1]. Pierwszy raz trafił do zakładu poprawczego (za kradzież), gdy miał 9 lat. Następnie większość życia spędzał w więzieniach, skazywany za drobne przestępstwa (kradzieże, wyłudzenia). W krótkich przerwach między kolejnymi aresztowaniami (kilkakrotnie uciekał z więzienia) nagrywał muzykę i zajmował się stręczycielstwem, za co został aresztowany w 1960 i skazany na siedem lat pozbawienia wolności[2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/85/Charles_Manson_mugshot_FCI_Terminal_Island_California_1956-05-02_3845-CAL.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Charles-mansonbookingphoto.jpg/220px-Charles-mansonbookingphoto.jpg)
Grupa religijna „Rodzina”
Po wyjściu z więzienia w 1967 założył grupę religijną „Rodzina” (ang. The Family) i stał się jej przywódcą.
Życie grupy koncentrowało się głównie wokół przepowiedni o zbliżającym się Armagedonie. Manson straszył członków grupy nadchodzącą czarnoskórą rewoltą, w czasie której zostanie dokonana rzeź białych. W tym czasie członkowie grupy religijnej mieli się ukryć w Dolinie Śmierci, a następnie wyjść z ukrycia, by odebrać im władzę i uczynić ich niewolnikami.
Kiedy według przepowiedni minął termin wybuchu rewolty, Manson wyjaśnił swoim wiernym, że to oni będą musieli rozpocząć konieczną i nieuniknioną rzeź. Jednym z pierwszych celów ich ataku stał się dom Romana Polańskiego[3].
Morderstwo w willi Polańskiego
Nocą z 8 na 9 sierpnia 1969 z inspiracji Mansona kilkoro członków „Rodziny” – Charles Watson („Tex”), Patricia Krenwinkel, Susan Atkins i Linda Kasabian – dokonało głośnego morderstwa w willi wynajętej przez Polańskich w Beverly Hills w Kalifornii przy Cielo Drive (10050). Zbrodnia ta wstrząsnęła światem (Polański był już wtedy znanym reżyserem), a jej diaboliczny charakter uczynił z Mansona jednego z najbardziej znanych i mitycznych morderców-psychopatów w historii kryminologii.
Sekta zamordowała wtedy żonę Romana Polańskiego Sharon Tate, będącą w dziewiątym miesiącu ciąży, oraz jej czworo gości przebywających w domu: Wojciecha Frykowskiego, Abigail Folger, stylistę z Hollywood Jaya Sebringa oraz Stevena Parenta. Po ich zamordowaniu, krwią ofiar wypisali na drzwiach napis „PIG” (świnia). Sprawcy mordu zbiegli, a policja przez dłuższy czas nie mogła wpaść na trop zabójców. Pomógł dopiero przypadek: kilka miesięcy po zabójstwie jedna z jego uczestniczek – Susan Atkins, aresztowana w innej sprawie – „pochwaliła się” innej osadzonej udziałem w morderstwie. Ta poinformowała o wszystkim władze więzienia. Proces bandy Mansona zakończył się w styczniu 1971 roku. Sprawców skazano na dożywotnie więzienie, ponieważ w Kalifornii nie stosowano wtedy kary śmierci[4].
Motywy ich zbrodni do dziś są niejasne. Charles Manson twierdził, że zainspirowali go Beatlesi, których piosenki interpretował na swój sposób i używał do zdobywania demonicznej kontroli nad swoimi uczniami, których zindoktrynował tak bardzo, że mordowali na jego rozkaz. Z tego powodu prawnicy Mansona w procesie o zabójstwo Sharon Tate rozważali możliwość wezwania na świadków Johna Lennona i Johna Philipsa, aby oni sami zinterpretowali swoje piosenki[potrzebny przypis].
„Rodzinie” udowodniono kilka innych morderstw, m.in. małżeństwa LaBianca oraz nauczyciela muzyki Gary’ego Hinmana. Manson odbywał swój wyrok w kalifornijskim więzieniu stanowym w Corcoran. W kwietniu 2012 roku (w wieku lat 78) bezskutecznie ubiegał się o przedterminowe zwolnienie[5]. 15 maja 2015 w portalu United Media Publishing opublikowano informację o odkryciu w celi ciała Mansona bez oznak życia oraz o uznaniu go za zmarłego po bezskutecznych próbach reanimacji[6]. Doniesienia te zostały zdementowane przez rzecznika władz więziennych[7].
Muzyka
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/01/Charles_Manson_-_Lie-_The_Love_%26_Terror_Cult.jpg)
Przebywając w więzieniu Manson nagrał kilka albumów z pogranicza bluesa i rocka psychodelicznego, które były raczej ciekawostką medialną i nie odbiły się głośniejszym echem w świecie muzyki. 6 marca 1970 nagrał swoją pierwszą płytę zatytułowaną Lie: The Love and Terror Cult, w celu zebrania funduszy na sfinansowanie własnych adwokatów.
Śmierć
Zmarł z powodu zatrzymania krążenia spowodowanego niewydolnością oddechową i rakiem okrężnicy w szpitalu 19 listopada 2017 roku[8].
Charles Manson w kulturze
Czyny i życie Charlesa Mansona inspirują wielu muzyków wywodzących się głównie z nurtów muzycznych takich jak: rock, metal, nu-metal.
Zespół System of a Down, zainspirowany historią Mansona, nagrał piosenkę pod tytułem „A.T.W.A.” (skrót od Air-Trees-Water-Animals). A.T.W.A. była radykalną organizacją ekologiczną, do której należał właśnie m.in. Manson.
Nazwa zespołu Kasabian, początkowo funkcjonująca jako Saracuse, została zaczerpnięta od nazwiska Lindy Kasabian zamieszanej w zabójstwo Sharon Tate, żony Romana Polańskiego[9], a także od popularnego armeńskiego nazwiska Qasab, oznaczającego rzeźnika.
Marilyn Manson wziął częściowo pseudonim właśnie od Charlesa Mansona.
Zespół Paradise Lost wykorzystał głos Charlesa Mansona w utworze „Forever Failure”. Album Draconian Times z ww. utworem został wydany w 1995 roku. Głos Mansona pojawia się na początku i pod koniec utworu. Charles Manson wypowiada słowa:
Understand procedure, understand war, understand rules, regulations. I don’t understand sorry. I don’t really know what sorry means.
Jego głos został również wykorzystany przez grupę Death Grips w utworze „Beware” oraz zespół Mount Salem w utworze „Good Times”. Oba zespoły wykorzystały wypowiedzi Mansona:
I don’t want to take my time going to work. I’ve got a motorcycle and a sleeping bag, and ten or fifteen girls, what the hell I want to go off and go to work for? Work for what, money? I got all the money in the world. I’m the king, man! I run the underworld, guy. I decide who does what and where they do that. What am I gonna run around like some teeny bopper somewhere for someone elses money? I make the money man, I roll the nickels. The game is mine. I deal the cards.
Quentin Tarantino wykorzystał historię napadu na willę Polańskiego jako motyw w filmie Pewnego razu... w Hollywood (2019).
Zespół Suicidal Tendencies w piosence "You can't bring me down" wspomniał o Mansonie
Who the hell you calling Crazy? You wouldn't know what crazy was if Charles Manson Was eating fruit loops on your front porch
Przypisy
- ↑ BradB. McElhinny BradB., Charles Manson's West Virginia childhood hinted of violence [online], WV MetroNews, 20 listopada 2017 [dostęp 2024-05-19] (ang.).
- ↑ Ray Black, Tajne kulty zła, Warszawa 2010, s. 113.
- ↑ Ray Black: Tajne kulty zła. Warszawa: 2010, s. 114–115.
- ↑ Roman Polański. Najpierw ofiara, a potem oskarżony. „Retro”, s. 32–33, 2014-11-01. Warszawa: Media Group. ISSN 2391-6982.
- ↑ Charles Manson, morderca żony Polańskiego, nie wyjdzie na wolność [online], Wyborcza.pl, 11 kwietnia 2012 [dostęp 2015-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2012-04-13] .
- ↑ PriscillaP. Mason PriscillaP., Charles Manson Found Dead In His Prison Cell [online], United Media Publishing, 15 maja 2015 [dostęp 2015-05-16] [zarchiwizowane z adresu 2015-05-15] (ang.).
- ↑ Charles Manson Death Hoax. [w:] Portal Snopes. snopes.com > What’s New [on-line]. snopes.com, 2015-05-15. [dostęp 2015-05-16]. (ang.).
- ↑ JonJ. Blistein JonJ., Charles Manson Dead at 83 [online], Rolling Stone, 20 listopada 2017 [dostęp 2020-10-26] (ang.).
- ↑ How Franz Ferdinand & Kasabian Got Their Band Names???. feelnumb.com. (ang.).
Bibliografia
- Jeff Guinn: Manson. Ku zbrodni. Krzysztof Kurek (tłum.). Agora, 2015. ISBN 978-83-268-1309-2.
- Vincent Bugliosi, Curt Gentry: Helter Skelter: prawdziwa historia morderstw Mansona. Mirosław P. Jabłoński (tłum.). Szafa, 2010. ISBN 978-83-88141-08-9.
Linki zewnętrzne
- CharlesManson.com (ang.)
- ISNI: 0000000114971770
- VIAF: 113072501
- LCCN: n79115986
- GND: 11857728X
- NDL: 00471010
- LIBRIS: fcrv19dz1bvctsj
- BnF: 12314180w
- SUDOC: 067637957
- NLA: 35326687
- NKC: jn20000701140
- BNE: XX1237276
- NTA: 072435399
- BIBSYS: 4078241
- CiNii: DA07289103
- Open Library: OL1195609A
- PLWABN: 9810607750405606
- NUKAT: n00014904
- J9U: 987007275434305171
- BLBNB: 000287872
- LIH: LNB:BEiX;=Be
- Britannica: biography/Charles-Manson
- NE.se: charles-manson
- SNL: Charles_Manson
- DSDE: Charles_Manson