Czarnuszka siewna
![]() | |||
Systematyka[1][2] | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | rośliny | ||
Podkrólestwo | |||
Nadgromada | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Nadklasa | okrytonasienne | ||
Klasa | Magnoliopsida | ||
Nadrząd | jaskropodobne | ||
Rząd | jaskrowce | ||
Rodzina | jaskrowate | ||
Rodzaj | czarnuszka | ||
Gatunek | czarnuszka siewna | ||
Nazwa systematyczna | |||
Nigella sativa L. Sp. Pl. 584 1753[3] | |||
| |||
|
Czarnuszka siewna (Nigella sativa L.) – gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych. Pochodzi z Iraku i Turcji, ale rozprzestrzenił się i obecnie jako gatunek introdukowany rośnie dziko w basenie Morza Śródziemnego. Jest też uprawiany w wielu krajach świata[4]. W Polsce jest uprawiany i czasami przejściowo dziczejący z upraw (ergazjofigofit)[5].
Morfologia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/53/Nsativa001Wien.jpg/220px-Nsativa001Wien.jpg)
- Łodyga
- Wzniesiona i rozgałęziona o wysokości 10–40 cm[6].
- Liście
- Podwójnie pierzastosieczne o równowąskich, nitkowatych odcinkach[7].
- Kwiaty
- Dość duże, o średnicy do 3 cm, pojedynczo wyrastające na szczycie pędów. Działki kielicha od białych do bladobłękitnych z błękitnym unerwieniem i szczytach seledynowych. Działki okwiatu szerokojajowate, przekształcone w dwuwargowe miodniki osadzone na trzonkach.
- Owoce
- Składają się z 5 do 10 mieszków, całkowicie zrośniętych ze sobą, pokrytych brodawkami i gruczołami. Nasiona poprzecznie zmarszczone[6], kanciaste, czarne, o silnym aromatycznym zapachu i ostrym, korzennym smaku[7].
- Gatunki podobne
- Czarnuszka damasceńska (pod kwiatem ma kilka pierzastosiecznych liści)[6].
Biologia i ekologia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/89/Nigella_sativa_MHNT.BOT.2015.34.22.jpg/220px-Nigella_sativa_MHNT.BOT.2015.34.22.jpg)
Roślina jednoroczna. Dziko występuje na siedliskach ruderalnych i jako chwast zbożowy. Roślina miododajna, kwitnie od maja do września. Liczba chromosomów 2n=12[5].
Zastosowanie
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3d/Kalonji_by_ashish2_closeup-mag-1.jpg/220px-Kalonji_by_ashish2_closeup-mag-1.jpg)
- Roślina użytkowa, znana już w Asyrii[7]. W Starożytnym Egipcie znana co najmniej od 1550 r. p.n.e. Dwa dzbany z jej nasionami znaleziono w grobie Tutenchamona (ok. 1342-1339 r. p.n.e.). Wymieniona jest w biblijnej Księdze Izajasza (28,27-28)[8]. Początkowo prawdopodobnie uprawiana była jako roślina przyprawowa, później dopiero jako roślina lecznicza. O jej leczniczych własnościach po raz pierwszy pisze Dioskurides. W średniowieczu uprawiali ją mnisi w przyklasztornych ogródkach, rosła także w ogrodzie Ludwika Pobożnego[7].
- Roślina lecznicza:
- Surowiec zielarski: Nasienie czarnuszki – Semen Nigellae. Z nasion wytwarza się olejek z czarnuszki siewnej – Oleum Nigelle. Zbiera się je, gdy większość mieszków zmieni barwę na brunatną, co w Polsce następuje w połowie września. Nasiona zawierają do 40% tłuszczu, do 1,5% olejków eterycznych, saponinę – melantynę (silnie trującą dla ryb, ale w dużych ilościach szkodliwą również dla organizmów stałocieplnych), garbniki, gorycz – nigellinę i alkaloid – damasceinę[9].
- Działanie: Żółciopędne, moczopędne, wiatropędne, przeciwbakteryjne, przeciwbólowe, przeciwrobacze, przeciwzapalne, grzybobójcze, rozkurczające na mięśnie gładkie, wzmaga wydzielanie mleka, poprawia trawienie, reguluje miesiączkę, obniża poziom cukru i wzmacnia odporność. Wewnętrznie napar z rozdrobnionych nasion jest używany przy nieżytach krtani, oskrzeli i nosa, w chorobach wątroby, przy kamicy żółciowej, skąpomoczu. Zewnętrznie napary używane są przy trądziku, atopowym zapaleniu skóry i grzybicach skóry[7].
- Sztuka kulinarna[7]:
- Nasiona czarnuszki mają ostry, korzenny smak i jako przyprawa są dodawane do serów, pieczywa, i niektórych tłustych mięs.
- Nasiona stosowane były w kuchni staropolskiej m.in. do przyprawiania pieczywa np. podpłomyków[10]
- Nasiona dodaje się do kiszonej kapusty i ogórków konserwowych.
- Używane są jako substytut pieprzu w dietach, w których nie wolno używać ostrych przypraw.
- Olej z nasion jest dodatkiem do niektórych likierów.
- Olej z nasion wykorzystywany jest w produkcji niektórych słodyczy.
- Liście mogą być wykorzystywane jako przyprawa – mają więcej witaminy C, niż natka pietruszki.
- Roślina ozdobna uprawiana na rabatach, a także na kwiat cięty do wiązanek, bukietów itp. (dekoracyjne są również jej owoce)[11]. Jeszcze bardziej dekoracyjne pędy i owoce ma czarnuszka damasceńska[7].
- Olejku czarnuszki używa się do produkcji perfum[7].
- W dawnej Polsce była używana przez biedną ludność jako przyprawa zastępująca zbyt drogie dla ludzi przyprawy wschodnie.
Uprawa
Wymaga słonecznego stanowiska i żyznej, stale wilgotnej gleby. Uprawia się ją z nasion, które wysiewa się bezpośrednio do gruntu na początku kwietnia, na głębokość 1-1,5 cm. Rozstaw rzędów 40 cm. Wschodzi po około 14 dniach. Młode siewki rosną bardzo wolno, wymaga więc starannego plewienia. Źle znosi przesadzanie. Uprawiana w ogrodzie zwykle rozmnaża się przez samosiew. W przypadku uprawy dla kwiatów, nie dla nasion, należy przekwitłe kwiaty usuwać, przedłuża to bowiem okres kwitnienia i jego intensywność[7][11].
Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.
Przypisy
- ↑ Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2021-03-26] (ang.).
- ↑ Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2009-06-07] (ang.).
- ↑ The Plant List. [dostęp 2014-12-28].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2014-12-28].
- ↑ a b Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ a b c Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
- ↑ a b c d e f g h i Teresa Wielgosz: Wielka księga ziół polskich. Poznań: Publicat S.A., 2008. ISBN 978-83-245-9538-9.
- ↑ Zofia Włodarczyk: Rośliny biblijne. Leksykon. Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN, 2011. ISBN 978-83-89648-98-3.
- ↑ Nigelle : Conseil jardinage, Application en phytothérapie et Recette de cuisine. Jardin de la Biodiveristé. [dostęp 2013-10-06]. (fr.).
- ↑ Paweł Lis 2009 ↓, s. 177.
- ↑ a b GeoffreyG. Burnie GeoffreyG. i inni, Botanica. Ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, Niemcy: Könemann, Tandem Verlag GmbH, 2005, ISBN 3-8331-1916-0, OCLC 271991134 .
Bibliografia
- Paweł Lis: Kuchnia Słowian. O żywności, potrawach i nie tylko. Kraków: Libron, 2009. ISBN 978-83-7396-839-4.
- LNB: 000162538
- BioLib: 38311
- EoL: 485246
- EUNIS: 177124
- Flora of North America: 242426411
- FloraWeb: 6892
- GBIF: 5371700
- identyfikator iNaturalist: 122834
- IPNI: 711687-1
- ITIS: 506592
- NCBI: 555479
- identyfikator Plant List (Royal Botanic Gardens, Kew): kew-2381679
- Plants of the World: urn:lsid:ipni.org:names:711687-1
- Tela Botanica: 44118
- identyfikator Tropicos: 27100104
- USDA PLANTS: NISA2