Edward Kościński
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 7 września 1893 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | wiosna 1940 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1914–1940 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | 3 Pułk Strzelców Polskich im. Henryka Dąbrowskiego | ||
Stanowiska | dowódca batalionu | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/db/Tomb_of_Ko%C5%9Bci%C5%84ski_family_at_Municipal_cemetery_in_Brzoz%C3%B3w_%28Anna%29_4_Edward.jpg/240px-Tomb_of_Ko%C5%9Bci%C5%84ski_family_at_Municipal_cemetery_in_Brzoz%C3%B3w_%28Anna%29_4_Edward.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/65/Memorial_Oak_to_Edward_Ko%C5%9Bci%C5%84ski_in_Brzoz%C3%B3w%2C_stone.jpg/240px-Memorial_Oak_to_Edward_Ko%C5%9Bci%C5%84ski_in_Brzoz%C3%B3w%2C_stone.jpg)
Edward Kościński (ur. 7 września 1893 w Brzozowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się 7 września w Brzozowie[1][a] w rodzinie Józefa (1849–1921, rzeźnik w Brzozowie[1]) i Antoniny z domu Pilawskiej (1851–1926). Miał brata Wojciecha, profesora gimnazjalnego (1881–1928). W roku szkolnym 1906/1907 był uczniem II klasy w C. K. Gimnazjum w Sanoku[1]. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Rudniku. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 został wcielony do c. i k. armii. Później wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich. Został dowódcą II batalionu w 3 pułku strzelców polskich im. Henryka Dąbrowskiego.
Po powrocie do kraju wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 101 pułku piechoty walczył na wojnie z bolszewikami i dostał się do niewoli. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa oficerów sanitarno-administracyjnych, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr 2[2]. Później został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 był przydzielony do 74 Górnośląskiego pułku piechoty w Lublińcu[3]. W styczniu 1924 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuniniec na stanowisko oficera instrukcyjnego[4][5]. W styczniu 1925 został przydzielony do 74 pp[6], w którym kontynuował służbę na stanowisku dowódcy kompanii[7]. 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W marcu 1931 roku został przesunięty ze stanowiska pełniącego obowiązki obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego na stanowisko dowódcy batalionu[9][10]. W listopadzie 1933 został przesunięty ze stanowiska dowódcy baonu na stanowisko kwatermistrza pułku[11]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W 1939 roku pełnił służbę w 86 pułku piechoty w Mołodecznie na stanowisku I zastępcy dowódcy pułku[13].
We wrześniu 1939 objął dowództwo rezerwowego 206 pułku piechoty i na jego czele wziął udział w obronie Lwowa[14]. Po kapitulacji załogi Lwowa dostał się do sowieckiej niewoli. Został przewieziony do obozu w Starobielsku[15]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.
Jego żoną była Anna z Piotrowskich (1905–1935).
Upamiętnienie
Edward Kościński został symbolicznie upamiętniony na grobowcu, w którym została pochowana jego żona Anna, znajdującym się na Cmentarzu Komunalnym w Brzozowie.
Jego nazwisko zostało wymienione wśród upamiętnionych ofiar II wojny światowej, ustanowionej 10 października 1976 w kościele Przemienienia Pańskiego w Brzozowie.
5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[16]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[17].
W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, zostały zasadzone Dęby Pamięci honorujące Edwarda Kościńskiego: przy I Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Kazimierza Wielkiego w Brzozowie i w Kielcach[18].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (10 grudnia 1931)[19][20]
- Krzyż Walecznych
- Złoty Krzyż Zasługi (16 marca 1934)[21]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Uwagi
- ↑ Inskrypcja na tablicy symbolicznej grobowca Kościńskich na cmentarzu komunalnym w Brzozowie wskazała datę urodzenia Edwarda Kościńskiego: 20 września 1893.
Przypisy
- ↑ a b c CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1906/1907 (zespół 7, sygn. 42). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 184.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 332.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 337, 416.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 24 stycznia 1924 roku, s. 35.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 297, 359, 1340.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 stycznia 1925 roku, s. 27.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 88, 192.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 329.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 118.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 38, 602.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 6.
- ↑ Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 419.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 17, 651.
- ↑ Dokumenty 1997 ↓, s. 57, 95, 188.
- ↑ Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 317. ISBN 83-7001-294-9.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 2014-08-05].
- ↑ Dęby Pamięci. katyn.wrota-swietokrzyskie.pl. [dostęp 2015-07-08]..
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 287, poz. 381 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 19 marca 1932 roku, s. 196.
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 64, poz. 97 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Dokumenty obrony Lwowa 1939. Artur Leinwand (oprac.). Warszawa: Instytut Lwowski, 1997. ISBN 83-910659-0-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.
- Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 249. [dostęp 2015-06-25].