Edward Uściński
![]() por. Edward Uściński | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 20 sierpnia 1909 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 3 stycznia 1984 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1933–1947 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | 1 pułk strzelców konnych | ||
Stanowiska | dowódca plutonu kawalerii | ||
Główne wojny i bitwy |
| ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Patent_oficerski_E._U%C5%9Bci%C5%84skiego.jpg/240px-Patent_oficerski_E._U%C5%9Bci%C5%84skiego.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/Por._Edward_U%C5%9Bci%C5%84ski.jpg/240px-Por._Edward_U%C5%9Bci%C5%84ski.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Szkocja_1941_-_z_prawej_por._Edward_U%C5%9Bci%C5%84ski.jpg/240px-Szkocja_1941_-_z_prawej_por._Edward_U%C5%9Bci%C5%84ski.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Maczuga_%281944%29_-_opatrywanie_rany_kpr._Edwardowi_U%C5%9Bci%C5%84skiemu.jpg/240px-Maczuga_%281944%29_-_opatrywanie_rany_kpr._Edwardowi_U%C5%9Bci%C5%84skiemu.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/af/Belgia_%281944%29_-_dekoracja_VM%2C_kpt._Edward_U%C5%9Bci%C5%84ski_stoi_drugi_z_prawej.jpg/240px-Belgia_%281944%29_-_dekoracja_VM%2C_kpt._Edward_U%C5%9Bci%C5%84ski_stoi_drugi_z_prawej.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/Wilhelmshaven_1945_-_z_prawej_mjr_Edward_U%C5%9Bci%C5%84ski.jpg/240px-Wilhelmshaven_1945_-_z_prawej_mjr_Edward_U%C5%9Bci%C5%84ski.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Baretki_odznacze%C5%84_Edwarda_U%C5%9Bci%C5%84skiego.jpg/240px-Baretki_odznacze%C5%84_Edwarda_U%C5%9Bci%C5%84skiego.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/36/U%C5%9Bci%C5%84ski_pp%C5%82k.jpg/240px-U%C5%9Bci%C5%84ski_pp%C5%82k.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7a/Zaproszenie_na_raut_do_Prezydenta_RP.jpg/240px-Zaproszenie_na_raut_do_Prezydenta_RP.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/Uko%C5%84czenie_SPKaw._%285.8.33%29.jpg/240px-Uko%C5%84czenie_SPKaw._%285.8.33%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/db/Mianowanie_porucznikiem_%2822.12.35%29.jpg/240px-Mianowanie_porucznikiem_%2822.12.35%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3d/Ukonczenie_kursu_w_CWBPanc_%2812.10.37%29.jpg/240px-Ukonczenie_kursu_w_CWBPanc_%2812.10.37%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Za%C5%9Bwiadczenie_Francja_9.10.1939.jpg/240px-Za%C5%9Bwiadczenie_Francja_9.10.1939.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/Legitymacja_Francja_1939.jpg/240px-Legitymacja_Francja_1939.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/Legitymacja_2_bcz_1940.jpg/240px-Legitymacja_2_bcz_1940.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/Legitymacja_Gwiazda_za_Niemcy_i_Francj%C4%99.jpg/240px-Legitymacja_Gwiazda_za_Niemcy_i_Francj%C4%99.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a9/VM_PSZ.jpg/240px-VM_PSZ.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Karta_cz%C5%82onkowska_%28Belgia%29.jpg/240px-Karta_cz%C5%82onkowska_%28Belgia%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7d/KW_PSZ.jpg/240px-KW_PSZ.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Legitymacja_Krzy%C5%BC_Ochotnika.jpg/240px-Legitymacja_Krzy%C5%BC_Ochotnika.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/Legitymacja_Medalu_Wojska.jpg/240px-Legitymacja_Medalu_Wojska.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6f/Za%C5%9Bwiadczenie_demobilizacyjne_%2829.7.47%29.jpg/240px-Za%C5%9Bwiadczenie_demobilizacyjne_%2829.7.47%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/VM_Polska.jpg/240px-VM_Polska.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2f/KW_Polska.jpg/240px-KW_Polska.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/Krzy%C5%BC_1_DPanc.jpg/240px-Krzy%C5%BC_1_DPanc.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/Odznaka_Pami%C4%85tkowa_2_Pu%C5%82ku_Pancernego.jpg/240px-Odznaka_Pami%C4%85tkowa_2_Pu%C5%82ku_Pancernego.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/Odznaka_Pami%C4%85tkowa_16_Brygady_Pancernej.jpg/240px-Odznaka_Pami%C4%85tkowa_16_Brygady_Pancernej.jpg)
Edward Uściński (ur. 20 sierpnia 1909 w Guzowie, zm. 3 stycznia 1984 we Włocławku) – porucznik broni pancernych Wojska Polskiego II RP, major broni pancernych Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari[1], przez władze RP na uchodźstwie awansowany do stopnia podpułkownika[2].
Życiorys
Urodzony w miejscowości Guzów (województwo warszawskie). Syn Edwarda (lekarza fabrycznego) i Jadwigi. Ukończył Gimnazjum Państwowe im. Lelewela w Warszawie, uzyskując w roku 1929 świadectwo maturalne. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Rolnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie[3]. W sierpniu 1930 r. został powołany do czynnej służby wojskowej w grudziądzkiej Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii (V rocznik, 1930–1931). Po odbyciu służby czynnej wstąpił do Szkoły Podchorążych Kawalerii[4].
W Szkole Podchorążych Kawalerii kształcił się w okresie od dnia 15 października 1931 r. do dnia 15 sierpnia 1933 roku. Ukończył ją z wynikiem celującym i lokatą 4/75 (absolwent X promocji im. Bitwy Ostrołęckiej). W dniu 5 sierpnia 1933 roku prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1933 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 1 pułku strzelców konnych w Garwolinie[5].
Podporucznik Edward Uściński brał udział w zawodach konnych o Mistrzostwo Wojska, odbywających się w okresie od 25 do 28 lipca 1935 r. w Suwałkach[6]. Startując na koniu „Zefir” zajął w tych zawodach 54. miejsce indywidualnie[7] oraz IV miejsce zespołowo wraz z drużyną 1 pułku strzelców konnych[8]. Rok później zawody te odbyły się w Łucku w dniach od 23 do 26 lipca[9]. Porucznik Uściński startował w nich na klaczy „Wierna”, która nie została przez jury dopuszczona do czwartej próby (skutkiem tego por. Uściński nie był klasyfikowany indywidualnie, a reprezentacja 1 psk – drużynowo)[10]. Przy 1 pułku strzelców konnych działał klub sportowy, w którym zorganizowano (w 1934 roku) sekcję piłki nożnej. Jej kierownikiem został ówczesny podporucznik Edward Uściński[11].
Awansowany do stopnia porucznika został ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku oraz 27. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[12]. Do końca września 1936 r. zajmował stanowisko dowódcy plutonu w 1 pułku strzelców konnych, po czym został skierowany na VIII-my 11 miesięczny Kurs Aplikacyjny na Oficerów Broni Pancernych do modlińskiego Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych[4]. Kurs ten, trwający w okresie od dnia 17 listopada 1936 r. do dnia 12 października 1937 r., ukończył z wynikiem pomyślnym, otrzymując stosowne zaświadczenie z rąk komendanta CWBPanc. – ppłk. dypl. Jerzego Levittoux. Następnie przeniesiony został z korpusu oficerów kawalerii do korpusu oficerów broni pancernych[13].
Do wybuchu II wojny światowej pełnił służbę w Szkole Podchorążych Broni Pancernych, w której był dowódcą plutonu podchorążych służby stałej[14], zastępcą dowódcy plutonu podchorążych rezerwy[15] oraz instruktorem (na dzień 23 marca 1939 r. piastował stanowisko oficera strzeleckiego w 2 kompanii podchorążych rezerwy tejże szkoły[16]). W marcu 1939 roku zajmował 7. lokatę wśród poruczników korpusu oficerów broni pancernych w swoim starszeństwie (z dnia 1 stycznia 1936 roku)[13].
Wziął udział w wojnie obronnej 1939 roku[a], uniknął niewoli i 28 września na rozkaz przełożonych przekroczył granicę polsko-węgierską[b]. Został internowany w obozie Vác koło Budapesztu, skąd uciekł. W ambasadzie RP w Budapeszcie otrzymał paszport na „lewe” nazwisko oraz wizę i koleją przez Jugosławię i Włochy dotarł do Francji. Z dniem 7 października 1939 r. wstąpił do formowanych na terenie Francji Polskich Sił Zbrojnych. Po upadku Francji przedostał się[c] w czerwcu 1940 r. do Anglii[4] (od dnia 29 czerwca 1940 r. pełnił już służbę w polskich oddziałach na terenie Wielkiej Brytanii). W dniu 18 marca 1943 r. został skierowany na IV trzytygodniowy Kurs Taktyczny Broni Pancernej dla polskich oficerów sztabowych zorganizowany w Officers Tactical School RAC Oxford (tam bowiem została w 1942 r. przeniesiona brytyjska szkoła wojsk pancernych). Po ukończeniu kursu został awansowany do stopnia kapitana[3] (rozkaz NW L.2500/Tjn.Pers.43).
Od momentu przedarcia się do Francji Edward Uściński pełnił służbę w 2 batalionie czołgów (jednostka ta powstała 29 stycznia 1940 r. we francuskim Camp de Coëtquidan, w roku 1941 stacjonowała w szkockim Blairgowrie)[d]), 1 pułku czołgów (istniejącym w Szkocji od 01.10.1940 r. do 19.09.1941 r.; w listopadzie 1940 r. został kierownikiem sekcji piłki nożnej klubu sportowego „Pancerni” działającego w 2 batalionie czołgów 1 pułku czołgów), 66 batalionie czołgów (powstałym po przeformowaniu 1 pułku czołgów i wchodzącym w skład 16 Brygady Czołgów) oraz w 2 pułku pancernym (powstałym 13 sierpnia 1942 roku w wyniku przeformowania 66 batalionu czołgów z 16 Brygady Czołgów).
Podczas inwazji aliantów we Francji walczył w składzie 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka, jako dowódca 1 szwadronu pancernego w 2 pułku pancernym (szwadron ten podczas przełamywania obrony niemieckiej pod Caen, w dniu 8 sierpnia 1944 r., walczył w szpicy czołowej I rzutu polskiej dywizji i poniósł dotkliwe straty[e]). Jego szlak bojowy wiódł przez Francję, Belgię, Holandię do Niemiec[17] (brał udział w walkach o grzbiet „Maczuga”). W uznaniu czynów męstwa i odwagi w czasie walk pościgowych od Sekwany do Gandawy, za walki o Gandawę – Hulst – Terneuzen, oraz za obronę rejonu Alfen w 1944 r. – prezydent RP odznaczył kapitana Edwarda Uścińskiego Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. 5 (zarządzenie L.dz. 1231/GNW/44 z dnia 7 grudnia 1944 r., nadanie ogłoszono w londyńskim Dzienniku Personalnym Naczelnego Wodza i Ministra Obrony Narodowej Nr 6 z dnia 30 grudnia 1944 r.). Dwukrotnie ranny w czasie walk – w dniach 18 i 20 sierpnia 1944 r. Z dniem 28 października 1944 r. dowódca 2 pułku pancernego – ppłk Stanisław Koszutski – został oddelegowany do Wielkiej Brytanii celem pełnienia obowiązków komendanta kursu pancernego w Centrum Wyszkolenia Pancernego i Technicznego. Wówczas obowiązki dowódcy 2 pułku panc. przejął jego etatowy zastępca dowódcy – kapitan Uściński[18][f]. W dniu 1 lutego 1945 roku Edward Uściński, w uznaniu zasług bojowych, został mianowany do stopnia majora. Do kwietnia 1947 r. pełnił służbę okupacyjną na terenie Niemiec (jako zastępca dowódcy 2 pułku pancernego), a następnie przez okres czterech miesięcy zajmował stanowisko dowódcy ośrodka demobilizacyjnego. Dnia 8 sierpnia 1947 r. powrócił do Polski razem z ostatnim transportem zdemobilizowanych żołnierzy i kadrą ośrodka[17] (w dniu 13.08.1947 r. przybył do Szczecina). W latach późniejszych został przez władze Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie awansowany do stopnia podpułkownika broni pancernych[2].
Po powrocie do kraju, jako przedwojenny oficer i żołnierz generała Maczka, doświadczał licznych szykan i kłopotów. Był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, a po jej zjednoczeniu z Polską Partią Robotniczą – członkiem PZPR, z której został usunięty w 1951 roku jako były oficer zawodowy[19]. W tym też roku zamieszkał wraz z żoną we Włocławku. Pracował w cukrowni Guzów, warszawskim „Motozbycie” (kierownik działu technicznego), Państwowej Centrali „Las” (dyrektor ekspozytury w Słupsku i w Szczecinie), Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego (kierownik działu ekonomicznego), Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej we Włocławku (kierownik sekcji ekonomicznej), Prezydium Miejskiej Rady Narodowej we Włocławku (starszy planista, kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej), ponownie w Miejskim Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej (dyrektor), Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym we Włocławku (dyrektor od dnia 1 stycznia 1961 r.) oraz Przedsiębiorstwie Budownictwa Rolniczego we Włocławku[20].
Edward Uściński był aktywnym działaczem sportowym na terenie Włocławka. Pełnił między innymi funkcje: wiceprezesa Okręgowego Związku Piłki Nożnej we Włocławku[21], działacza Terenowego Koła Sportowego „Sparta”[22] oraz klubów „Zryw”, „Spójnia” i „Sparta”[23]. Przez okres dwudziestu lat (1954–1974) zasiadał w zarządzie Klubu Sportowego „Kujawiak” (aż do rozwiązania tego klubu). Przyczynił się w znacznej mierze do odrodzenia „Kujawiaka” w roku 1983. W klubie tym zajmował stanowiska: kierownika sekcji piłki nożnej, wiceprezesa do spraw piłki nożnej i prezesa klubu[24]. Za swą działalność na polu sportu otrzymał, między innymi, srebrną[25] i złotą odznaki Polskiego Związku Piłki Nożnej.
We wrześniu 1973 r. podpułkownik Uściński przebywał wraz z żoną w szkockim Edynburgu, na zjeździe byłych żołnierzy 2 pułku pancernego[26].
Rodzina
Żonaty był z Marią z domu Kurkiewicz (ur. 16.05.1915 r., zm. 07.03.2000 r.), z którą miał trzy córki. Przyszłą żonę, sanitariuszkę Armii Krajowej z powstania warszawskiego, poznał w wyzwolonym przez pododdziały 1 Dywizji Pancernej obozie Oberlangen (stalag VI C)[27]. Edward Uściński miał dwie siostry: Marię i Wandę – studentkę medycyny, żołnierza AK, poległą w powstaniu warszawskim w dniu 8 sierpnia 1944 r.
Podpułkownik Edward Uściński zmarł w dniu 3 stycznia 1984 roku we Włocławku i pochowany został na tamtejszym Cmentarzu Komunalnym – sektor 107, rząd 2, grób 22.
Awanse
podporucznik (15.8.1933)[28]
porucznik (1.1.1936)[12]
kapitan (10.10.1943)[4]
major (1.2.1945)[4]
podpułkownik (awansowany przez władze RP na uchodźstwie)[2]
Ordery i odznaczenia
- Odznaka za Rany i Kontuzje – dwukrotnie[29]
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari[30][31][32] nr 10527[33]
- Krzyż Walecznych – dwukrotnie[34][35][36]
- Medal Wojska – trzykrotnie[4][37][38]
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
- Gwiazda za Wojnę 1939–1945 – odznaczenie brytyjskie[29]
- Gwiazda Francji i Niemiec – odznaczenie brytyjskie[29][39]
- Medal Obrony – odznaczenie brytyjskie[29]
- Medal Wojny 1939–1945 – odznaczenie brytyjskie[29]
- Krzyż Kombatanta-Ochotnika – odznaczenie francuskie[29][40]
- Krzyż Kombatanta – odznaczenie francuskie[29]
- Medal Pamiątkowy Wojny 1939–1945 – odznaczenie francuskie[29]
- Medal Rannych na Wojnie – odznaczenie francuskie[29]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1940–1945 – odznaczenie belgijskie[29]
- Odznaka Pamiątkowa 2 Pułku Pancernego[41]
- Odznaka Pamiątkowa 16 Brygady Pancernej „Smok”[42]
- Odznaka Pamiątkowa „Krzyż 1 Dywizji Pancernej”[43]
- Odznaka Grunwaldzka
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
- Brązowa Odznaka „Zasłużony Działacz LOK”
- Srebrna Odznaka Polskiego Związku Piłki Nożnej
- Złota Odznaka Honorowa Polskiego Związku Piłki Nożnej
- Odznaka „100-lecia Sportu Polskiego”
- Złota Odznaka „Za zasługi dla województwa włocławskiego”
- Złota Odznaka za zasługi położone w rozwoju sportu i wychowania fizycznego Federacji Sportowej „SPARTA”
- Honorowa Odznaka Okręgowego Związku Piłki Nożnej we Włocławku
- Złota Odznaka Honorowa Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Koninie
- Jubileuszowa Odznaka 50-lecia Bydgoskiego Związku Piłki Nożnej
- Złota Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”
- Srebrna Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”
- Odznaka Prezydium Miejskiej Rady Narodowej we Włocławku „Za zasługi dla rozwoju miasta”
Uwagi
- ↑ Według części źródeł kampanię wrześniową przebył na stanowisku dowódcy samodzielnej kompanii pancernej[3].
- ↑ Według pozostawionych relacji, we wrześniu 1939 roku por. Uściński dowodził samodzielną kompanią czołgów rozpoznawczych, która prowadziła walki opóźniające na kierunku Mława – Modlin – Siedlce – Chełm Lubelski – Lwów. Pozostałości kompanii przekroczyły granicę polsko-węgierską w dniu 26 września 1939 r.
- ↑ Do Anglii ewakuował się na pokładzie statku „Baron Kaennard”.
- ↑ Według spisanych relacji, podczas walk w obronie Francji (1940) zajmował stanowisko adiutanta dowódcy 2 batalionu czołgów, walczącego w II rzucie 10 Brygady Kawalerii Pancernej. Po zniszczeniu czołgów resztki batalionu ewakuowały się w dniu 25 czerwca 1940 r. drogą morską do Anglii.
- ↑ Według pozostawionych relacji zniszczeniu uległo 11 z 16 posiadanych przez szwadron czołgów. Kapitan Uściński został wówczas ranny odłamkami w prawą rękę.
- ↑ Według części źródeł Edward Uściński przez 6 miesięcy dowodził samodzielnie w boju 2 pułkiem pancernym[4].
Przypisy
- ↑ Praca zbiorowa żołnierzy 2 Pułku Pancernego 1946 ↓, s. 65.
- ↑ a b c Zrzeszenie Kół Oddziałowych Broni Pancernej 1984 ↓, s. 20.
- ↑ a b c Wojciechowski 1991 ↓, s. 207.
- ↑ a b c d e f g Jarzembowski 1992 ↓, s. 292.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 sierpnia 1933 roku, s. 159, 168.
- ↑ Przegląd Kawaleryjski. ↓, Nr 9 z IX 1935, s. 338.
- ↑ Przegląd Kawaleryjski. ↓, Nr 9 z IX 1935, s. 342, 346.
- ↑ Przegląd Kawaleryjski. ↓, Nr 9 z IX 1935, s. 345.
- ↑ Przegląd Kawaleryjski. ↓, Nr 9 z IX 1936, s. 306.
- ↑ Przegląd Kawaleryjski. ↓, Nr 9 z IX 1936, s. 308, 311, 312.
- ↑ Gnat-Wieteska 1995 ↓, s. 67.
- ↑ a b Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 369.
- ↑ a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 237.
- ↑ Szubański 1993 ↓, s. 30.
- ↑ Szubański 1993 ↓, s. 33.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 481.
- ↑ a b Jarzembowski 1992 ↓, s. 292, 293.
- ↑ Tym i Lalak 2014 ↓, s. 32.
- ↑ Wojciechowski 1991 ↓, s. 207-208.
- ↑ Jarzembowski 1992 ↓, s. 293.
- ↑ Jarzembowski 1992 ↓, s. 55.
- ↑ Jarzembowski 1992 ↓, s. 65.
- ↑ Jarzembowski 1992 ↓, s. 195.
- ↑ Jarzembowski 1992 ↓, s. 203, 206, 293.
- ↑ Bydgoski OZPN 1972 ↓, s. 146.
- ↑ Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza 1973 ↓, s. 3.
- ↑ Sławiński 2005 ↓, s. 82.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 VIII 1933, s. 159.
- ↑ a b c d e f g h i j Na podstawie https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b9/Baretki_odznacze%C5%84_Edwarda_U%C5%9Bci%C5%84skiego.jpg
- ↑ Szubański 1993 ↓, s. 52.
- ↑ Lista żołnierzy odznaczonych zestawiona przez płk. dypl. Antoniego Grudzińskiego ↓, str. 261.
- ↑ Na podstawie https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a9/VM_PSZ.jpg
- ↑ ŁukomskiŁ. G. ŁukomskiŁ., PolakP. B. PolakP., SuchcitzS. A. SuchcitzS., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 524 .
- ↑ Praca zbiorowa żołnierzy 2 Pułku Pancernego 1946 ↓, s. 66.
- ↑ Lista żołnierzy odznaczonych zestawiona przez płk. dypl. Antoniego Grudzińskiego ↓, str. 285.
- ↑ Szubański 1993 ↓, s. 53.
- ↑ Wojciechowski 1991 ↓, s. 208.
- ↑ Na podstawie https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d3/Legitymacja_Medalu_Wojska.jpg
- ↑ Na podstawie https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/42/Legitymacja_Gwiazda_za_Niemcy_i_Francj%C4%99.jpg
- ↑ Na podstawie https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6e/Legitymacja_Krzy%C5%BC_Ochotnika.jpg
- ↑ Na podstawie https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/4d/Odznaka_Pami%C4%85tkowa_2_Pu%C5%82ku_Pancernego.jpg
- ↑ Na podstawie https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c6/Odznaka_Pami%C4%85tkowa_16_Brygady_Pancernej.jpg
- ↑ Na podstawie https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/ec/Krzy%C5%BC_1_DPanc.jpg
Bibliografia
- Ryszard Jarzembowski: Włocławski sport. Włocławskie Towarzystwo Naukowe, 1992.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w wojsku polskim 1935–1939. Warszawa: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 978-83-7188-691-1.
- Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z lat 1920–1937. [dostęp 2018-02-24].
- Zbigniew Gnat-Wieteska: 1 Pułk Strzelców Konnych 1806–1944. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Volumen, 1995. ISBN 83-11084-15-7.
- Przegląd Kawaleryjski. [dostęp 2018-03-03].
- Juliusz S. Tym, Zbigniew Lalak: Śladami polskich gąsienic 1939–1947. Polskie oddziały pancerne na Zachodzie. 2 Pułk Pancerny. T. 3. Warszawa: Edipresse – Kolekcje Sp. z o.o., 2014. ISBN 978-83-7989-102-3.
- Lista żołnierzy odznaczonych zestawiona przez płk. dypl. Antoniego Grudzińskiego. [dostęp 2018-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- Zrzeszenie Kół Oddziałowych Broni Pancernej: Komunikat Informacyjny Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernej. Londyn: Z.K.O.Br.Panc., 1984.
- Rajmund Szubański: Szkoła Podchorążych Broni Pancernych 1936–1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1993. ISBN 83-85621-31-8.
- Mieczysław Wojciechowski: Zasłużeni dla Włocławka (XIII–XX wiek) pod redakcją Mieczysława Wojciechowskiego. Włocławek: Włocławskie Towarzystwo Naukowe, 1991. ISBN 83-85289-00-3.
- Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza: Nr 228 z dnia 24 września 1973. Londyn: 1973.
- Tadeusz Sławiński: W żołnierskiej służbie. Włocławek: Włocławskie Towarzystwo Naukowe, 2005. ISBN 83-60150-03-6.
- Praca zbiorowa żołnierzy 2 Pułku Pancernego: 2 Pułk Pancerny. Hanower: Wydawnictwo Polskiego Związku Wychodźctwa Przymusowego, 1946.
- Bydgoski OZPN: 50 lat pomorskiego piłkarstwa. Bydgoszcz: BOZPN, 1972.