Franciszek Gudakowski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 25 września 1896 |
---|---|
Data śmierci | po 27 maja 1947 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska | dowódca batalionu |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Franciszek Gudakowski (ur. 25 września[a] 1896 w Kisielówce, zm. po 27 maja 1947) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys
Urodził się 25 września 1896 w kolonii polskiej Kisielówka, w ówczesnym powiecie chersońskim guberni chersońskiej, w rodzinie Antoniego, rolnika i Pauliny z Krukowskich[2]. Uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie gimnazjum w Mikołajowie i Chersoniu, gdzie ukończył siedem klas[2].
Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Służył w 31 pułku strzelców kaniowskich w Łodzi[3][4]. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 143. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W kwietniu tego roku został przeniesiony do 78 pułku piechoty w Baranowiczach na stanowisko oficera sztabowego pułku[6][7]. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu[8][9]. W sierpniu 1935 został przeniesiony do 25 pułku piechoty w Piotrkowie na stanowisko kwatermistrza[10]. W marcu 1939 pełnił służbę na stanowisku komendanta Kadry Zapasowej Piechoty Grodno[11]. We wrześniu 1939, po zakończeniu mobilizacji, przeszedł do Ośrodka Zapasowego 29 Dywizji Piechoty na stanowisko zastępcy dowódcy[12].
19 września 1939 dostał się do sowieckiej niewoli[13]. 9 października 1940 został wywieziony z Obozu NKWD w Kozielsku („Kozielsk II”) do Moskwy, gdzie był więziony na Łubiance i Butyrkach. 22 czerwca 1941 przeniesiony z Obozu NKWD w Putywlu do Obozu NKWD w Griazowcu, gdzie był przetrzymywany w odosobnieniu od pozostałych jeńców, w tzw. izolatorze[14]. 3 września tego roku został zwolniony i skierowany do Tockoje[13]. W 1942 był dowódcą 26 pułku piechoty, a od 6 maja do 29 czerwca 1942 dowódcą 5 batalionu strzelców karpackich.
Był żonaty z Zofią z Sikorskich, z którą miał troje dzieci: Annę Alicję (ur. 22 sierpnia 1927), Irenę Zofię (ur. 21 stycznia 1931) i Janusza (ur. 27 maja 1939)[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[15]
- Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928[16][15]
Uwagi
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934, s. 26.
- ↑ a b c Kolekcja ↓, s. 2, 5.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 215, 418.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 200, 361.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 137.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 92, 184.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 211.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 33, 606.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 97.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 21.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 5.
- ↑ a b Indeks Represjonowanych. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2023-12-03].
- ↑ Stanisław Jaczyński. Losy oficerów polskich ocalałych z zagłady na Wschodzie po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej, czerwiec-sierpień 1941 roku. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 1 (239), s. 32, 2012. Warszawa: Wojskowe Biuro Badań Historycznych. ISSN 1640-6281. .
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 33.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
Bibliografia
- Franciszek Gudakowski. [w:] Kolekcja akt żołnierzy zarejestrowanych w rejonowych komendach uzupełnień, sygn. II.56.13733 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-12-03].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.