Franciszek Kubicki
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 5 marca 1897 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 6 czerwca 1967 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | od 1915 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | |||
Stanowiska | dowódca pułku | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
![]() | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Franciszek Zbigniew Kubicki (ur. 5 marca 1897 w Żywcu, zm. 6 czerwca 1967 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 5 marca 1897 w Żywcu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Marii z Brydzińskich[1][2]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3]. W 1922 roku został przeniesiony do 14 pułku piechoty we Włocławku na stanowisko adiutanta[4][5]. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[6][7]. W 1924 był oficerem 12 pułku piechoty w Wadowicach[8]. W kwietniu 1928 został przesunięty w 79 pułku piechoty w Słonimiu ze stanowiska dowódcy I batalionu na stanowisko kwatermistrza[9]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu[10]. Powierzono mu dowodzenie 28 baonem odwodowym w Wołożynie, a w listopadzie 1931 roku dowództwo batalionu KOP „Niemenczyn”[4].
Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku[11]. W 1932 był oficerem piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza[12]. W czerwcu 1932 roku został przeniesiony z KOP do 75 pułku piechoty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[13]. Od 23 listopada 1937 roku sprawował stanowisko dowódcy 43 pułku piechoty w Dubnie.
Na czele 43 pułku piechoty walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, między innymi w walkach o podwarszawską Falenicę[14]. Został wzięty przez Niemców do niewoli i był osadzony w Oflagu VII A Murnau, gdzie jako mąż zaufania obozu współpracował z Międzynarodowym Czerwonym Krzyżem[15].
Zmarł 6 czerwca 1967 w Krakowie[16][17]. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera XIV B-8-3a)[16].
Był żonaty z Aleksandrą Zającówną (1903–1980), z którą miał córkę Aleksandrę Janinę (ur. 11 listopada 1923, zm. 15 września 2015), zamężną z Józefem Karzbon, i syna Zbigniewa Stanisława (ur. 11 listopada 1923)[18][16].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 229[19]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 11 listopada 1936 „za zasługi w służbie wojskowej”[20][21]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[22]
- Medal Niepodległości – 16 marca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[23][24]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 3 sierpnia 1928 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”[25]
- Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I stopnia[22]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[22]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[22]
- Odznaka za Rany i Kontuzje z trzema gwiazdkami[26]
Przypisy
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 4.
- ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2021-01-22] .
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 416.
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 164.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 352.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 177.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 150.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 93.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 117.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 25.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 905.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 439.
- ↑ Piotr Bieliński: Zapomniane Życiorysy – ppłk dypl. Franciszek Kubicki. wiadomoscisasiedzkie.pl, 2014-09-30. [dostęp 2016-12-03].
- ↑ Stefan Majchrowski: Za drutami Murnau. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 131.
- ↑ a b c Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych [online], zck-krakow.pl [dostęp 2021-01-22] .
- ↑ PiotrP. Bieliński PiotrP., Wielka księga piechoty polskiej 1918–1939. 13 Dywizja Piechoty Legionów, 2017 .
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
- ↑ M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 468.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1936, s. 18.
- ↑ a b c d Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 listopada 1933, s. 285.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 178, poz. 387.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1 foto.
Bibliografia
- Kubicki Franciszek. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.62-5212 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-01-30].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.