Gabriel Kociuba
![]() płk Gabriel Kociuba (przed 1929) | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 2 marca 1887 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 8 czerwca 1938 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 2 Pułk Artylerii Fortecznej |
Stanowiska | dowódca pułku |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Gabriel Kociuba (ur. 2 marca 1887 we Lwowie, zm. 8 czerwca 1938 Warszawie) – pułkownik dyplomowany inżynier artylerii Wojska Polskiego.
Życiorys
Gabriel Kociuba urodził się 2 marca 1887 we Lwowie[1]. Został oficerem C. K. Armii (wcześniej, do ok. 1900 w intendenturze tej armii służył inny Gabriel Kociuba[2]). Został mianowany na stopień podporucznika w korpusie artylerii fortecznej z dniem 1 września 1907[3]. 2 Morawsko-Galicyjskiego pułku artylerii fortecznej w Krakowie[4][5][6][7][8][9][10]. Pozostając oficerem tej jednostki od ok. 1911 był słuchaczem na dwuletnim wyższym kursie artylerii w ramach 2 Technicznych Kursów Wojskowych w Wiedniu[11][12]. W tym czasie został awansowany na porucznika z dniem 1 listopada 1912[13]. W trakcie I wojny światowej otrzymał awans na kapitana sztabu artylerii w rezerwie z dniem 1 września 1915 i był oficerem w służbie czynnej[14][15][16].
Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu podpułkownika był szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. Następnie od 22 października 1922 do listopada 1925 w randze oficera Sztabu Generalnego sprawował stanowisko dowódcy 16 pułku artylerii polowej w Grudziądzu[17][18]. W tym okresie został awansowany na pułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[19][20]. W 1928 uzyskał tytuł inżyniera na Wyższych Kursach Artylerii w Wiedniu[21][22]. W 1928 jako oficer 16 p.a.p. był przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Modlin[23]. W 1934 jako pułkownik dyplomowany inżynier artylerii przeniesiony w stan spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[24].
Przez wiele lat pracował w biurze dyrekcji Fabryki Karabinów i Fabryki Sprawdzianów Państwowych Wytworni Uzbrojenia w Warszawie[25]. W 1927 ożenił się z Zofią (1893–1946), siostrą Karola Szymanowskiego, wcześniej żoną Mieczysława Grzybowskiego), z którą od 1933 był w separacji[26][27].
Zmarł po krótkiej chorobie 8 czerwca 1938 w Warszawie[25]. Został pochowany 11 czerwca 1938 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A10-6-21)[25][28].
Ordery i odznaczenia
- Order Korony Żelaznej 3 klasy z dekoracją wojenną i z mieczami (Austro-Węgry, przed 1918)[16]
- Krzyż Zasługi Wojskowej 3 klasy z dekoracją wojenną (Austro-Węgry, przed 1916)[14]
- Srebrny Medal Zasługi Wojskowej Signum Laudis na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej z mieczami (Austro-Węgry, przed 1918)[16]
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej Signum Laudis na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry, przed 1916)[14]
- Krzyż Jubileuszowy dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych (Austro-Węgry, przed 1909)[5]
Przypisy
- ↑ Gabriel Kociuba. bh.wp.mil.pl. [dostęp 2021-04-02].
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1900. Wiedeń: 1899, s. 1091.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1908. Wiedeń: 1907, s. 927.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1908. Wiedeń: 1907, s. 940.
- ↑ a b Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1909. Wiedeń: 1909, s. 988.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1910. Wiedeń: 1909, s. 1007.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1911. Wiedeń: 1910, s. 1012.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1912. Wiedeń: 1911, s. 1019.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1913. Wiedeń: 1912, s. 1078.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1914. Wiedeń: 1914, s. 905.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1912. Wiedeń: 1911, s. 1193.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1913. Wiedeń: 1912, s. 1260.
- ↑ Schematismus für das k. u. k. Heer und für die k. u. k. Kriegs-Marine 1913. Wiedeń: 1912, s. 1059.
- ↑ a b c Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1916. Wiedeń: 1916, s. 49.
- ↑ Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1917. Wiedeń: 1917, s. 52.
- ↑ a b c Ranglisten des Kaiserlich und Königlichen Heeres 1918. Wiedeń: 1918, s. 93.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 745.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 666.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 813.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 736.
- ↑ Mieczem i księgą bronią potęgi Polski. Nowe dyplomy wojskowych-naukowców. „Kurjer Czerwony”. Nr 176, s. 3, 2 sierpnia 1928.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 447.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 429.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 341, 850.
- ↑ a b c Gabriel Kociuba. Nekrologi. „Kurier Warszawski”. Nr 158, s. 7, 11 czerwca 1938.
- ↑ Karol Szymanowski: Korespondencja: pełna edycja zachowanych listów od i do kompozytora. 1920-1926. od 1924. T. 2. Cz. 2. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1994, s. 500.
- ↑ Paul Cadrin, Stephen Downes: The Szymanowski Companion. 2016.
- ↑ Lista pochowanych. Gabriel Kociuba. um.warszawa.pl. [dostęp 2021-04-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-18)].
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.