Hübneryt
![]() | |
Właściwości chemiczne i fizyczne | |
Inne nazwy | Hibneryt |
---|---|
Skład chemiczny | MnWO4 - wolframian manganu |
Twardość w skali Mohsa | 4-4,5 |
Przełam | nierówny |
Łupliwość | doskonała |
Pokrój kryształu | tabliczkowy, igiełkowaty |
Układ krystalograficzny | jednoskośny |
Gęstość minerału | 6,4-7,1 g/cm³ |
Właściwości optyczne | |
Barwa | czerwonobrunatna |
Rysa | biała, czerwonobrązowa, żółtawobrązowa |
Połysk | półmetaliczny, tłusty |
Hübneryt (lub Hibneryt) – minerał z gromady wolframianów. Jest odmianą wolframitu, zawierającą w sobie najwięcej manganu. Razem z wolframitem i ferberytem tworzy szereg izomorficzny ferberyt- hübneryt. Nazwa pochodzi od dziewiętnastowiecznego niemieckiego inżyniera Adolfa Hübnera.
Charakterystyka
Hübneryt jest nieprzezroczystym minerałem o czerwonobrunatnej barwie. Krystalizuje w układzie jednoskośnym, w formie tabliczek lub igiełek. Występuje w skupieniach blaszkowych, rozgałęzionych. Jest dość ciężkim minerałem, gdyż waży od 6,4 do 7,1 razy więcej niż taka sama ilość wody w temperaturze pokojowej. Jest średnio twardy (4-4,5 w skali Mohsa). Nie poddaje się działaniu kwasów i jest trudnotopliwy.
Występowanie
Występuje w żyłach kwarcowych i w pegmatytach granitoidowych. Towarzyszą mu wolframit, szelit, kasyteryt, topaz, kwarc i inne. Można go znaleźć w Boliwii, Czechach, Chinach, Francji, Hiszpanii, Peru, Portugalii, Rosji, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W Polsce jego obecność stwierdzono w Paszowicach koło Strzegomia.
Zastosowanie
- ruda wolframu;
- minerał kolekcjonerski.
Bibliografia
- Jaroslav Bauer: Przewodnik skały i minerały. Multico, 1997, s. 154. ISBN 83-7073-050-7.
- Britannica: science/hubnerite
- identyfikator minerału w Mindat: 9020