Hazdrubal Boetarcha

Hazdrubal Boetarcha
𐤏𐤆𐤓𐤁𐤏𐤋
ilustracja
Miejsce urodzenia

Kartagina

Przebieg służby
Siły zbrojne

armia Kartaginy

Stanowiska

głównodowodzący

Główne wojny i bitwy

III wojna punicka

Multimedia w Wikimedia Commons

Hazdrubal Boetarcha (punicki: 𐤏𐤆𐤓𐤁𐤏𐤋 /ʕad͡zˈroːbaʕl/[1]) – ostatni dowódca wojsk starożytnej Kartaginy w III wojnie z Rzymem[2][3].

Życiorys

W kartagińskiej polityce II wieku p.n.e. był obok Kartalona jednym przywódców tzw. stronnictwa demokratycznego[4]. W 151 p.n.e. wobec ciągłych najazdów numidyjskiego króla Masynissy wyruszył przeciw niemu na czele 25 tysięcy piechurów i 400 jeźdźców. Gdy armia kartagińska została otoczona przez Numidów w pustynnym terenie, Hazdrubal zawarł układ z przeciwnikiem umożliwiający Kartagińczykom bezpieczny odwrót do stolicy, lecz numidyjski książę Gulussa złamał układ i zabił część rozbrojonych żołnierzy punickich[4]. Obawiając się inwazji rzymskiej (Rzym oskarżył Kartagińczyków o złamanie warunków traktatu z 201 p.n.e.) władze Kartaginy wydały na Hazdrubala wyrok śmierci, ten jednak zdołał zbiec i zbierał w terenie wiernych sobie żołnierzy[4].

Wobec wybuchu III wojny punickiej w 149 p.n.e. wyrok na Hazdrubal anulowano i został on głównodowodzącym 20-tysięcznej armii polowej[5]. W pierwszym okresie wojny dwukrotnie pobił wojska rzymskie konsula Maniliusza[6]. Następnie przedostał się do stolicy, gdzie przejął faktyczną władzę w państwie. Dowodził próbą przerwania oblężenia przez wypad floty z kartagińskiego portu[7]. Wiosną 146 p.n.e., gdy Rzymianie wdarli się do Kartaginy, Hazdrubal zabarykadował się z 900 ostatnimi żołnierzami w świątyni Eszmuna, w końcu jednak wyszedł naprzeciw rzymskiego konsula Scypiona i skapitulował; wówczas żona Hazdrubala z dwoma synami rzuciła się w płomienie i zginęła[8][9].

Zmarł w Italii[6], jako honorowo traktowany jeniec[9].

Przypisy

  1. 𐤏𐤆𐤓𐤁𐤏𐤋 [online], Wiktionary [dostęp 2021-12-13]  (ang.).
  2. MariaM. Jaczynowska MariaM., Historia starożytnego Rzymu, Warszawa 1982, s. 108 .
  3. JonaJ. Lendering JonaJ., Hasdrubal (5) [online], Livius.org, 2004 [dostęp 2021-12-13]  (ang.).
  4. a b c KrzysztofK. Kęciek KrzysztofK., Dzieje Kartagińczyków, Warszawa 2007, s. 225–226 .
  5. KrzysztofK. Kęciek KrzysztofK., Dzieje Kartagińczyków, Warszawa 2007, s. 230 .
  6. a b Аздрубал, [w:] Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона, 1890 [dostęp 2021-12-13]  (ros.).
  7. KrzysztofK. Kęciek KrzysztofK., Dzieje Kartagińczyków, Warszawa 2007, s. 233 .
  8. KrzysztofK. Kęciek KrzysztofK., Dzieje Kartagińczyków, Warszawa 2007, s. 8–9 .
  9. a b WilliamW. Smith WilliamW., Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, 1861, s. 359  (ang.).
  • VIAF: 50029758, 24159234446703371801
  • GND: 119171988
  • PLWABN: 9811497673705606
  • SNL: Hasdrubal_-_hærfører_før_og_under_den_tredje_puniske_krig