Innocenty (Pavlović)
Jakov Pavlović | |||
Metropolita całej Serbii | |||
![]() | |||
Kraj działania | |||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 31 lipca 1840 | ||
Data śmierci | 1905 | ||
Miejsce pochówku | |||
Metropolita belgradzki | |||
Okres sprawowania | 1898–1905 | ||
Wyznanie | prawosławne | ||
Kościół | |||
Inkardynacja | Metropolia belgradzka | ||
Śluby zakonne | 1894 | ||
Diakonat | do 1863 | ||
Ordynacja | 1863 | ||
Chirotonia biskupia | 2 sierpnia 1894 | ||
|
Innocenty, imię świeckie Jakov Pavlović (ur. 31 lipca 1840 w Šabcu, zm. 1905) – serbski biskup prawosławny, w latach 1898–1905 metropolita belgradzki.
Życiorys
Był synem protojereja i działacza politycznego Jovana Pavlovicia. W rodzinnym Šabcu ukończył szkołę podstawową i cztery klasy gimnazjum. Następnie wyjechał do Belgradu, gdzie przez dwa lata uczył się w seminarium duchownym. Dalszy kurs seminarium odbył w Kijowie, gdzie ukończył następnie także Akademię Duchowną. W 1863 wrócił do Serbii i 31 lipca tego samego roku został wyświęcony na kapłana jako duchowny żonaty[1]. W latach 1864–1870 był kapelanem wojskowym w Kragujevcu oraz wykładowcą miejscowego gimnazjum. W 1870 został profesorem belgradzkiego seminarium duchownego, a w styczniu 1871 – jego rektorem[1]. W 1877 przeniesiono go na stanowisko katechety wyższej szkoły żeńskiej w Belgradzie, będąc równocześnie kapłanem dworu[1]. W latach 1880–1886 był naczelnikiem wydziału cerkiewnego w Ministerstwie Oświaty i Spraw Kościelnych. W 1886 wrócił na stanowisko rektora belgradzkiego seminarium i pozostał na nim do 1893, gdy odszedł na emeryturę. Rok wcześniej zmarła jego żona[1]. Po stracie małżonki złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię zakonne Innocenty[1].
1 sierpnia 1894 został nominowany na biskupa niskiego i dzień później wyświęcony[1]. Cztery lata później, po śmierci metropolity belgradzkiego Michała[2], z woli króla Aleksandra I został jego następcą na urzędzie metropolity belgradzkiego. O jego wskazaniu zdecydował fakt uzyskania wykształcenia w Rosji, co według monarchy pozwoliłoby uzyskać jej przychylność dla Cerkwi prawosławnej w Serbii[1].
Chociaż był człowiekiem gruntownie wykształconym, nie pozostawił po sobie żadnej obszerniejszej pracy. Publikował jedynie artykuły o tematyce teologicznej i pedagogicznej w różnych czasopismach, a także regularnie wygłaszał kazania. Spisał 250 homilii, jednak tylko niektóre zostały wydane drukiem[1].
Przypisy
Bibliografia
- Đ. Slijepčević,Istorija Srpske Pravoslavne Crkve, t. II, JRJ, Beograd 2002.
- p
- d
- e
|
- p
- d
- e
|