Język sika
Obszar | Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja) | ||
---|---|---|---|
Liczba mówiących | 175 tys. (1995) | ||
Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
Status oficjalny | |||
Ethnologue | 6a żywy↗ | ||
Kody języka | |||
ISO 639-3 | ski | ||
IETF | ski | ||
Glottolog | sika1262 | ||
Ethnologue | ski | ||
BPS | 0149 5, 0187 5 | ||
WALS | sik | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Język sika, także sikka[1][2][3] (Sara Sikka)[4] – język austronezyjski używany w indonezyjskiej prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, we wschodniej części wyspy Flores, pomiędzy obszarami języków li’o i lamaholot[5]. Według danych z 1995 roku posługuje się nim 175 tys. osób[5], członków ludu Sika[6].
Wykazuje duże zróżnicowanie wewnętrznojęzykowe[5], cechy jego dialektów nie zostały jednak dobrze zbadane[4]. Wyróżnia się trzy dialekty: sara krowe, sikka natar (kangaé), tana ai (ata tana 'ai, sara tana 'ai)[4][5]. Dialekt sikka natar uchodzi za najbardziej prestiżowy, a dialekt tana ai pełni dodatkowo funkcję języka rytualnego[7].
Podobnie jak wiele innych języków wschodniej Indonezji wykazuje cechy substratu papuaskiego (nieaustronezyjskiego). Być może stanowi pochodną języka kreolskiego powstałego na skutek napływu języków austronezyjskich do wschodniej Indonezji[8].
Jest blisko spokrewniony z językami lamaholot i kedang[9][10]. Nie jest natomiast zbyt bliski językowi manggarai z zachodniej części wyspy[11].
Został udokumentowany w literaturze. Powstały różne publikacje opisujące aspekty tego języka[2]. Pewne krótkie listy słownictwa ukazały się pod koniec XIX w.[12] W 1931 r. P. Arndt wydał skrótowy opis jego gramatyki (Grammatik der Sika-Sprache)[12][13]. Nowsze materiały obejmują opracowanie Struktur bahasa Sikka (1986)[3] oraz słownik Kamus Sara Sikka Bahasa Indonesia (1998)[14].
Przypisy
- ↑ Alfred F.A.F. Majewicz Alfred F.A.F., Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, s. 86, ISBN 83-01-08163-5, OCLC 749247655 (pol.).
- ↑ a b Harald Hammarström, Robert Forkel, Martin Haspelmath, Sebastian Bank: Sika. Glottolog 4.6. [dostęp 2022-09-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-09-04)]. (ang.).
- ↑ a b I Ketut Darma Laksana: Struktur bahasa Sikka. Jakarta: Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa, Departemen Pendidikan dan Kebudayaan, 1986. OCLC 567941357. (indonez.).
- ↑ a b c Lewis i Grimes 1995 ↓, s. 601.
- ↑ a b c d M. PaulM.P. Lewis M. PaulM.P., Gary F.G.F. Simons Gary F.G.F., Charles D.Ch.D. Fennig Charles D.Ch.D. (red.), Sika, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 18, Dallas: SIL International, 2015 [dostęp 2020-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2016-12-01] (ang.).
- ↑ A. A. Biernowa: Sikka. W: Walerij Aleksandrowicz Tiszkow (red.): Narody i rieligii mira: encykłopiedija. Moskwa: Bolszaja rossijskaja encykłopiedija, 1998, s. 481–482. ISBN 978-5-85270-155-8. OCLC 40821169. (ros.).
- ↑ Lewis i Grimes 1995 ↓, s. 601–602.
- ↑ Gil 2015 ↓, s. 334.
- ↑ Inyo Yos Fernandez: Relasi historis kekerabatan bahasa Flores: kajian linguistik historis komparatif terhadap sembilan bahasa di Flores. Ende: Nusa Indah, 1996, s. 25. ISBN 979-429-080-7. OCLC 36131002. (indonez.).
- ↑ Naonori Nagaya: The Lamaholot Language of Eastern Indonesia. Rice University, 2012, s. 8. OCLC 1031100272. [dostęp 2023-04-10]. (ang.).
- ↑ Koentjaraningrat: Kebinekaan suku bangsa dan kebudayaan Indonesia. Jakarta: Penerbit Universitas Terbuka, 2000, s. 6. ISBN 979-602-819-0. OCLC 64095590. (indonez.).
- ↑ a b Lewis i Grimes 1995 ↓, s. 603.
- ↑ Paul Arndt: Grammatik der Sika-Sprache. Ende: Arnoldus, 1931. OCLC 22530761. [dostęp 2023-11-13]. (niem.).
- ↑ M. Mandalangi Pareira, E. Douglas Lewis: Kamus Sara Sikka Bahasa Indonesia. Ende: Nusa Indah, 1998. ISBN 979-429-070-X. OCLC 43092474. (indonez.).
Bibliografia
- David Gil: The Mekong-Mamberamo linguistic area. W: N. J. Enfield, Bernard Comrie (red.): Languages of Mainland Southeast Asia: The State of the Art. Berlin–Boston: Walter de Gruyter, 2015, s. 266–355, seria: Pacific Linguistics 649. DOI: 10.1515/9781501501685. ISBN 978-1-5015-0168-5. OCLC 909907686. [dostęp 2022-08-31]. (ang.).
- E. D. Lewis, Charles E. Grimes: Sika. W: Darrell T. Tryon (red.): Comparative Austronesian Dictionary: An Introduction to Austronesian Studies. Berlin–New York: Walter de Gruyter, 1995, s. 601–610, seria: Trends in Linguistics. Documentation 10. DOI: 10.1515/9783110884012.1.601. ISBN 978-3-11-088401-2. OCLC 868970232. (ang.).
- J9U: 987007551455305171