Język wejewa
Obszar | Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja) | ||
---|---|---|---|
Liczba mówiących | 55 tys. (2011)[1] | ||
Pismo/alfabet | |||
Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
Status oficjalny | |||
Ethnologue | 6a żywy↗ | ||
Kody języka | |||
ISO 639-3 | wew | ||
IETF | wew | ||
Glottolog | weje1237 | ||
Ethnologue | wew | ||
BPS | 0189 2 | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Język wejewa (a. weyewa, veveva, waidjewa, wajewa, wewewa, wewjewa[1]; panewe Weyewa[2]) – język austronezyjski używany w prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie w Indonezji, w zachodniej części wyspy Sumba. Według danych z 2011 roku posługuje się nim 55 tys. osób[1].
Serwis Ethnologue wyodrębnia trzy dialekty: weyewa, lauli (loli), tana righu[1]. Jest blisko spokrewniony z językiem lamboya[3].
Jest zapisywany alfabetem łacińskim[1].
Przypisy
- ↑ a b c d e David M.D.M. Eberhard David M.D.M., Gary F.G.F. Simons Gary F.G.F., Charles D.Ch.D. Fennig Charles D.Ch.D. (red.), Wejewa, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [dostęp 2022-08-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- ↑ Joel C. Kuipers: Language, Identity, and Marginality in Indonesia: The Changing Nature of Ritual Speech on the Island of Sumba. Cambridge: Cambridge University Press, 1998, s. 35. ISBN 978-0-521-62495-4. OCLC 37782937. [dostęp 2022-08-01]. (ang.).
- ↑ HaraldH. Hammarström HaraldH., RobertR. Forkel RobertR., MartinM. Haspelmath MartinM., Wewewa-Laboya, [w:] Glottolog 4.1, Jena: Max Planck Institute for the Science of Human History, 2019, DOI: 10.5281/zenodo.3554966 [dostęp 2022-07-09] (ang.).