Jan Grajewski
Państwo działania |
| ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 13 lutego 1932 | ||
Data śmierci | 22 maja 2009 | ||
profesor nauk prawnych | |||
Specjalność: postępowanie karne | |||
Alma Mater | Uniwersytet Poznański | ||
Doktorat | 1975 | ||
Habilitacja | 1983 – prawo | ||
Profesura | 1998 | ||
dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego (1984–1990), sędzia Sądu Najwyższego (1990–2000) | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() | |||
|
Jan Witold Grajewski (ur. 13 lutego 1932 w Gdańsku, zm. 22 maja 2009 tamże[1][2]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Gdańskiego, dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego w latach 1984–1990, sędzia Izby Karnej Sądu Najwyższego w latach 1990–2000.
Życiorys
Syn Leona i Kunegundy[2]. W 1955 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Pracę dyplomową napisał pod kierunkiem Antoniego Peretiatkowicza. Po studiach przez 20 lat wykonywał zawód prokuratora. Jego awans zawodowy w prokuraturze był ograniczany ze względu na brak przynależności do PZPR[1][3].
W 1975 uzyskał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie napisanej pod kierunkiem Tadeusza Nowaka rozprawy pt. Zażalenie jako środek odwoławczy w polskim procesie karnym (rozprawa początkowo powstawała na seminarium Jana Habera)[3]. W tym samym roku podjął pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Prawa Uniwersytetu Gdańskiego. W 1980 został członkiem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”[1]. W 1983 otrzymał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Ściganie na wniosek w polskim procesie karnym[3].
W latach 1984–1990 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UG. W latach 1990–2000 był sędzią Izby Karnej Sądu Najwyższego[1]. Pełnił funkcję kierownika Zakładu Prawa Karnego Procesowego i Kryminologii (1990–1992), przekształconego w Katedrę Prawa Karnego Procesowego i Kryminologii Uniwersytetu Gdańskiego (1992–2002 oraz 2004–2009). W 1998 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk prawnych[4][5].
Był autorem około 120 publikacji krajowych i zagranicznych, współautorem trzech komentarzy do k.p.k. (z 1969 i 1997), a także autorem dwóch podręczników procedury karnej[3].
Ekspert Sejmowej Komisji Śledczej mającej zbadać aferę Rywingate.
Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1995)[6] i Komandorskim (2000)[7] Orderu Odrodzenia Polski.
Wybrane publikacje
- Przebieg procesu karnego, C.H. Beck Warszawa 2004
- Kodeks postępowania karnego i inne teksty prawne Wydanie X, C.H. Beck Warszawa 2004
- Prawo karne procesowe – część ogólna, C.H. Beck Warszawa 2007[5]
Życie prywatne
Jego synem jest Krzysztof Grajewski[1].
Przypisy
- ↑ a b c d e Praktyk z przekonania. ms.gov.pl, 8 maja 2015. [dostęp 2018-01-18].
- ↑ a b Jan Grajewski. rejestry-notarialne.pl.
- ↑ a b c d Sławomir Steinborn, Jan Grajewski (1932-2009). lex.pl. [dostęp 2018-01-19].
- ↑ Prof. Jan Grajewski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2018-01-19] .
- ↑ a b prof. zw. dr hab. Jan Grajewski. univ.gda.pl. [dostęp 2018-01-19].
- ↑ M.P. z 1995 r. nr 65, poz. 711
- ↑ M.P. z 2000 r. nr 13, poz. 277