Janusz Styczeń
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 27 listopada 1939 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 2 kwietnia 2022 | ||
Narodowość | Polska | ||
Dziedzina sztuki | literatura | ||
Epoka | poezja surrealistyczno-symboliczna | ||
Ważne dzieła | |||
| |||
Nagrody | |||
Nagroda Literacka Czterech Kolumn, 2008 Orfeusz − Nagroda Poetycka, Nominacja, 2011 | |||
| |||
| |||
Strona internetowa |
Janusz Styczeń (ur. 27 listopada 1939 w Biadolinach Szlacheckich, zm. 2 kwietnia 2022 we Wrocławiu[1]) – polski poeta, dramatopisarz i prozaik.
Życiorys
Absolwent filologii polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego (1962). Debiutował opowiadaniem pt. Requiem dla nieśmiałego, które ukazało się w 1960 roku na łamach „Odry”, a kilka miesięcy później w czasopiśmie tym został ogłoszony drukiem jego wiersz Niewymierność. Wydał szesnaście tomików poetyckich, publikował także w czasopismach (przede wszystkim we wrocławskich „Pomostach” i „Odrze”, ale także w „Twórczości”, „Poezji”, „Kwartalniku Artystycznym”, „Miesięczniku Literackim”, „Nowym Wyrazie”, „Akcencie”, „Dialogu”, „Kontakcie”, „Nurcie”, „Liście Oceanicznym”, „Toposie”, „Sigmie”, „Opolu”). Jego wiersze przetłumaczono na wiele języków: angielski, niemiecki (ukazały się w austriackich czasopismach „Literatur und Kritik” i „Pannonia”), serbochorwacki (czasopisma „Polja” i „Pismo”), japoński (w Antologii poezji Europy Wschodniej z 1989 roku), ukraiński, rosyjski (w 2016 roku w miesięczniku „Nowaja Polsza”). Wydał dwa zbiory dramatów: Uśnij snem morskim i inne dramaty (1977) oraz Trujące piękno (1982). Na przełomie lat 60. i 70. XX w. należał do grupy literackiej Ugrupowanie 66[2] . Jego poezję jego uznano za modelowy – odznaczający się zintelektualizowanym rygoryzmem i obecnością egzystencjalnej metafizyki – przykład literatury Ugrupowania. W 2012 roku tom Furia instynktu został nominowany do Nagrody Literackiej Nike[3] oraz znalazł się w finale Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego – Orfeusz[4].
W latach sześćdziesiątych przyjaźnił się z Rafałem Wojaczkiem[5].
Pochowany na Cmentarzu na Psim Polu we Wrocławiu[6]
Wybrana twórczość
- Kontury (1966)
- Lustro-sofista. issuu.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-08-31)]. (1969)
- Boski paragraf (1971)
- Ten najżarliwszy seans spirytystyczny (1975)
- Uśnij snem morskim (1977)
- Rozkosz gotycka (1980)
- Trujące piękno (1982)
- Widzialne ciała tajemnicy (1982)
- Liście księżyca (1989)
- Mężczyzna i kobieta patrzą na księżyc (1989)
- Poezja mroku (1995)
- Groza wtajemniczenia (1996)
- Wieczna noc miłosna (1999)
- Zamarznięty łabędź (2007)
- Furia instynktu (2011)
- Pani Wyrocznia (2016)
- Pani Wyrocznia II (2017), wyd. II zmienione
Przypisy
- ↑ Zmarł Janusz Styczeń. Wrocławski poeta miał 82 lata [online], wroclaw.tvp.pl [dostęp 2022-04-03] (pol.).
- ↑ Gazda 2009 ↓.
- ↑ nominacje do nagrody Nike 2012. polskieradio.pl. [dostęp 2015-07-04].
- ↑ Orfeusz - Nagroda Poetycka im. K. I. Gałczyńskiego – finaliści. www.orfeusz-nagroda.pl. [dostęp 2015-07-04].
- ↑ Janusz Styczeń, poeta z Wrocławia kończy dziś 70 lat [online], Polskatimes.pl [dostęp 2016-05-16] .
- ↑ Robert Migdał: nekrolog. Gazeta Wrocławska, 6 kwietnia 2022. [dostęp 2023-10-12].
Bibliografia
- Krzysztof Garczarek: Poezja Janusza Stycznia. Elementy poetyki i kulturowe inspiracje. Wrocław: Oficyna Wydawnicza „Akwedukt”, 2019. ISBN 978-83-940364-6-1.
- Grzegorz Gazda: Słownik europejskich kierunków i grup literackich XX wieku. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 701. ISBN 978-83-01-15724-1.
- Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, red. J. Czachowska, A. Szałagan, t. 8, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 2003, s. 88.
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona Janusza Stycznia
- Kazimiera Kuzborska – Pani Wyrocznia kontroluje Czas