Julian Szczerba
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 26 kwietnia 1894 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 7 października 1943 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Formacja |
|
Jednostki | 1 Pułk Piechoty |
Stanowiska | dowódca szwadronu żandarmerii |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
![Informacja o zgonie Juliana Szczerby](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/Julian_Szczerba_-_informacja_o_zgonie_z_DRK.jpg/220px-Julian_Szczerba_-_informacja_o_zgonie_z_DRK.jpg)
Julian Konstanty Szczerba (ur. 26 kwietnia 1894 we Lwowie, zm. 7 października 1943 w Oflagu VI B Dössel) – major żandarmerii Wojska Polskiego.
Życiorys
Julian Konstanty Szczerba urodził się 26 kwietnia 1894 roku we Lwowie[1]. Tam też ukończył gimnazjum filologiczne. Należał do Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Od 15 listopada 1912 roku pełnił służbę w Związku Strzeleckim we Lwowie jako dowódca plutonu oraz instruktor. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Początkowo służył w 1 pułku piechoty[2]. Od 30 marca 1915 roku był wykazany w VI baonie, w którym pełnił służbę do września 1917 roku. Zachorował, leczył się w Modlinie, Przemyślu, Krakowie, po czym przebywał w Stacji Zbornej w Wiedniu[3] . Po kryzysie przysięgowym został aresztowany i uwięziony w Przemyślu. Po ucieczce z więzienia ponownie aresztowany i więziony w Bolechowie, a następnie jako politycznie podejrzany został internowany w obozie Chust na Węgrzech i w Attimis we Włoszech. Następnie został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii[2]. Służył w 10 pułku piechoty, a następnie w 4 pułku strzelców. 2 września 1918 roku zdezerterował[3] . Po przybyciu do Warszawy wstąpił do żandarmerii Polskiej Siły Zbrojnej. W listopadzie 1918 roku wziął udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie[2].
19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w żandarmerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[4]. W 1921 roku dowodził 26 szwadronem żandarmerii polowej etapowej[5]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 1 dywizjonie żandarmerii polowej etapowej, a jego oddziałem macierzystym był 9 dywizjon żandarmerii wojskowej[6]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Jego oddziałem macierzystym był 3 dywizjon żandarmerii[7]. Służbę w 3 dywizjonie żandarmerii w Grodnie pełnił przez kolejnych dwanaście lat[8][9][10][11]. 1 grudnia 1924 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[12]. Później został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 7,5 lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[13].
W 1934 roku został przeniesiony do 5 dywizjonu żandarmerii w Krakowie na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu[14]. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[15]. Na stanowisku zastępcy dowódcy dywizjonu pozostawał do 1939 roku[16].
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był dowódcą żandarmerii Grupy Operacyjnej „Śląsk”[17]. W czasie kampanii dostał się do niemieckiej niewoli.
Zmarł 7 października 1943 roku w Oflagu VI B Dössel i został pochowany na tamtejszym cmentarzu[18].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (2 sierpnia 1931)[19]
- Złoty Krzyż Zasługi (28 maja 1938)[20][21]
- Srebrny Krzyż Zasługi (3 sierpnia 1928)[22][1]
Przypisy
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 288.
- ↑ a b c Wawrzyński 2001 ↓, s. 110.
- ↑ a b Wykaz Legionistów ↓.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921 roku, s. 141.
- ↑ Poźniakowska-Hanak 2006 ↓, s. 113.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 405, 903.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 293.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1055, 1064.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 961, 966.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 668, 676, tu jako kapitan ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 288, 792, tu jako kapitan ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 744.
- ↑ Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 310.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 269.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 69.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 282, 835.
- ↑ Suliński 2003 ↓, s. 303.
- ↑ Zadorecki i Zadorecki 2010 ↓, s. tu podano, że urodził się 14 stycznia 1893 roku.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1938 r. nr 121, poz. 200 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
- ↑ Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 282.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 178, poz. 387 „za zasługi na polu bezpieczeństwa Państwa”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Tadeusz Wawrzyński. Oficerowie żandarmerii kawalerowie Krzyża i Medalu Niepodległości. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej”. 24, s. 104–116, 2001. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe.
- Jan Suliński: Żandarmeria organ bezpieczeństwa armii 1918–1945. Warszawa: Kompas II, 2003. ISBN 83-912638-5-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Danuta Poźniakowska-Hanak. Żandarmeria Polowa i Wojskowa w latach 1918–1939. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej”. 28, 2006. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe.
- Julian Szczerba. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-05-19].
- Aleksander Zadorecki, Borys Zadorecki: Cmentarz Dössel. Spis alfabetyczny pochowanych. BorOl, 2010. [dostęp 2017-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-10)].