Juliusz Szygowski
Data i miejsce urodzenia | 20 maja 1896 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 12 sierpnia 2001 | ||
Kierownik Konsulatu RP w Winnipeg | |||
Okres | od 1937 | ||
Poprzednik | Michał Bieliński | ||
Następca | Michał Krycuń | ||
Konsul Generalny RP w Chicago | |||
Okres | od 1945 | ||
Poprzednik | Aleksander Moc | ||
Następca | Stefan Rogoziński | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() | |||
|
Juliusz Trzaska-Szygowski (ur. 20 maja 1896 we Lwowie, zm. 12 sierpnia 2001 w Chicago) – doktor praw, urzędnik konsularny i dyplomata.
Życiorys
Syn Józefa i Benedykty Dunin-Wąsowicz. Od 1914 był żołnierzem Legionu Wschodniego, po rozwiązaniu którego został wcielony do armii austriackiej i jako oficer walczył na froncie wschodnim. Przebywał w niewoli włoskiej (1916-1918). W 1918 wstąpił do tworzącej się we Francji Armii Polskiej z którą uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po jej zakończeniu studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie otrzymując tytuł doktora praw (1924), i rozpoczyna pracę w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie. W 1925 został przyjęty do polskiej służby zagranicznej, będąc zatrudniony m.in. w konsulacie w Koszycach (1925), jako attaché konsularny w Poselstwie w Meksyku (1931), w MSZ (1931-1933), attaché - kierownik Wydziału Konsularnego Poselstwa w Bernie (1933), wicekonsul w konsulacie generalnym w Chicago (1933-1936), konsul w konsulacie generalnym w Nowym Jorku (1936-1937), kierownik konsulatu w Winnipeg (1937-1939). Okres II wojny światowej spędził w Stanach Zjednoczonych, pod jej koniec, pełniąc obowiązki konsula generalnego w Chicago (1945). Po złożeniu rezygnacji został zwolniony ze stanowiska Przedstawiciela Prezydenta i Rządu RP na uchodźstwie 21 września 1979[1]. Pochowany na Nowym Cmentarzu przy ulicy Nowotarskiej w Zakopanem (kw. L-2-10)[2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7d/Gr%C3%B3b_Juliusza_Szygowskiego.jpg/220px-Gr%C3%B3b_Juliusza_Szygowskiego.jpg)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (3 maja 1966, za zasługi położone dla Rzeczypospolitej Polskiej w długoletniej polskiej służbie zagranicznej)[3]
- Krzyż Oficerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1 czerwca 1994, za wybitne zasługi w działalności polonijnej)[4]
- Krzyż Walecznych – dwukrotnie
Przypisy
- ↑ Zwolnienie Przedstawiciela Prezydenta i Rządu R. P.. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 27, Nr 6 z 29 listopada 1979.
- ↑ śp. Juliusz Szygowski
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 4, Nr 1 z 19 stycznia 1971.
- ↑ M.P. z 1994 r. nr 41, poz. 343.
Linki zewnętrzne/źródła
- hasło
- Archiwum Juliusza Szygowskiego