Karol Zagórski
![]() | |||
![]() | |||
Pełne imię i nazwisko | Karol Roman Zagórski | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 9 września 1886 | ||
Data i miejsce śmierci | |||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1906–1935, 1939–1940 | ||
Siły zbrojne | Wojsko Polskie | ||
Jednostki | |||
Stanowiska | dowódca pułku | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![]() | Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews pt. 2007-11-09: Pierwszy dzień uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4f/Delegacje_1_i_3_Pu%C5%82ku_Strzelc%C3%B3w_Podhala%C5%84skich_u_prezydenta_RP_Ignacego_Mo%C5%9Bcickiego_NAC_1-A-1388.jpg/240px-Delegacje_1_i_3_Pu%C5%82ku_Strzelc%C3%B3w_Podhala%C5%84skich_u_prezydenta_RP_Ignacego_Mo%C5%9Bcickiego_NAC_1-A-1388.jpg)
Karol Roman Zagórski (ur. 9 września 1886 w Rakowcu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Franciszka i Wandy ze Szneiderów[1]. Po ukończeniu szkoły realnej we Lwowie, wstąpił do Szkoły Kadetów Obrony Krajowej w Wiedniu. W 1906 został wcielony do 16 pułku piechoty Obrony Krajowej w Krakowie. W 1909 został przeniesiony do I Pułku Strzelców Krajowych Trydent w Trydencie, a dwa lata później do 29 pułku piechoty Obrony Krajowej w Czeskich Budziejowicach. W czasie służby w c. k. Obronie Krajowej awansował na kolejne stopnie: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1906), podporucznika (1 listopada 1908), porucznika (1 maja 1913) i kapitana (1 września 1915). Walczył na froncie[2]. W latach 1915–1918 przebywał w niewoli rosyjskiej.
18 stycznia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 września 1915[3]. Jako dowódca kompanii ckm 2 pułku piechoty Legionów walczył na froncie ukraińskim. W 1919 ukończył kurs wyższych dowódców piechoty w Rembertowie, skierowany na dowódcę obozów ćwiczebnych we Lwowie i Stanisławowie. W 1920 mianowany majorem i przeniesiony do 42 pułku piechoty na dowódcę batalionu. Od 26 września 1920 roku dowodził 17 pułkiem piechoty.
Po wojnie pełnił służbę na stanowisku dowódcy batalionu zapasowego 2 pułku piechoty Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 196. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. 10 lipca 1922 został przeniesiony do 61 pułku piechoty w Bydgoszczy i zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy pułku[5]. Następnie był zastępcą dowódcy 55 pułku piechoty w Lesznie. W lipcu 1925 został przeniesiony do 60 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6][7]. 5 maja 1927 został przeniesiony do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku na stanowisko dowódcy pułku[8][9]. 1 stycznia 1928 został mianowany pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. 1 czerwca 1935 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego[11]. W tym samym roku został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał w Bielsku, aktywnie pracował w Zarządzie Powiatowym Związku Strzeleckiego.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Starobielsku[1]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach[1]. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[12].
Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[13]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[14].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4065 – 30 czerwca 1921[15]
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- papieski Krzyż Pro Ecclesia et Pontifice – 19 maja 1932[16]
Zobacz też
- awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
- zbrodnia katyńska
Przypisy
- ↑ a b c Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 622.
- ↑ Banaszek, Roman i Sawicki 2000 ↓, s. 327.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 9 z 28.01.1919 r.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 299, 398.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 544.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 77 z 24 lipca 1925 roku, s. 414 tu podano, że miał być przeniesiony na stanowisko dowódcy III baonu.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 80 z 31 lipca 1925 roku, s. 445 tu sprostowano, że został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17, 617.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 2 stycznia 1928 roku, s. 1.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 55.
- ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
- ↑ M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885.
- ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2024-05-05].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 23 lipca 1921 roku, s. 1190.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 4 lipca 1932 roku, s. 337.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.