Kazimierz Żuromski
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 10 czerwca 1895 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1908–1931, 1939–1940 |
Siły zbrojne |
|
Formacja | |
Jednostki | 19 Pułk Ułanów |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Kazimierz Żuromski[1] (ur. 29 maja?/10 czerwca 1895 w Biłce, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się w Biłce pod Żytomierzem, jako syn Juliana i Katarzyny ze Szpilewskich[2].
Od 1908 roku służył w armii rosyjskiej. Był w Korpusie Kadetów w Kijowie. Po zdaniu matury ukończył kurs w Szkole Wojskowej Kawalerii w Jelizawetgradzie. Jako chorąży skierowany na front. Awansował do stopnia podporucznika w 1915, do stopnia porucznika w 1916[3]. Od grudnia 1917 służył w I Korpusie. Dowodził szwadronem 3 pułku ułanów, walczył z oddziałami bolszewickimi. Od 17 maja 1919 w dywizjonie jazdy kresowej mjr. Jaworskiego. W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 19 pułku ułanów wołyńskich.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Ukończył kurs w CSKaw w Grudziądzu (1924). W 1921 roku został przydzielony do 20 pułku ułanów im. Króla Jana III Sobieskiego. W sierpniu 1924 roku został przeniesiony do 26 pułku ułanów wielkopolskich[4]. Następnie służył w 19 pułku ułanów i 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie[5]. We wrześniu 1930 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II, a z dniem 28 lutego 1931 roku przeniesiony w stan spoczynku[6][7].
W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[8].
W kampanii wrześniowej po agresji ZSRR na Polskę wzięty do niewoli sowieckiej, osadzony w Starobielsku. Wiosną 1940 zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na liście straceń, poz. 1127.
5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia majora[9]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921)[10] nr 4196[3], (VM 22–1646)[11]
- Krzyż Walecznych – dwukrotnie
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1671, w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako Kazimierz II Żuromski, w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko.
- ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 645.
- ↑ a b KazimierzK. Banaszek KazimierzK., Krystyna WandaK.W. Roman Krystyna WandaK.W., ZdzisławZ. Sawicki ZdzisławZ., Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 340 .
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 77 z 11 sierpnia 1924 roku, s. 441.
- ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 42, 78.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 289.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 125.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 337, 992.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 3102 z 30 czerwca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1179)
- ↑ BETA Księgi Cmentarne [online], ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-25] .
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
- Rocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 639, 681;
- Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 581, 604;
- Rocznik Oficerski 1928 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1928, s. 308, 346;
- Rocznik oficerów kawalerii. Warszawa: Przegląd Kawaleryjski, 1930.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.