Konstanty Drucki-Lubecki
![]() w stopniu majora WP | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 13 marca 1893 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1940 |
Siły zbrojne |
|
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/89/Konstanty_Drucki-Lubecki.jpg/201px-Konstanty_Drucki-Lubecki.jpg)
Konstanty Maria Józef Drucki-Lubecki (ur. 13 marca 1893 w majątku Porochońsk, pow. Pińsk, zm. 1940 w ZSRR) – książę herbu Druck, pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Zarys biografii
Pochodził z ziemiańskiej (książęcej) rodziny Druckich-Lubeckich. Syn Hieronima i Marii z d. Gotzendorf-Grabowska (córka Adama Grabowskiego). Absolwent Aleksandrowskiego Liceum w Sankt Petersburgu (1914) i Oficerskiej Mikołajewskiej Szkoły Kawaleryjskiej. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej. Na początku był fajerwerkerem w artylerii konnej gwardii, następnie kornetem w 17 pułku dragonów, a pod koniec służby podporucznikiem w 12 pułku huzarów. Został ranny. Od grudnia 1917 roku żołnierz szwadronu polskiego pod dowództwem rotmistrza Konstantego Plisowskiego w Odessie[1]. W okresie od 4 stycznia do 5 marca wziął udział w przeprawie 4 szwadronu ułanów pod dowództwem rtm. Kazimierza Plisowskiego z Odessy do Bobrujska gdzie mobilizowano oddziały I Korpusu Polskiego. Za wykazaną dzielność odznaczony Amarantową Wstążeczką przez gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego[2]. Od marca do maja 1918 roku służył w 3 pułku ułanów I Korpusu Polskiego na Wschodzie[1]. Pełnił również służbę w 13 pułku ułanów i 23 pułku ułanów w, którego barwach studiował w Wyższej Szkole Wojennej[1]. W latach 1918–1921 w oddziale konnym Samoobrony Wileńskiej (dochodząc do stanowiska dowódcy pułku). Jako rotmistrz w październiku 1920 roku dowodził szwadronem i po walkach umożliwił piechocie zajęcie linii demarkacyjnej w okolicy Mińska. Za ten czyn został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.
W okresie międzywojennym (lata 1925–1928[1]) był m.in. dyrektorem nauk[1] w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, zastępcą dowódcy 13 pułku ułanów, od kwietnia 1929 do kwietnia 1932 roku dowódcą 2 pułku szwoleżerów, od 1932 do 1938 roku kierownikiem katedry taktyki w Wyższej Szkole Wojennej[1], od września 1938 roku[1] zastępcą dowódcy Wileńskiej Brygady Kawalerii, wreszcie dowódcą tej Brygady (sierpień 1939 r.[1]), którą dowodził w wojnie 1939 roku. 26 września 1939 roku został ranny we wsi Leszczesna, trafił do niewoli sowieckiej do więzienia NKWD w Samborze, w maju 1940 wraz z grupą oficerów m.in. z 26 pułku ułanów wielkopolskich przewieziony do więzienia w Kijowie[3]. Zamordowany na terenie Ukraińskiej SRR prawdopodobnie w Kijowie, pochowany w lesie k. Bykowni[4]. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994[5]. Teren na którym został pochowany Drucki-Lubecki został przekształcony w 2012 w Polski Cmentarz Wojenny w Kijowie-Bykowni. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (kwatera pod katakumbami-1-129,130)[6].
Naczelny Wódz, gen. broni Władysław Anders, awansował go pośmiertnie do stopnia generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1964 roku.
Autor podręczników i artykułów w prasie wojskowej, m.in. pracy (współautor Ziemowit Grabowski) Taktyka kawalerii: wykłady 1 i 2 kursu (Warszawa 1934) uznanej za podstawowy podręcznik do użytku wojskowego.
Awanse
- porucznik – 1917[1]
- major – ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[1]
- podpułkownik – 1 stycznia 1927[1]
- pułkownik – 1 stycznia 1932[1]
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3535 (1921)[7]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937)[8]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (17 marca 1930)[9]
- Medal Niepodległości (9 listopada 1933)[10]
- Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej[11]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Srebrny Medal za Długoletnią Służbę
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę
- Oficer Legii Honorowej (Francja)
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)
Zobacz też
- Druccy-Lubeccy
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej
- kampania wrześniowa
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l O kawalerii polskiej XX wieku s. 37
- ↑ MariuszM. Patelski MariuszM., Kawalerzysta, dowódca i wykładowca – szkic bo biografii gen. bryg. Konstantego Druckiego-Lubeckiego (1893–1940), „Wieki Stare i Nowe” 2018, t. 13, s. 154–183., 2018 .
- ↑ ZygmuntZ. Godyń ZygmuntZ., Gen. bryg. Konstanty Drucki-Lubecki i jego losy w latach 1939–1940 „Przegląd Kawalerii i Broni Pancernej” 1974, nr 75, 1974 .
- ↑ Bykownia
- ↑ Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 20. [dostęp 2014-11-22].
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: KAROL DRUCKI LUBECKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-01-31] .
- ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 3363 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
- ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
- ↑ M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70)
Bibliografia
- Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i popr., s. 89.
- Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, tom II, część 2, Koszalin 1993.
- Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 37. ISBN 83-04-03364-X.
- Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 763. ISBN 83-211-1096-7.
Linki zewnętrzne
- Mariusz Patelski: Kawalerzysta, dowódca i wykładowca – szkic do biografii gen. bryg. Konstantego Druckiego-Lubeckiego (1893–1940). „Wieki Stare i Nowe”, tom 13 (18), s. 154–183.
- Szkoła Podstawowa im. Stanisława Broniewskiego „Orszy” w Wałdowie Szlacheckim – „Katyń – ocalić od zapomnienia” – płk dypl. Konstanty Drucki-Lubecki
- Konstanty Drucki-Lubecki: Historja wojen. Wykłady z wojny światowej 1914-1918 r. w bibliotece Polona
- PWN: 3894394