Koralówka złocista
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | grzyby | ||
Typ | podstawczaki | ||
Klasa | pieczarniaki | ||
Rząd | siatkoblaszkowce | ||
Rodzina | siatkoblaszkowate | ||
Rodzaj | koralówka | ||
Gatunek | koralówka złocista | ||
Nazwa systematyczna | |||
Ramaria aurea (Schaeff.) Quél Fl. mycol. France (Paris): 467 (1888) | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Ramaria_aurea_13067116.jpg/240px-Ramaria_aurea_13067116.jpg)
Koralówka złocista (Ramaria aurea (Schaeff.) Quél.) – gatunek grzybów należący do rodziny siatkoblaszkowatych (Gomphaceae)[1].
Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Ramaria, Gomphaceae, Gomphales, Phallomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].
Po raz pierwszy opisał go w 1774 r. Jacob Christian von Schaeffer, nadając mu nazwę Clavaria aurea, do rodzaju Ramaria przeniósł go Lucien Quélet w 1888 r.[1]
Synonimy naukowe[2]:
- Clavaria aurea Schaeff. 1774
- Clavaria aurea Schaeff. 1774 var. aurea
- Clavaria aurea var. australis Coker 1923
Polską nazwę nadał Władysław Wojewoda w 1999 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako gałęziak złotawy i gałęziak złocisty[3].
Morfologia
- Owocnik
Krzaczkowaty o wysokości i szerokości 5–12 cm i nieregularnie kulistym pokroju. Posiada grubą, białawą i nagą podstawę o wysokości 2–4 cm. Jest ona częściowo osadzona w ziemi. Ponad ziemia rozgałęzia się na coraz cieńsze gałązki, przez co owocnik wyglądem przypomina kalafiora. Gałązki te u młodych owocników są miodowożółte, później chromowożółte. Końce mają cienkie i zaostrzone, z dwoma lub trzema ząbkami, zdarzają się jednak także końce zaokrąglone[4].
Twardy, początkowo białawy, później kremowobiały, tylko pod skórką żółtawy. Nie zmienia barwy po uszkodzeniu. Smak łagodny, zapach korzenny[4].
- Zarodniki
Brodawkowate, o średnicy 11-15 × 4-5,5 µm[5].
- Gatunki podobne
Gatunki koralówek są morfologicznie trudne do rozróżnienia. Jest wiele podobnych gatunków, pewne ich rozróżnienie możliwe jest tylko przez specjalistę i często niezbędne jest przy tym badanie cech mikroskopowych[4].
Występowanie i siedlisko
Występuje w Ameryce Północnej, Europie, Azji i Australii[6]. W Polsce jest bardzo rzadki. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający[7]. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Niemczech[3].
Grzyb mykoryzowy[3]. Owocowanie przypada na okres lipiec-październik. Pojawia się w wilgotnych i cienistych lasach liściastych, najczęściej pod bukami i dębami, rzadziej w lasach iglastych pod świerkami i sosnami. Występuje głównie w terenach podgórskich[4].
Znaczenie
W niektórych krajach młode owocniki uważane są za grzyby jadalne. Starsze są trujące, mają gorzki smak, wywołują bóle brzucha, biegunkę i silne osłabienie[5]. Odradza się zbieranie tych grzybów w celach spożywczych[4].
Przypisy
- ↑ a b c Index Fungorum [online] [dostęp 2013-11-12] (ang.).
- ↑ Species Fungorum [online] [dostęp 2013-11-12] (ang.).
- ↑ a b c WładysławW. Wojewoda WładysławW., Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, s. 580, ISBN 83-89648-09-1 .
- ↑ a b c d e PavolP. Škubla PavolP., Wielki atlas grzybów, Poznań: Elipsa, 2007, s. 155, ISBN 978-83-245-9550-1 .
- ↑ a b EwaldE. Gerhardt EwaldE., Grzyby: wielki ilustrowany przewodnik, Warszawa: Klub dla Ciebie - Bauer-Weltbild Media, 2006, ISBN 83-7404-513-2 .
- ↑ Discover Life Maps [online] [dostęp 2014-08-23] .
- ↑ ZbigniewZ. Mirek ZbigniewZ. i inni, Czerwona lista roślin i grzybów Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, PAN, 2006, s. 69, ISBN 83-89648-38-5 .