Lasiodora camurujipe
Lasiodora camurujipe | |
Bertani, 2023 | |
Systematyka | |
Domena | eukarionty |
---|---|
Królestwo | zwierzęta |
Typ | stawonogi |
Gromada | pajęczaki |
Rząd | pająki |
Podrząd | Opisthothelae |
Infrarząd | ptaszniki |
Rodzina | ptasznikowate |
Podrodzina | Theraphosinae |
Rodzaj | Lasiodora |
Gatunek | Lasiodora camurujipe |
Lasiodora camurujipe – gatunek pająka z rodziny ptasznikowatych. Endemiczny dla wschodniej Brazylii, znany tylko z Mata Atlântica w Bahii.
Taksonomia
Kladogram rodzaju wg Bertaniego (2023)[1]
|
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2023 roku przez Rogéria Bertaniego[2][1] na łamach „Zootaxa”. Jako lokalizację typową wskazano Camurujipe koło Mata de São João w brazylijskim stanie Bahia. Epitet gatunkowy pochodzi od tejże lokalizacji[1].
Wyniki przeprowadzonej przez Bertaniego w 2023 roku analizy kladystycznej wskazują na zajmowanie przez omawiany gatunek pozycji siostrzanej dla L. subcanens[1].
Morfologia
Pająk duży. U przykładowego samca karapaks ma 27,2 mm długości i 27,5 mm szerokości, a opistosoma (odwłok) 27,6 mm długości i 18 mm szerokości, natomiast u przykładowej samicy karapaks ma 26,6 mm długości i 25,4 mm szerokości, a opistosoma 34,1 mm długości i 25,9 mm szerokości[1].
Karapaks jest czarny, z wierzchu gęsto porośnięty, obrzeżony gęstymi szczecinkami jasnołososiowej barwy, u samicy węziej niż u samca. Szczękoczułki są czarne, u samca zaopatrzone w 11 zębów na przedniej krawędzi bruzdy i porośnięte jasnołososiowymi szczecinkami, a u samicy zaopatrzone w 9 zębów na przedniej krawędzi bruzdy i pozbawione takich szczecinek, u obu płci ponadto z drobnymi ząbkami u jej nasady. Szczęki i warga dolna mają rudobrązowe ubarwienie. Rudobrązowe sternum i spody bioder porastają krótkie szczecinki ciemnobrązowe i rozproszone, długie szczecinki brązowe[1].
Odnóża są czarne z wierzchu i ciemnobrązowe od spodu, u samca z biodrami, krętarzami i nasadami ud porośniętymi jasnołososiowymi szczecinkami, z jasnymi pasami na udach, rzepkach, goleniach i nadstopiach oraz z wyraźnymi białawymi obrączkami na wierzchołkach członów, u samicy natomiast z jasnołososiowymi szczecinkami ograniczonymi do bioder, z wyraźnymi białawymi obrączkami na wierzchołkach członów, pozbawione jasnych pasków. Pierwsza i czwarta para odnóży są najdłuższe, a trzecia najkrótsza. Kolcopodobne szczecinki aparatu strydulacyjnego na tylno-bocznych powierzchniach szczęk występują zarówno w górnym, jak i środkowym i dolnym obszarze; przemieszane są ze szczecinkami pierzastymi. Biodra pierwszej i drugiej pary mają na powierzchniach przednio-bocznych długie, brązowawe, nieco szpatułkowate szczecinki strydulacyjne. Powierzchnie tylno-boczne bioder pary pierwszej mają szczecinki strydulacyjne pierzaste i małe kolcowate, zaś par pozostałych nie mają szczecinek kolcowatych na tych powierzchniach. Szczecinki strydulacyjne bioder dwóch ostatnich par są bardzo cienkie. Stopy wszystkich par oraz nadstopia pary pierwszej i drugiej mają skopule na całej długości, natomiast nadstopia pary trzeciej mają je na połowie długości, a pary czwartej w odsiebnej ćwiartce[1].
Opistosoma (odwłok) jest czarna z wierzchu i ciemnobrązowa od spodu, obficie porośnięta długimi szczecinkami barwy beżowej lub rudej. U obu płci obecne są włoski drażniące typu I i III[1].
Nogogłaszczki samca mają gruszkowaty bulbus z nieco dłuższym od tegulum, w części odsiebnej nieco spłaszczonym bocznie, na krótkim szczycie zgrubiałym embolusem o ząbkowanym kilu retrolateralnym. Genitalia samicy zawierają dwie bardzo krótkie, oddzielone silnie zesklerotyzowanym rejonem spermateki o szypułkach nieznacznie węższych niż części nabrzmiałe[1].
Ekologia i występowanie
Gatunek neotropikalny, endemiczny dla stanu Bahia we wschodniej Brazylii, rozmieszczony od gminy Mata de São João do gminy São João. Zamieszkuje formację Mata Atlântica. Znajdywany był wśród korzeni figowców[1].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j R. Bertani. Taxonomic revision and cladistic analysis of Lasiodora C. L. Koch, 1850 (Araneae, Theraphosidae) with notes on related genera. „Zootaxa”. 5390 (1), s. 1-116, 2023. DOI: 10.11646/zootaxa.5390.1.1.
- ↑ Gen. Lasiodora C. L. Koch, 1850. [w:] World Spider Catalog [on-line]. Natural History Museum Bern. [dostęp 2024-02-01].