Leon Boruński
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 22 października 1909 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | lipiec 1942 | ||
Instrumenty | fortepian | ||
Gatunki | |||
|
Leon Boruński (ur. 22 października 1909 w Petersburgu, zm. w lipcu 1942 w Otwocku[1]) – polski pianista i kompozytor żydowskiego pochodzenia.
Życiorys
Urodził się w Rosji w rodzinie polskich Żydów. W 1918 przeniósł się wraz z rodziną do Łodzi. W tym samym roku rozpoczął naukę muzyki u Feliksa Rafała Halperna. W latach 1928–1932 studiował w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 1932 wziął udział w II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie dotarł do finału i otrzymał VII nagrodę. W 1933 wziął udział w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Wiedniu, gdzie otrzymał dyplom półfinalisty.
Był także kompozytorem. Komponował koncerty fortepianowe, symfonie dziecięce, pieśni na głos z fortepianem oraz miniatury fortepianowe. Dla warszawskich teatrów rewiowych pisał muzykę ilustracyjną, rozrywkową i jazzową. Podczas II wojny światowej cała twórczość Boruńskiego przepadła, a on sam został zamordowany przez Niemców w Otwocku[2].
Przypisy
Bibliografia
- Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 72–73, ISBN 83-910515-1-X.