Leszek Bańkowski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 17 lipca 1879 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | wiosna 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1921 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 12 Dywizja Piechoty |
Stanowiska | sędzia |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() |
Leszek Bańkowski (ur. 17 lipca 1879 w Mościskach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski sędzia, major audytor Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się 17 lipca 1879 w Mościskach[1][2]. Jego rodzicami byli związany z Kołomyją Seweryn Bańkowski (1845–1928, c.k. urzędnik) i Maria z domu Kopystyńska (zm. 1912)[3][1], zaś stryjem Włodzimierz Bańkowski (1851–1940, nauczyciel)[4]. Jego rodzeństwem byli Zenon Bańkowski (1877–1947, sędzia Sądu Najwyższego) i Maria Bańkowska (1891–1924, powieściopisarka)[3]. Rodzina Bańkowskich była pierwotnie wyznania greckokatolickiego, lecz jej przedstawiciele wychowywali się w języku polskim i wspierali polskie działania patriotyczne i niepodległościowe[5][6][7].
Leszek Bańkowski w 1906 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytet Franciszkańskiego we Lwowie[1]. Podczas I wojny światowej służył w c. i k. armii[1]. W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej wstąpił do c. k. służby sądowniczej. Do 1918 był sędzią w Zabłotowie[8]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego[1]. Był przydzielony do Ekspozytury Oddziału Informacji Defensywnej w Kołomyi, odbywał służbę w sądach polowych w Kołomyi i 12 Dywizji Piechoty[1]. W 1921 został zwolniony z czynnej służby wojskowej[1]. Został awansowany do stopnia majora w korpusie oficerów rezerwy sądowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[9][10]. Od 1930 był w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Czortków[1] (w 1934 jako major pospolitego ruszenia z korpusu oficerów sądowych)[11][1].
W okresie II Rzeczypospolitej pracował jako sędzia[1].
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach[1]. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[1].
Jego żoną była Ewa z domu Dobek (ur. 1886 w Wierzbowie, zm. 1980 w Londynie)[3]. Jego córkami były Jadwiga Bańkowska (1907–1994, zakonnica Sacre Coeur), Aniela Bańkowska (ur. 1912, po mężu Agopsowicz), Anna (ur. 1914, po mężu Tunikowska)[3].
Upamiętnienie
- 5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[12]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[13].
- W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Leszka Bańkowskiego w Radomiu[14].
Odznaczenie
- Krzyż Jubileuszowy dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych (Austro-Węgry)[8].
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 13. [dostęp 2016-10-17].
- ↑ Leszek Bańkowski. wbh.wp.mil.pl. [dostęp 2016-10-17].
- ↑ a b c d Bańkowski – strona rodzinna. Seweryn Bańkowski. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2016-10-18].
- ↑ Kronika. „Gazeta Sanocka”, s. 3, nr 52 z 29 marca 1896.
- ↑ Henryk Kopia: Spis nauczycieli szkół średnich w Galicyi oraz polskiego gimnazyum w Cieszynie. Lwów: Towarzystwo Nauczycieli Szkół Wyższych, 1909, s. 4.
- ↑ Tadeusz Chmielewski. Złoty wiek sanockiego gimnazjum. „Podkarpacie”, s. 9, nr 34 z 21 sierpnia 1986.
- ↑ Tadeusz Chmielewski. Włodzimierz Bańkowski – zasłużony pedagog sanockiego gimnazjum. „Rocznik Sanocki”. VI, s. 285, 1988. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka.
- ↑ a b Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 1037.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1094.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 989.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 295.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 2016-10-17].
- ↑ Lista Bohaterów zgłoszonych w Programie „Katyń ... ocalić od zapomnienia”. Stowarzyszenie Parafiada. [dostęp 2019-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-01)].
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.
- Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. [dostęp 2016-10-17].