Luzonoszczur
Carpomys | |||
O. Thomas, 1895[1] | |||
![]() Przedstawiciele rodzaju – luzonoszczur mały (C. phaeurus) (u góry) oraz luzonoszczur duży (C. malanurus) (na dole) na ilustracji autorstwa Josepha Smita z 1883 roku | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Podgromada | żyworodne | ||
Infragromada | |||
Rząd | gryzonie | ||
Podrząd | Supramyomorpha | ||
Infrarząd | myszokształtne | ||
Nadrodzina | myszowe | ||
Rodzina | myszowate | ||
Podrodzina | myszy | ||
Plemię | Phloeomyini | ||
Rodzaj | luzonoszczur | ||
Typ nomenklatoryczny | |||
Carpomys melanurus O. Thomas, 1895 | |||
Gatunki | |||
| |||
| |||
|
Luzonoszczur[2] (Carpomys) – rodzaj ssaków z podrodziny myszy (Murinae) w obrębie rodziny myszowatych (Muridae).
Zasięg występowania
Rodzaj obejmuje gatunki występujące endemicznie na filipińskiej wyspie Luzon[3][4][5].
Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 166–184 mm, długość ogona 156–183 mm, długość ucha 19–20 mm, długość tylnej stopy 31–34 mm; masa ciała 123–165 g[4][6].
Systematyka
Rodzaj zdefiniował w 1895 roku angielski zoolog Oldfield Thomas na łamach The Annals and Magazine of Natural History[1]. Na gatunek typowy Thomas wyznaczył (oryginalne oznaczenie) luzonoszczura dużego (C. melanurus).
Etymologia
Carpomys: gr. καρπος karpos ‘owoc’; μυς mus, μυος muos ‘mysz’[7].
Podział systematyczny
Do rodzaju należą następujące gatunki[8][6][3][2]:
- Carpomys melanurus O. Thomas, 1895 – luzonoszczur duży
- Carpomys phaeurus O. Thomas, 1895 – luzonoszczur mały
Opisano również gatunek wymarły z holocenu dzisiejszych Filipin (Luzon)[9][10]:
- Carpomys dakal Ochoa, Mijares, Piper, Reyes & Heaney, 2021
Przypisy
- ↑ a b O. Thomas. Preliminary diagnoses of new mammals from Northern Luzon, collected by Mr. John Whitehead. „The Annals and Magazine of Natural History”. Sixth Series. 16, s. 161, 1895. (ang.).
- ↑ a b Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 265. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 460. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
- ↑ a b Ch. Denys, P. Taylor & K. Aplin. Opisy gatunków Muridae: Ch. Denys, P. Taylor, C. Burgin, K. Aplin, P.-H. Fabre, R. Haslauer, J. Woinarski, B. Breed & J. Menzies: Family Muridae (True Mice and Rats, Gerbils and relatives). W: D.E. Wilson, R.A. Mittermeier & T.E. Lacher (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 7: Rodents II. Barcelona: Lynx Edicions, 2017, s. 657–. ISBN 978-84-16728-04-6. (ang.).
- ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Genus Carpomys. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-12-05].
- ↑ a b Class Mammalia. W: Lynx Nature Books: All the Mammals of the World. Barcelona: Lynx Edicions, 2023, s. 295. ISBN 978-84-16728-66-4. (ang.).
- ↑ T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 162, 1904. (ang.).
- ↑ N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby: Treeview of Mammalian Taxonomy Hierarchy. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2023-10-09]. (ang.).
- ↑ J.S.J.S. Zijlstra J.S.J.S., Carpomys Thomas, 1895, Hesperomys project (Version 23.8.1), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2023-10-09] (ang.).
- ↑ J. Ochoa, A.S.B. Mijares, P.J. Piper, M.C. Reyes & L.R. Heaney. Three new extinct species from the endemic Philippine cloud rat radiation (Rodentia, Muridae, Phloeomyini). „Journal of Mammalogy”. 102 (3), s. 918, 2021. DOI: 10.1093/jmammal/gyab023. (ang.).
- Britannica: animal/Luzon-tree-rat