Mieczysław Sokół-Szahin
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 18 września 1889 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | do 1940 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy” |
Stanowiska | zastępca dowódcy |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e5/Rodz.jpg/250px-Rodz.jpg)
Mieczysław Sokół-Szahin (ur. 6 września?/18 września 1889[a] w Żytomierzu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Jana i Henryki z Lewickich. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej. W Wojsku Polskim od 1919. Uczestnik wojny z bolszewikami. 1 marca 1920 został „odkomenderowany” z batalionu zapasowego 21 pułku piechoty do Dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego[1]. W okresie od 10 marca do 6 kwietnia 1920 roku dowodził 21 pułkiem piechoty „Dzieci Warszawy”[2]. Następnie pełnił służbę na stanowisku oficera do zleceń dowódcy 1 Armii, a później dowódcy III baonu 28 pułku Strzelców Kaniowskich.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 236. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. W lipcu 1922 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 22 pułku piechoty w Siedlcach[4][5]. Od 1927 roku był dowódcą 78 pułku piechoty w Baranowiczach[6][7]. 1 stycznia 1929 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dnem 1 stycznia 1929 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W sierpniu 1935 został przeniesiony do Komendy Miasta Przemyśl na stanowisko komendanta[9].
W okresie II RP był osadnikiem wojskowym w powiecie słonimskim[10].
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku pozostał na stanowisku komendanta miasta i wziął udział w obronie Przemyśla[11].
Po agresji ZSRR na Polskę 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 zamordowany przez NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.
Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[12]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Osobny artykuł: Awanse generalskie oficerów II Rzeczypospolitej Polskiej z 2007.
Ordery i odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[13]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaka oficerska 28 Pułku Strzelców Kaniowskich
- Odznaka 22 Pułku Piechoty
- Odznaka 78 Pułku Strzelców Słuckich
- Odznaka 21 Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy”
Zobacz też
- Generałowie i admirałowie II Rzeczypospolitej
- Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- Obozy NKWD dla jeńców polskich
- zbrodnia katyńska
Uwagi
- ↑ W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 22 sprostowano datę urodzenia płk. Mieczysława Sokół-Szahina z 6 września 1889 roku na 18 września 1889. Datę urodzenia 6 września podała Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, którą wydała Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w 2003.
Przypisy
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 13 marca 1920 roku, s. 205.
- ↑ Księga chwały piechoty, praca zbiorowa, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939 r.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 26.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 188, 399.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 177, 342.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 92, 162.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17, 606.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 4 stycznia 1929 roku, s. 1.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 109.
- ↑ Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 187. [dostęp 2015-04-10].
- ↑ Dalecki 1989 ↓, s. 147.
- ↑ M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości” - jako Mieczysław Sokół-Szapin.
Bibliografia
- Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ryszard Dalecki: Armia „Karpaty” w wojnie obronnej 1939 r. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1989. ISBN 83-03-02830-8.
- Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, opracowanie zespołowe pod kierunkiem Jędrzeja Tucholskiego, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2003, ISBN 83-916663-5-2.
- Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 502. [dostęp 2014-08-03].
- Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914–1939. Mieczysław Sokół-Szahin. officersdatabase.appspot.com. [dostęp 2014-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (8 sierpnia 2014)].