Mykoła Koreń
Data urodzenia | 1905 |
---|---|
Data śmierci | 1944 |
Zawód, zajęcie | rolnik |
Miejsce zamieszkania | Aleksandrówka |
Narodowość | Ukrainiec |
Małżeństwo | Anastasija Koreń |
Dzieci | Oleksij, Halyna, Jewhenia |
Odznaczenia | |
![]() |
Mykoła Koreń, ukr. Микола Корень (ur. 1905, zm. 1944) – ukraiński rolnik zaangażowany w pomoc Polakom podczas rzezi wołyńskiej[1].
Mykoła Koreń wraz z żoną Anastasiją prowadzili gospodarstwo rolne w Aleksandrówce na Wołyniu. Mieli czworo dzieci: Oleksija, Hałynę, Jewhenię oraz Ninę (ur. 1944 r.)[1].
11 lipca 1943 roku oddziały OUN-UPA zamordowały w kościele w Kisielinie ok. 90 Polaków uczestniczących w niedzielnej mszy, a w okolicznym lesie pojawili się uzbrojeni ludzie, co oznaczało, że wszystkim mieszkającym w okolicy Polakom grozi śmierć z rąk członków OUN-UPA. Wieczorem 15 lipca 1943 roku szwagier Mykoły, Pawło Kyc, przyprowadził do domu Koreniów dzieci polskiego małżeństwa Adamowiczów: dziewięcioletnią Teresę, pięcioletniego Janusza, trzyletnią Stanisławę oraz półtorarocznego Henryka. Natychmiast po tym, jak Koreniowie ukryli dzieci w spiżarni, do gospodarstwa przyszli członkowie OUN-UPA. Szukali Polaków. Koreniowie, mając świadomość, że za udzielanie pomocy Polakom także im groziła śmierć, zapewnili, że w ich domu Polaków nie ma. Przez kilka kolejnych tygodni dzieci w ciągu dnia ukrywały się w polach, a nocą w stodole Koreniów. W sierpniu rodzice dzieci podjęli decyzję o ich rozdzieleniu. Najstarszą Teresę wraz babcią Teklą ukryto u małżeństwa Jewhenii i Prokopa Bondaruków, dzięki którym przeżyły wojnę. Małżeństwo Adamowiczów z trójką młodszych dzieci ukryło się w bunkrze na polu. Zostali zamordowani podczas jednego z wyjść z kryjówki[1].
W 1944 roku Mykoła zachorował i zmarł[1].
W 2023 roku za swoją postawę podczas uroczystości w Belwederze w Warszawie małżeństwo Koreniów zostało pośmiertnie wyróżnione Medalami Virtus et Fraternitas[2][3][4].
Przypisy
- ↑ a b c d Anastasija Koreń (1908–1967) Mykoła Koreń (1905–1944) - Instytut Pileckiego [online], instytutpileckiego.pl [dostęp 2023-07-14] (pol.).
- ↑ M.P. z 2023 r. poz. 922
- ↑ Belweder. Wręczenie odznaczeń Virtus et Fraternitas - Sejm Rzeczypospolitej Polskiej [online], www.sejm.gov.pl, 6 lipca 2023 [dostęp 2023-07-10] .
- ↑ W Belwederze wręczono Ukraińcom medale Virtus et Fraternitas Ukraińcom [online], TVN24, 7 lipca 2023 [dostęp 2023-07-10] (pol.).