Opactwo św. Marii Magdaleny w Le Barroux
![]() | Ten artykuł od 2022-11 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![]() Budynek opactwa | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Miejscowość | Le Barroux | ||
Kościół | |||
Rodzaj klasztoru | Opactwo sui iuris | ||
Właściciel | Benedyktyni | ||
Opat | |||
Liczba zakonników (2013) | 57[1] | ||
Założyciel klasztoru | |||
Data budowy | 1978 – 1989 | ||
Położenie na mapie Francji ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/Abbatiale_de_l%27abbaye_Sainte-Madeleine_du_Barroux_%28Vaucluse%29.jpg/220px-Abbatiale_de_l%27abbaye_Sainte-Madeleine_du_Barroux_%28Vaucluse%29.jpg)
Opactwo św. Marii Magdaleny w Le Barroux – męski klasztor benedyktyński sui iuris w Le Barroux, we Francji, ufundowany w 1981 roku. Sprawuje się w nim liturgię w klasycznym rycie rzymskim. Od 2008 roku należy do Konfederacji Benedyktyńskiej.
Historia
Klasztor został założony w 1981 roku, choć sięga początkami roku 1970, gdy Dom Gérard Calvet rozpoczął życie pustelnicze w ruinach klasztoru przylegającego do opuszczonej romańskiej kaplicy św. Marii Magdaleny w Bédoin. W 1978 roku rozpoczęła się jego budowa, która trwała do 1989 roku, gdy konsekrowano kościół opacki p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny.
Początkowo zakonnicy współpracowali z arcybiskupem Lefebvre’em, lecz dystansowali się od jego ruchu po konsekrowaniu przez niego biskupów bez mandatu papieskiego. Dom Gérard zwrócił się wówczas do Kurii Rzymskiej z prośbą o uregulowanie statusu kanonicznego wspólnoty na mocy motu proprio Jana Pawła II Ecclesia Dei.
Od 2 czerwca 1989 r. klasztor posiada godność opactwa sui iuris (podległego bezpośrednio Stolicy Apostolskiej)[2].
W 2002 r. powstała nowa fundacja wspólnoty. W roku 2021 rzeczony klasztor Świętej Maryi de La Garde w Saint-Pierre-de-Clairac również został podniesiony do rangi opactwa[3][4].
W 2008 r. wspólnota dołączyła do Konfederacji Benedyktyńskiej.
W pobliżu znajduje się żeńskie opactwo Zwiastowania NMP w Le Barroux.
Opaci klasztoru
- Dom Gérard Calvet (1989 – 2003)
- Dom Louis-Marie de Geyer d'Orth (od 2003)
Zobacz też
- Opactwo Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie w Le Barroux
- Opactwo Matki Bożej w Fontgombault
- Opactwo św. Piotra w Solesmes
- Konfederacja Benedyktyńska
- Wspólnoty używające mszału przedsoborowego
Przypisy
- ↑ Des nouvelles de Sainte-Marie de la Garde. riposte-catholique.fr. [dostęp 2024-01-25]. (fr.).
- ↑ Klasztory w Le Barroux. W: Paweł Milcarek: Historia Mszy. Kraków: AA s.c., 2009, s. 330. ISBN 978-83-61881-27-8.
- ↑ Dawid Pietras: Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego: status prawny liturgii i wspólnot. Dębogóra: Wydawnictwo Dębogóra, 2021, s. 380. ISBN 978-83-64964-87-9.
- ↑ Erection en abbaye et premier abbé (2021). la-garde.org. [dostęp 2024-01-25]. (fr.).
Linki zewnętrzne
- Strona opactwa