Pałac Marii Radziwiłłowej w Warszawie
![]() | |||
![]() Pałac Marii Radziwiłłowej, widok z ulicy Długiej | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Miejscowość | Warszawa | ||
Adres | ul. Długa 26 | ||
Typ budynku | pałac | ||
Styl architektoniczny | klasycystyczny | ||
Ukończenie budowy | przed 1732 | ||
Ważniejsze przebudowy | przed 1790 | ||
Zniszczono | 1944 | ||
Odbudowano | 1950 | ||
Kolejni właściciele | 1764–1795 księżna Maria z Lubomirskich Radziwiłłowa | ||
Obecny właściciel | |||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
Pałac Marii Radziwiłłowej[2], także pałac Jana Michała Dąbrowskiego[3] − pałac znajdujący się przy ul. Długiej 26 w Warszawie.
Opis
Budynek został wzniesiony przed 1732 rokiem dla kawalera maltańskiego[3]. W 1754 roku należał do Kazimierza Dębskiego, a w 1770 roku do Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej, miecznikowej litewskiej[3].
Pałac został spalony w 1944[2]. Obecny budynek, wystawiony na jego fundamentach w latach 1951–1957 według projektu Anny Boyé-Guerquin jako pseudozabytek, nawiązuje do pałacu z XVIII w. Oficyny pseudozabytkowe (zachodnia z lat 1953–1954 nawiązuje do kamienicy Lasockiego z około 1780, z dawnym przejazdem bramnym przekształconym w projekcie powojennym w sień, oficyna wschodnia około 1961–1962 na miejscu oficyny rozebranej w 1955[2].
Wnętrza pałacu i dawnej komory zostały dostosowane do potrzeb powojennego użytkownika, którym jest założony w 1949 Państwowy Instytut Sztuki, od 1959 Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk.
W 1965 roku pałac wpisano do rejestru zabytków[1].
Przypisy
- ↑ a b Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków (księga A) − stan na 31 grudnia 2022 roku. Woj. mazowieckie (Warszawa). [w:] Narodowy Instytut Dziedzictwa [on-line]. nid.pl. s. 31. [dostęp 2023-04-09].
- ↑ a b c Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 28. ISBN 83-908950-8-0.
- ↑ a b c Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 2 Canaletta–Długosza. Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1995, s. 224. ISBN 83-9066291-4.