|
Data i miejsce urodzenia | 12 sierpnia 1972 Varese |
Wzrost | 184 cm |
Pozycja | obrońca/pomocnik |
Informacje klubowe |
Klub | Venezia (trener) |
Kariera juniorska |
|
Kariera seniorska[a] |
Lata | Klub | Wyst. | Gole | 1990–1991 | Varese | 0 | (0) | 1991–1992 | Bellinzago | 28 | (1) | 1992–1993 | Corsico | 31 | (3) | 1993–1995 | Venezia | 56 | (2) | 1995–1998 | Hellas | 84 | (2) | 1998–2000 | Parma | 43 | (2) | 2000–2002 | Fiorentina | 44 | (1) | 2002–2003 | Bologna | 21 | (2) | 2003–2005 | Rangers | 28 | (2) | 2005 | Vicenza | 17 | (2) | 2005–2006 | → Akratitos (wyp.) | 4 | (0) | 2006–2007 | CastelnuovoSandrà | | | |
Kariera reprezentacyjna |
Lata | Reprezentacja | Wyst. | Gole | 1999–2000 | Włochy | 2 | (1) | |
Kariera trenerska |
Lata | Drużyna | 2007–2009 | Domegliara | 2010–2013 | Włochy U-17 (asystent) | 2013–2015 | Włochy U-18 | 2014–2015 | Włochy U-19 (asystent) | 2015–2016 | Włochy U-19 | 2016–2017 | Włochy (asystent) | 2017–2018 | Chelsea (asystent) | 2018–2021 | Inter Mediolan (asystent) | 2021–2022 | Spartak Moskwa | 2022–2024 | Venezia | 2024– | Torino | |
- ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
|
| Multimedia w Wikimedia Commons | |
Paolo Vanoli (ur. 12 sierpnia 1972 w Varese) – włoski piłkarz grający na pozycji obrońcy lub pomocnika, reprezentant kraju, trener piłkarski.
Życiorys
Jego pierwszym seniorskim klubem było Varese, do którego przeszedł w 1990 roku z Corsico[1]. W klubie tym nie zagrał żadnego ligowe spotkania i w latach 1991–1993 występował w klubach z piątego poziomu rozgrywkowego: Bellinzago i Corsico[2]. W 1993 roku przeszedł do Venezii, występującej wówczas w Serie B. W oficjalnym meczu tego klubu zadebiutował 5 września 1993 roku, kiedy to Venezia przegrała w lidze 0:4 z Fiorentiną[1]. W 1995 roku został piłkarzem Hellasu Verona. Z klubem tym w sezonie 1995/1996 awansował do Serie A, w której po raz pierwszy wystąpił 15 września w przegranym 0:2 spotkaniu z Bologną. Po sezonie 1996/1997 Hellas spadł do Serie B. W 1998 roku Vanoli został piłkarzem Parmy. W 1999 roku zdobył z Parmą Puchar UEFA, Puchar Włoch i Superpuchar Włoch[1]. Ponadto dwukrotnie wystąpił w reprezentacji Włoch w meczach towarzyskich: 13 listopada 1999 roku w przegranym 1:3 spotkaniu z Belgią (gdzie zdobył gola) oraz 26 kwietnia 2000 roku w wygranym 2:0 meczu z Portugalią[2]. W 2000 roku przeszedł do Fiorentiny, z którą w 2001 roku zdobył Puchar Włoch. W roku 2002 został zwolniony z Fiorentiny, po czym występował w Bologni, Rangers F.C., Vicenzy, Akratitosie i CastelnuovoSandrà. W 2007 roku zakończył karierę piłkarską[1].
Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako trener. W latach 2007–2009 trenował Domegliarę[3]. W latach 2010–2013 był asystentem trenera w reprezentacji Włoch U-17, po czym objął funkcję pierwszego trenera reprezentacji Włoch U-18, którą pełnił do 2015 roku. W latach 2014–2015 był asystentem trenera w reprezentacji Włoch U-19, po czym, do 2016 roku, był pierwszym trenerem tej reprezentacji. W latach 2016–2017 był członkiem sztabu szkoleniowego reprezentacji Włoch, gdzie pracował jako trener techniczny. Następnie był asystentem Antonio Conte w Chelsea (2017–2018) i Interze Mediolan (2018–2021)[4].
Statystyki ligowe
Przypisy
- ↑ a b c d Paolo Vanoli, [w:] baza Transfermarkt (zawodnicy) [dostęp 2021-08-10] .
- ↑ a b Paolo Vanoli [online], National Football Teams [dostęp 2021-08-10] .
- ↑ Pietro Marini FrancoP.M.F. Giagulli Pietro Marini FrancoP.M.F., Il derby lascia il segno: Vanoli si dimette [online], L'Arena, 11 listopada 2009 [dostęp 2021-08-10] .
- ↑ Paolo Vanoli, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy) [dostęp 2021-08-10] .
- Aktualny na dzień 31 sierpnia 2021