Park Narodowy Dovrefjell
![]() Szczyty w parku | |||
park narodowy | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Data utworzenia | 1974 | ||
Powierzchnia | 265 km² | ||
Położenie na mapie Norwegii ![]() | |||
62°23′48″N 9°10′23″E/62,396667 9,173056 | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ac/LAMOTTE%281813%29_p006_DOVRE_FJELD.jpg/240px-LAMOTTE%281813%29_p006_DOVRE_FJELD.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/Muskox_01-25.06.98.jpg/240px-Muskox_01-25.06.98.jpg)
Park Narodowy Dovrefjell-Sunndalsfjella (norw. Dovrefjell-Sunndalsfjella nasjonalpark) – park narodowy w Norwegii.
Położenie
Leży blisko parków Jotunheimen i Rondane na granicy prowincji Hedmark i Oppland w środkowej części kraju (niedaleko Trondheim).
Historia i charakter
Jest terenem chronionym już w XIX wieku (pierwsze wzmianki o ochronie tego terenu pochodzą z 1814). Formalnie ogłoszono go parkiem narodowym w 1974 na powierzchni 265 km²[1].
Obejmuje góry Dovre z unikalną rzeźbą polodowcową. Dolina Drivy (Drivdal) dzieli park na dwie części: wschodnią (płaskowyż 1000–1300 m n.p.m. o wapiennym podłożu i znacznym bogactwie flory) i zachodnią (górzystą, z najwyższym punktem parku – szczytem Snöhetta o wysokości 2286 m n.p.m.)[1].
Klimat parku jest kontynentalny, średnia roczna suma opadów wynosi 439 mm, a średnia roczna temperatura to -0,5°C[1].
Flora i fauna
Flora
Florę parku tworzą rzadkie okazy, m.in.: firletka alpejska, 'Cassiope hypnoides', 'Phyllodoce coerulea', mech 'Pohlia albicans', skalnica naprzeciwlistna, wierzba żyłkowana i endemiczna bylica norweska. Istnieje tu najbardziej na południe wysunięte stanowisko subarktycznego torfowiska typu palsa[1].
Fauna
Z fauny najbardziej znana jest jedyna europejska populacja piżmowołu. Pierwsze osobniki sprowadzono tu w 1930. Wyginęły one 10 lat później. W 1950 podjęto kolejną próbę aklimatyzacji tego gatunku w Norwegii, tym razem się powiodło. Jesienią 1978 żyło tu 35 sztuk wołów[1], a obecnie jest ich około 50. Piżmowół w parku nie ma naturalnych wrogów, jedynym zagrożeniem są zbyt wysokie śniegi uniemożliwiające zwierzętom dotarcie do pokarmu i gwałtowne burze. Okazy można oglądać jedynie podczas specjalnych, organizowanych przez władzę parku wycieczek.
Awifaunę reprezentuje m.in. obficie występująca siewka złota[1].
Przypisy
- p
- d
- e
|