Pocisk podkalibrowy
![]() | Ten artykuł od 2013-04 wymaga zweryfikowania podanych informacji. Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary) Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/Obus-fl%C3%A8che_fran%C3%A7ais_OFL_120_F1_horizontal_%28cropped_2%29.jpg/220px-Obus-fl%C3%A8che_fran%C3%A7ais_OFL_120_F1_horizontal_%28cropped_2%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Sabot_Diagram_Example.png/220px-Sabot_Diagram_Example.png)
Pocisk podkalibrowy – pocisk, którego głowica bojowa ma średnicę mniejszą niż kaliber broni, z której jest wystrzeliwany. W celu dopasowania pocisku do średnicy lufy, stosuje się w nim odrzucany po wystrzeleniu sabot.
Pocisk tego typu posiada (wraz z sabotem) stosunkowo duży kaliber, dzięki czemu na jego powierzchnię oddziałuje duża ilość gazów prochowych, co w połączeniu z masą mniejszą niż pocisku pełnego pozwala uzyskać znaczną prędkość wylotową. Po opuszczeniu lufy sabot pocisku jest odrzucany, a lot kontynuuje tylko jego rdzeń, który posiada mały przekrój poprzeczny stawiając niski opór aerodynamiczny, co sprawia, że uderza w cel z bardzo dużą prędkością[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/46/SubCalibreGrenade.png/220px-SubCalibreGrenade.png)
1. sabot;
2. penetrator (rdzeń podkalibrowy);
3. pierścień wiodący.
Pociski podkalibrowe najczęściej używane są w armatach czołgowych do niszczenia pojazdów pancernych. Osiągają one prędkość do 1800 m/s (6480 km/h), a zgromadzona w związku z tym ich energia kinetyczna pozwala na przebicie pancerza rdzeniem pocisku. Wewnątrz kadłuba pocisk rozpryskuje się, rażąc załogę atakowanego pojazdu.
Czynnikami decydującymi o wysokiej skuteczności pocisku są:
- wysoka gęstość pocisku roboczego (prawie 2x większa niż ołów) – większa kumulacja masy (a więc i energii kinetycznej) w jednostce objętości;
- duża twardość materiału, z którego wykonany jest pocisk roboczy;
- mały przekrój roboczy, umożliwiający "punktową" kumulację energii lecącego pocisku w czasie penetracji atakowanego pancerza;
- rozpryskiwanie się i samozapłon we wnętrzu zaatakowanego czołgu (zubożony uran);
- małe opory aerodynamiczne w czasie lotu.
Pociski podkalibrowe mają tendencję do odbijania się od pancerzy, jeśli atakowany pancerz znajduje się pod odpowiednio ostrym kątem w stosunku do lecącego pocisku. Ma to związek z nachyleniem płyt pancerza. Zasada ta dotyczy pancerzy stalowych. W wypadku osłon kompozytowych efektywniejsze są płyty pionowe.
Przypisy
- ↑ Types of Ammunition – Norfolk Tank Museum [online] [dostęp 2022-02-01] (ang.).
Zobacz też
- Pocisk nadkalibrowy