Proch bezdymny
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/Powder-shotgun.jpg/220px-Powder-shotgun.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/23/Bullet_coming_from_S%26W.jpg/220px-Bullet_coming_from_S%26W.jpg)
Proch bezdymny - zwany również prochem strzelniczym – rodzaj prochu, który podczas spalania wytwarza głównie produkty gazowe, (np. N2, H2, H2O, CO i CO2), w porównaniu do około 55% produktów stałych w przypadku prochu czarnego[1]. Został wynaleziony pod koniec XIX w. przez francuskiego inżyniera Paula Vieille’a i stał się standardowym prochem w nabojach do broni strzeleckiej i broni artyleryjskiej[2].
Pierwsza zaczęła używać go armia francuska jako ładunek miotający do broni strzeleckiej i w artylerii. Ma znacznie większą siłę wybuchu od prochu czarnego (dymnego) dzięki czemu wzrosła znacznie donośność karabinów, oraz armat i w efekcie go wyparł. Jednocześnie przy małej ilości produktów stałych przy wystrzale nie zdradza stanowiska, z którego oddano strzał[2][3].
Rodzaje prochów bezdymnych:
- proch nitrocelulozowy (na bazie nitrocelulozy)
- proch nitroglicerynowy (na bazie nitrogliceryny), w tym[1]:
- kordyt
- *balistyt
- proch nitroglikolowy (na bazie nitroglikolu)
- proch bezbłyskowy
Przypisy
- Britannica: technology/smokeless-powder