Seo Taiji and Boys
![]() | |
Rok założenia | 1992 |
---|---|
Rok rozwiązania | 1996 |
Pochodzenie | Seul, Korea Południowa |
Gatunek | k-pop, hip-hop, pop, rap rock, rock alternatywny, metal alternatywny |
Aktywność | 1992–1996 |
Wydawnictwo | Bando Eumban |
Skład | |
Seo Taiji Yang Hyun-suk Lee Juno |
Seo Taiji and Boys (hangul: 서태지와 아이들) – południowokoreański zespół muzyczny aktywny w latach 1992–1996. Trzech członków boys bandu, Seo Taiji, Yang Hyun-suk i Lee Juno, eksperymentowało z różnymi gatunkami popularnej muzyki zachodniej[1]. Seo Taiji and Boys odniosło wielki sukces i przypisuje się im zmienienie koreańskiego przemysłu muzycznego, pionierując w wykorzystywaniu rapu w koreańskiej muzyce popularnej oraz podejmując krytykę społeczną, pomimo presji ze strony komitetów etyki i cenzury[2][3].
Zespół zdobył Grand Prize na Seoul Music Awards zarówno w 1992, jak i w 1993 roku[4]. W kwietniu 1996 roku Billboard poinformował, że pierwsze trzy albumy zespołu sprzedały się w ponad 1,6 miliona egzemplarzy, a czwarty album zbliżał się do dwóch milionów, stając się wszystkimi czterema jednymi z najlepiej sprzedających się albumów w Korei Południowej[5].
Historia
Po rozpadzie heavymetalowego zespołu Sinawe w 1991 roku Seo Taiji zmienił kierunek i utworzył grupę Seo Taiji and Boys z tancerzami i wokalistami wspierającymi Yang Hyun-suk i Lee Juno. Yang powiedział, że pierwszy raz spotkał Seo, gdy muzyk przyszedł do niego, aby nauczyć się tańczyć. „Oczarowany” jego muzyką, Yang zaoferował dołączenie do grupy, a później zwerbowali Lee, który był jednym z najlepszych tancerzy w Korei i dołączył do grupy jako tancerz wspierający, mimo że sam był bardzo ceniony, ponieważ muzyka „poruszała [jego] serce”[6]. Seo Taiji po raz pierwszy zetknął się z technologią MIDI w Korei Południowej na początku lat 90. i zaczął eksperymentować z różnymi dźwiękami MIDI, aby stworzyć nowy rodzaj muzyki, który nie był znany publiczności. Początkowo nie planował debiutować jako boys bandu taneczno/popowy, a sukces Seo Taiji and Boys w mainstreamie był niespodzianką.
1992: „I Know”
Trio zadebiutowało w programie talentów MBC 11 kwietnia 1992 roku z piosenką „Nan Arayo” (난 알아요, „I Know”) i otrzymało najniższą ocenę od jury[7]. Jednakże, piosenka i ich debiutancki album o tym samym tytule odniosły tak ogromny sukces, że według MTV Iggy, „muzyka K-pop nigdy nie będzie taka sama”[8]. „Nan Arayo”, będąca jednym z pierwszych koreańskich utworów rapowych, stała się ogromnym hitem; nowojorskie inspiracje beatami, optymistycznymi zwrotkami rapowymi i refrenami w stylu popowym, połączone z nowatorskimi tańcami, oczarowały koreańską publiczność[9][10][8][11]. Teledysk do „Nan Arayo”, inspirowany Technotronic do „Pump Up the Jam” i Snap! „The Power”, charakteryzował się zmieniającym się nasyceniem kolorów, efektami chroma key oraz dynamicznymi ujęciami tancerzy[12]. Grupa sprzedała ponad 1,5 miliona kopii albumu w ciągu miesiąca od premiery, a Seo Taiji and Boys zdobyli Nagrodę Golden Disc za „Nan Arayo” w 1992 roku[12][13]. Magazyn Spin umieścił „Nan Arayo” na 4. miejscu swojej listy 21 największych k-popowych piosenek wszech czasów w 2012 roku[14]. W 2015 roku magazyn Rolling Stone umieścił ją na 36. miejscu na swojej liście 50 najlepszych piosenek boys bandów wszech czasów[15]. „Nan Arayo” jest również uznawana za utwór, który przyczynił się do popularności rapu w K-popie oraz hybrydyzacji koreańskiego stylu ballady z rapem, rockiem i techno[11].
1993: „Hayeoga”
W swoim drugim albumie z 1993 roku grupa skierowała się w innym kierunku. Chociaż album nadal był głównie albumem tanecznym, kilka piosenek, takich jak „Hayeoga” (하여가, 何如歌, „Anyhow Song”), połączyło elementy heavy metalu i tradycyjnej koreańskiej muzyki ludowej poprzez użycie taepyeongso, instrumentu dętego z podwójną stroiką i struktury melodycznej[16]. Pomimo kontrowersji, że solówka gitarowa pośrodku utworu jest plagiatem utworu „First Strike is Deadly” zespołu Testamentu, gitarzysta wykonujący tę solówkę, Lee Tae-Seop, wspomniał w wywiadzie, że arpeggia solówki są reinterpretacją skandynawskich pieśni ludowych, które nie mają prawa autorskiego[17]. „Hayeoga” przyniosła im drugą Nagrodę Golden Disc[18]. Ponadto, podczas promocji albumu, grupa została zakazana występów w krajowym kanału telewizyjnym KBS-TV, ponieważ nosili kolczyki, rozdartych jeansów i mieli dredy, co komitety etyki utożsamiały z reggae, ruchami oporu i odrzucaniem norm społecznych (choć ich jasno farbowane długie włosy w 1995 roku nie spotkały się z podobnym zakazem)[16][19][20]. Była to pierwsza z licznych kontrowersji związanych z Seo Taiji and Boys. Drugi album zespołu stał się pierwszym albumem w historii Korei, który sprzedał się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy dwukrotnie
1994: „Classroom Idea”
W trzecim albumie grupa skierowała się w stronę bardziej heavymetalowego i rockowego stylu. Utwory taneczne były praktycznie nieobecne, z wyjątkiem „Dreaming of Bal-Hae” (발해를 꿈꾸며), alternatywnego utworu rockowego, który wyrażał nadzieję na zjednoczenie Korei Północnej i Południowej i przyniósł zespołowi trzecią Nagrodę Golden Disc[21]. Zamiast tego, utwory takie jak kontrowersyjna „Classroom Idea” (교실 이데아) z growlowymi wokalami, zainspirowane takimi zespołami jak Beastie Boys i Rage Against the Machine, wykonywanymi przez Ahn Heung-Chana z Crash, stały się głównymi utworami[22]. Piosenka była niezwykle krytyczna wobec koreańskiego systemu edukacji i presji wywieranej na młodzież, aby odnosiła sukcesy w nauce, takie jak dobrze zdawanie egzaminów wstępnych na uniwersytet[19]. Piosenka została zakazana na antenie telewizyjnej i radiowej (ale przeszła przez komitety etyki) ze względu na krytykę systemu edukacji zawartą w jej tekstach[3]:
„Codziennie rano wprowadzasz nas do małej sali lekcyjnej przed siódmą trzydzieści, wciskając te same rzeczy do siedmiu milionów głów dzieci z całego kraju. Te ciemne, zamknięte klasy pochłaniają nas. Moje życie jest zbyt cenne, by być tu marnowane.”
Dodatkowo, zespół był oskarżany o ukrywanie satanistycznych przekazów za pomocą odwracania dźwięków w tej piosence. Choć później główne media udowodniły, że te oskarżenia są bezpodstawne, panika moralna okazała się trudna do wyeliminowania[23].
1995: „Regret of the Times”
Nie ustępując, czwarty album Seo Taiji and Boys eksplodował kontrowersyjnymi piosenkami. „Come Back Home” było wypadem w stronę gangsta rapu, z wysokim, przerysowanym, nosowym głosem, który był inspirowany B-Real z Cypress Hill w utworze „Insane in the Brain” oraz House of Pain[3]. „Pilseung” (필승, 必勝, „Certain Victory”) również odniosło sukces dzięki alternatywnemu rockowemu brzmieniu i krzykliwym głosem przypominającym „Jump Around” zespołu House of Pain. Jednak „Regret of the Times” (시대유감, 時代 遺憾) zostało zakazane przez Komitet Etyki Wykonawczej za teksty krytykujące rząd[24]. Wersja utworu zamieszczona na albumie była tylko instrumentalna, ponieważ Seo odmówił przepisania lub usunięcia oryginalnych trzech wersów, które Komitet Etyki domagał się zmiany (pogrubione)[3][19]:
„Wykształceni starsi przechadzają się ulicą trzymając piękne lalki. Wydaje się, że nadszedł dzień, na który wszyscy w tajemnicy czekali. Usta pomalowane na czarno. Odeszła era uczciwych ludzi. [...] Życzę sobie nowego świata, który obali wszystko. [...] Mam nadzieję, że będę mógł wymierzyć zemstę za żal w moim sercu. Dziś wieczorem!”
Reakcja fanów była ogromna, a system „pre-cenzury” (사전심의제) został zniesiony w czerwcu 1996 roku, częściowo w wyniku tej reakcji. Miesiąc po zniesieniu systemu ukazał się minialbum zatytułowany Regret of the Times, zawierający pierwotną wersję piosenki.
1996: Emerytura
Seo Taiji and Boys wycofali się z popularnej sceny muzycznej Korei Południowej w styczniu 1996 roku, w trakcie jej złotych czasów. Lee później oświadczył, że Seo podjął decyzję o rozwiązaniu zespołu podczas nagrywania ich czwartego albumu, co bardzo zaskoczyło Yang'a i samego Lee[25]. Ogłoszenie o zakończeniu działalności zespołu było ogromnym rozczarowaniem dla milionów fanów w Korei. Album kompilacyjny Goodbye Best Album został wydany jeszcze w tym samym roku.
Seo Taiji wyjechał do Stanów Zjednoczonych niedługo po tym, podczas gdy Lee Juno i Yang Hyun-suk założyli wytwórnie płytowe zaraz po zakończeniu kariery. Yang Hyun-suk odniósł sukces, zakładając YG Entertainment, jedną z trzech największych wytwórni muzycznych w kraju[26]. Seo Taiji powrócił do muzyki dwa lata później, odnosząc ogromny sukces jako solowy artysta; obecnie jest nazywany „prezydentem kultury” w Korei Południowej[26]. W 2007 roku wszystkie cztery albumy Seo Taiji and Boys znalazły się na liście 100 najlepszych albumów popowych według Kyunghyang Shinmun, przy czym pierwszy zajął najwyższe miejsce - numer 24[27][28][29][30].
W 2014 roku, gdy zapytano o możliwość powrotu Seo Taiji and Boys, Seo ujawnił, że trzej członkowie często o tym rozmawiali. Jednak powiedział[31]:
„Największą przeszkodą jest to, że w przeszłości dawaliśmy naprawdę piękne występy, które fani pamiętają, ale jeśli teraz się znowu połączymy, obawiam się, że możemy ich rozczarować, więc nie jestem pewny siebie. Z wiekiem coraz bardziej tracę pewność siebie. Nie sądzę, żebym był w stanie tańczyć tak zaciekle, jak kiedyś.”
Wpływ i dziedzictwo
Poprzez połączenie tych elementów muzycznych z balladami koreańskimi, Seo Taiji and Boys stworzyli podstawy dla hybrydyzacji muzyki Korei z zachodnią, co zaowocowało powstaniem podwalin dla nowoczesnego K-popu. Ta hybrydyzacja muzyki i ukierunkowanie na taneczne ruchy były jednym z fundamentalnych powodów popularności koreańskiej muzyki rozrywkowej, zwłaszcza wśród nastolatków i osób wczesnych dwudziestu lat, ponieważ promowała zdolność koreańskiej muzyki rozrywkowej do penetracji zagranicznych rynków w tym, co stało się znane jako Korean Wave[32]. Doobo Shim, badacz kultury azjatyckiej, przypisuje Seo Taiji and Boys stworzenie „charakterystycznego koreańskiego stylu pop”, który stał się powszechny[33]. Ponadto, zespół został uznany za najważniejszy koreański produkt kulturalny w badaniu przeprowadzonym przez Samsung Economic Research Institute w 1997 roku[3].
Seo Taiji and Boys działali jako narzędzie zmian w Korei, wyzwalając zmiany w przepisach dotyczących cenzury oraz hegemonii telewizyjnych sieci nad rynkiem muzycznym. W 1995 roku Koreańska Komisja Etyki Nadawczej zażądała, aby Seo Taiji and Boys zmienili teksty piosenek „Shidae Yugam”. To wywołało protesty i doprowadziło do zniesienia cenzury wstępnej w muzyce w Korei. Seo Taiji nie musiał również polegać na telewizyjnych sieciach, ponieważ posiadał własne studio. Ta autonomia pozwoliła Seo wprowadzić podkultury w Korei, takie jak heavy metal, na czoło kultury popularnej i kwestionować powszechne normy społeczne[3]. Niezależny sukces zespołu osłabił władzę telewizyjnych sieci nad decydowaniem, które artystki i artyści pojawiają się w programach, co z kolei dało impuls rozwojowi wpływu wytwórni muzycznych i agencji talentów[34][35]. Takie firmy przyczyniły się do powstania zespołów takich jak HOT, Sechs Kies, Uptown czy Shinhwa[34].
Dodatkowo, moda Seo Taiji and Boys kontrastowała wyraźnie z ówczesną konwencją. Styl członków zespołu obejmował noszenie dopasowanych marynarek i schludnych koszul, jak również mody ulicznej. Wprowadzali do swojej stylizacji tradycyjne koreańskie stroje ludowe i szkockie spódnice kilt, prezentując różnorodność kultur. Seo Taiji and Boys byli pionierami „snowboardowego wyglądu”, który obejmował ciemne okulary przeciwsłoneczne, czapki narciarskie i duże parki. Ponadto, noszenie dredów przez członków zespołu w 1993 roku spowodowało reakcyjne zakazanie występów zespołu w telewizji publicznej[3].
Innym aspektem koreańskiego popu, na który miało wpływ Seo Taiji and Boys, był taniec. Zespół jako pierwszy uczynił taniec dominującym elementem występów, włączając układy taneczne związane z breakdancingiem[3][36]. Tancerz Nam Hyun-joon wymienia Seo Taiji and Boys jako główny wpływ i pojawił się w jednym z teledysków członka zespołu, Lee Juno[37].
W ramach projektu „TIME: TRAVELER”, obchodzącego 25. rocznicę Seo Taiji and Boys, zespół BTS w 2017 roku stworzył nową wersję utworu „Come Back Home”, odzwierciedlającą podobne przesłanie co do zmian społecznych, o których Seo Taiji and Boys mówili w swoich piosenkach[38]. Przy zachowaniu stylu gangsta rap, J-Hope rapuje: „Czuję się przytłoczony w swoim życiu. To, co blokuje moje życie, to moje lęki związane z jutrem”, podczas gdy RM dodaje: „Bo jesteśmy wciąż młodzi, przed nami przyzwoita przyszłość. Teraz otrzyj te stare łzy i wróć do domu"[39][40]. Choć społeczna krytyka koreańskiej kultury Seo była poprzedzona piosenkami Kim Min-ki, który skupiał się na przemocy politycznej w czasach Czwartej Republiki Korei pod przywództwem Park Chung-hee, utwory Seo zawierały bardziej bezpośrednie teksty i zachowywały jego muzyczną tożsamość, odmawiając ulegania politykom wstępnej cenzury obowiązującej w tamtym czasie[3]. Faktycznie, jego artystyczna twórczość nie była ograniczana przez kampanie marketingowe i reklamowe, co mogło przyczynić się do sukcesu zespołu[3].
Członkowie
- Seo Taiji (서태지) – główny wokal, bas, gitara, keyboard, główny autor tekstów, lider
- Yang Hyun-suk (양현석) – wokal wspierający, raper, choreografia
- Lee Juno (이주노) – wokal wspierający, choreografia
Dyskografia
Albumy studyjne
Tytuł | Szczegóły albumu | Sprzedaż |
---|---|---|
Seo Taiji and Boys |
| |
Seo Taiji and Boys II |
|
|
Seo Taiji and Boys III |
|
|
Seo Taiji and Boys IV |
|
|
Single
Tytuł | Rok | Album |
---|---|---|
„I Know” (난알아요) | 1992 | Seo Taiji and Boys |
„You, In the Fantasy” (환상 속의 그대) | ||
„Anyhow Song” (하여가) | 1993 | Seo Taiji and Boys II |
„Classroom Idea” (교실 이데아) | 1994 | Seo Taiji and Boys III |
„Dreaming of Balhae” (발해를 꿈꾸며) | ||
„Come Back Home” | 1995 | Seo Taiji and Boys IV |
„Regret of the Times” (시대 유감) | ||
Pozycje na listach przebojów nie są dostępne dla singli. |
Przypisy
- ↑ Newsmaker K-pop legend Seo Taiji to return. The Korea Herald. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ Seo Taiji and Boys chosen as K-pop icons. The Korea Herald. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j The Popularity of Individualism. W: Roald Maliangkay: The Korean Popular Culture Reader. Duke University Press, 2014-01-14, s. 296–313. DOI: 10.1215/9780822377566-018. ISBN 978-0-8223-7756-6. (ang.).
- ↑ 제23회서울가요대상. Seoul Music Awards. [dostęp 2023-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (kor.).
- ↑ Seoul Music: Rockin' in Korea; April 20, 1996. Billboard, s. 18.
- ↑ K-pop still feels impact of Seo Taiji & Boys. The Korea Herald. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ K-Pop: A New Force in Pop Music, pp. 63–66
- ↑ a b What Is K-pop? (Page 3). mtviggy. [dostęp 2023-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-06)]. (ang.).
- ↑ Herald Review Seo Taiji induces '90s nostalgia with lavish 'Christmalowin' return. The Korea Herald. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ Dal Yong Jin. Critical Interpretation of Hybrid K-Pop: The Global-Local Paradigm of English Mixing in Lyrics. „Popular Music and Society”. 37 (2), s. 113–131, 2012-12-13. DOI: 10.1080/03007766.2012.731721.
- ↑ a b Dal Yong Jin. Critical Interpretation of Hybrid K-Pop: The Global-Local Paradigm of English Mixing in Lyrics. „Popular Music and Society”. 37 (2), s. 113–131, 2012-12-13. DOI: 10.1080/03007766.2012.731721.
- ↑ a b Roald Maliangkay: The Korean Popular Culture Reader. Duke University Press, 2014-01-14, s. 296–313. DOI: 10.1215/9780822377566-018. ISBN 978-0-8223-7756-6. (ang.).
- ↑ 역대수상자 골든디스크. Golden Disc Awards. [dostęp 2023-05-31]. (kor.).
- ↑ The 21 Greatest K-Pop Songs of All Time. Spin. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ 75 Greatest Boy Band Songs of All Time. rollingstone. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ a b The Popularity of Individualism. W: Roald Maliangkay: The Korean Popular Culture Reader. Duke University Press, January 21, 2014, s. 296–313. DOI: 10.1215/9780822377566-018. ISBN 978-0-8223-7756-6. (ang.).
- ↑ 재개장 준비 중 : 네이버 블로그. scorwitch.blog.me. [dostęp 2023-05-31]. (kor.).
- ↑ 역대수상자 골든디스크. Golden Disc Awards. [dostęp 2023-05-31]. (kor.).
- ↑ a b c Tony Mitchell: Global Noise: Rap and Hip Hop Outside the USA. Wesleyan University Press, 2002-01-01, s. 251.
- ↑ The Korean Popular Culture Reader. Duke University Press, 2014, s. 301.
- ↑ 역대수상자 골든디스크. Golden Disc Awards. [dostęp 2023-05-31]. (kor.).
- ↑ Catching the K-Pop Wave: Globality in the Production, Distribution, and Consumption of South Korean Popular Music. digitalwindow.vassar. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ Way Back Wednesday: Seo Taiji & Boys - "Nan Arayo". allkpop.com. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ Tri-Lingual Radio for Malaysia, Censorship Exemption in Korea; August 10, 1996. Billboard, s. 45.
- ↑ Way Back Wednesday: Seo Taiji & Boys - "Nan Arayo". allkpop.com. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ a b K-pop still feels impact of Seo Taiji & Boys. The Korea Herald. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ 대중음악 100대 명반 24위 서태지와 아이들 '서태지와 아이들'. Kyunghyang Shinmun. [dostęp 2023-05-31]. (kor.).
- ↑ 30위 서태지와 아이들 ‘서태지와 아이들Ⅱ’. Kyunghyang Shinmun. [dostęp 2023-05-31]. (kor.).
- ↑ 57위 서태지와 아이들 ‘서태지와 아이들 III’. Kyunghyang Shinmun. [dostęp 2023-05-31]. (kor.).
- ↑ 36위 서태지와 아이들 ‘서태지와 아이들Ⅳ’. Kyunghyang Shinmun. [dostęp 2023-05-31]. (kor.).
- ↑ Seo Taiji discusses the possibility of a Seo Taiji and Boys reunion. allkpop.com, 2014-10-20. [dostęp 2016-07-13].
- ↑ Dal Yong Jin. Critical Interpretation of Hybrid K-Pop: The Global-Local Paradigm of English Mixing in Lyrics. „Popular Music and Society”. 37 (2), s. 113–131, 2012-12-13. DOI: 10.1080/03007766.2012.731721.
- ↑ Doobo Shim. Hybridity and the rise of Korean popular culture in Asia. „Media, Culture & Society”. 28, s. 25–44, 2006. DOI: 10.1177/0163443706059278.
- ↑ a b Doobo Shim. Hybridity and the rise of Korean popular culture in Asia. „Media, Culture & Society”. 28, s. 25–44, 2006. DOI: 10.1177/0163443706059278.
- ↑ Ingyu Oh. The Globalization of K-Pop: Korea's Place in the Global Music Industry. „The Institution of Korean Studies”. 44. s. 389–409.
- ↑ 대중가요 1988, 1993 서태지와 아이들 - 하여가 (요청) [online], 11 kwietnia 2016 [dostęp 2023-05-31] [zarchiwizowane z adresu 2021-12-21] .
- ↑ 팝핀현준 "스승 이주노, 일본·미국 유학 직접 보내줘". ebn. [dostęp 2023-05-31]. (kor.).
- ↑ Listen: BTS's Remake Of Seo Taiji And Boys' Classic "Come Back Home" Is Here, And It's Hot | Soompi. www.soompi.com. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ BTS Remakes Iconic Seo Taiji & Boys’ ‘Come Back Home’: Watch. billboard. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ Seo Taiji & Boys Pioneered Socially Conscious K-Pop for Groups Like BTS. vice. [dostęp 2023-05-31]. (ang.).
- ↑ a b c d 이주노와 양현석...이들 활동했던 '서태지와 아이들'에 관심 집중. kookje. [dostęp 2023-05-31]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (kor.).