Stanisław Wołoszowski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 19 maja 1913 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 18 stycznia 1944 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 1 Samodzielna Kompania Commando |
Stanowiska | zastępca dowódcy kompanii |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() |
Stanisław Leonard Wołoszowski (ur. 19 maja 1913 w Janikowie, zm. 18 stycznia 1944 koło Suio we Włoszech) – rotmistrz Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6f/XII_Mi%C4%99dzynarodowe_Zawody_Hippiczne_w_Warszawie_-_Stanis%C5%82aw_Wo%C5%82oszowski_NAC_1-M-1061-17.jpg/240px-XII_Mi%C4%99dzynarodowe_Zawody_Hippiczne_w_Warszawie_-_Stanis%C5%82aw_Wo%C5%82oszowski_NAC_1-M-1061-17.jpg)
Urodził się w majątku Janikowo w powiecie płońskim. Ukończył korpus kadetów oraz Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. 4 sierpnia 1934 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1934 i 19. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 1 pułku strzelców konnych w Garwolinie[1]. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 20. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[2].
Ze względu na wybitne osiągnięcia w jeździectwie sportowym został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu i przydzielony do Grupy Sportu Konnego na stanowisko oficera jeźdźca[3]. Był członkiem kadry olimpijskiej przygotowującej się do igrzysk w 1940. Tuż przed wybuchem wojny startował w międzynarodowych zawodach w Mediolanie, Rzymie oraz na prestiżowych zawodach w Gdyni (23 lipca 1939), kiedy w szczytowym okresie napięcia w stosunkach polsko-niemieckich pokonał niemieckiego faworyta, Guntera Theme (olimpijczyka, kapitana SS).
Po klęsce wrześniowej przebywał w obozie internowanych na Węgrzech, skąd poprzez Francję dotarł na Wyspy Brytyjskie. Tam dołączył do 2 batalionu strzelców, stacjonującego w Szkocji. Czując potrzebę aktywnego uczestnictwa w walce, przeszedł kurs spadochronowy, sapersko-minowy i kilka innych, a następnie zgłosił się na ochotnika do utworzonej jesienią 1942 roku 1 Samodzielnej Kompanii Commando, w której otrzymał stanowisko zastępcy dowódcy. W roku 1943 wraz z kompanią brał udział w akcjach bojowych we Włoszech. Zginął od kuli snajpera podczas tzw. pierwszej bitwy o Monte Cassino, przy forsowaniu rzeki Garigliano. Był najwyższym rangą polskim komandosem poległym w kampanii włoskiej. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino (ekshumowany, miejsce 2-D-1)[4][5].
Pośmiertnie został mianowany na stopień majora i odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[6][7].
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 15 sierpnia 1934 roku, s. 213, 222.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 147.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 464.
- ↑ Wykaz poległych 1952 ↓, s. 265.
- ↑ Stanisław Wołoszowski (Wołoszewski). polskiecmentarzewewloszech.eu. [dostęp 2018-05-18].
- ↑ Zajączkowski 1991 ↓, s. 143.
- ↑ Zaleski 1988 ↓, s. 29, 235.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1946. Londyn: Instytut Historyczny im. gen. Sikorskiego, 1952.
- Wiadomości/Wiadomosci-Wypad, Pismo Koła 2 Batalionu Grenadierów "Kratkowane Lwiątka" (w późniejszym czasie ... i Komandosów). Kwartalnik wydawany w latach 1962-1996 w Edynburgu na prawach rękopisu. Numer 24, strona 9.
- Maciej Zajączkowski: Sztylet Komandosa. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991. ISBN 83-11-07907-2. OCLC 69504345.
- Zbigniew Wawer, Monte Cassino 1944, Wydawnictwo, Bellona Warszawa 2009
- Witold Pruski, Dzieje konkursów hippicznych w Polsce, Wydawnictwo: Sport i Turystyka 1982
- Bohdan Tymienicki, Na imię jej było Lily, Wydawnictwo MON, str. 11-17
- Maria Ginter, Galopem pod wiatr, Wydawnictwo Omega, Warszawa 1990
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Wacław Zaleski: W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. Z dziejów 1 Pułku Strzelców Konnych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1988. ISBN 83-11-07460-7.