Starzec kraiński
![]() | |||
Systematyka[1][2] | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | rośliny | ||
Podkrólestwo | |||
Nadgromada | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Nadklasa | okrytonasienne | ||
Klasa | Magnoliopsida | ||
Nadrząd | astropodobne | ||
Rząd | astrowce | ||
Rodzina | astrowate | ||
Podrodzina | Asteroideae | ||
Rodzaj | Jacobaea | ||
Gatunek | starzec kraiński | ||
Nazwa systematyczna | |||
Jacobaea incana subsp. carniolica (Willd.) B.Nord. & Greuter Willdenowia 36(2): 712. 2006[3] | |||
|
Starzec kraiński[4] (Jacobaea incana subsp. carniolica, syn. Senecio carniolicus[5]) – podgatunek rośliny Jacobaea incana, należący do rodziny astrowatych. We florze Polski opisywany w randze gatunku jako Senecio carnilicus Willd[4]. Występuje we wschodniej części Alp i w Karpatach. W Polsce występuje wyłącznie w Tatrach[6].
Morfologia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/15/Senecio_carniolicus_a3.jpg/200px-Senecio_carniolicus_a3.jpg)
- Pokrój
- Niska roślina górska (5–15 cm wysokości). Cała jest kutnerowato, srebrzyście i nieco połyskująco owłosiona (starsze rośliny łysieją)[7].
- Łodyga
- Podnosząca się lub wzniesiona, dość gruba[6].
- Liście
- Dolne liście o kształcie łopatkowatym lub odwrotnie jajowatoklinowatym, na długich ogonkach, pierzasto wcinane lub karbowane. Liście górne pierzastodzielne, o ostrych łatkach i na krótkich ogonkach[6].
- Kwiaty
- Kwiatostan złożony składający się z gęsto wyrastających, niedużych (8–10 mm długości), dzwonkowatych koszyczków, zebranych w wierzchotkę. U podstawy okrywy koszyczków wyrastają skrętolegle dodatkowe zewnętrzne listki. Okrywa koszyczka jednorzędowa. Na dnie koszyczków plewinki. W koszyczku przeważnie 5 kwiatów języczkowych, pozostałe to kwiaty rurkowe. Barwa wszystkich kwiatów żółta[7][6].
- Owoc
- Nagi. Nasiona z puchem kielichowym w postaci włosków[6].
Biologia i ekologia
- Rozwój: bylina. Kwitnie od lipca do sierpnia. Roślina wiatrosiewna[6].
- Siedlisko: typowa roślina wysokogórska. Występuje od piętra kosówki po piętro alpejskie, aż po najwyższe szczyty Tatr, przy czym główny obszar jej występowania stanowi piętro alpejskie. Rośnie wyłącznie na podłożu granitowym[6].
- W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Juncetea trifidi, Ass. Oreochloo distichae-Juncetum trifidi, Ass. Oreochloetum distichae[8].
Zobacz też: Rośliny tatrzańskie.
Przypisy
- ↑ Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
- ↑ Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-04-15] (ang.).
- ↑ The International Plant Names Index. [dostęp 2017-01-24].
- ↑ a b Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland. A checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
- ↑ Kadereit J. W., Albach D. C., Ehrendorfer F., Galbany-Casals M. i inni. Which changes are needed to render all genera of the German flora monophyletic?. „Willdenowia”. 46, s. 39–91, 2016. DOI: 10.3372/wi.46.46105.
- ↑ a b c d e f g Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Kwiaty Tatr. Przewodnik kieszonkowy. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 2003. ISBN 83-7073-385-9.
- ↑ a b Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.