Szczęsny Rutkowski
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 15 sierpnia 1887 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 2 grudnia 1940 | ||
Narodowość | polska | ||
Alma Mater | |||
Dziedzina sztuki | malarstwo, publicystyka | ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/Szcz%C4%99sny_Rutkowski_-_Krajobraz_z_rzek%C4%85_1917.jpg/240px-Szcz%C4%99sny_Rutkowski_-_Krajobraz_z_rzek%C4%85_1917.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Szcz%C4%99sny_Rutkowski_-_Partia_tenisa_1929.jpg/240px-Szcz%C4%99sny_Rutkowski_-_Partia_tenisa_1929.jpg)
Szczęsny Rutkowski (ur. 15 sierpnia 1887 w Szpetalu Górnym, zm. 2 grudnia 1940 w KL Dachau) – polski malarz, publicysta i krytyk artystyczny.
Życiorys
Urodził się 15 sierpnia 1887 w Szpetalu Górnym, w rodzinie Zdzisława Rutkowskiego herbu Pobóg (1861–1927), właściciela ziemskiego, dziedzica Szpetala, i Emilii z Wittke-Jeżewskich (ur. 1863)[1]. Ukończył IV Gimnazjum w Warszawie[2]. Studia rozpoczął w roku 1915 w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Kontynuował je w Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz w Paryżu i Rzymie. Był twórcą wystroju warszawskich klubów „Pod Pikadorem” (1918) i klubu Futurystów Polskich w Hotelu Europejskim (1919).
W 1920 podczas wojny polsko-bolszewickiej służył jako ochotnik w Wojsku Polskim.
W latach 20. XX w. kilkakrotnie brał udział w wystawach Formistów. Zajmował się historią i krytyką sztuki. Był autorem monografii Edwarda Wittiga (1925) i Jacka Mierzejewskiego (1927) oraz książki Osiedla Ludzkie (1932). W książce W 150 dni naokoło świata (1928) opisał wrażenia z podróży „dookoła świata”, którą rozpoczął pod koniec 1927 roku.
Współpracował z „Tygodnikiem Ilustrowanym”, „Kurierem Polskim”, „Światem” oraz miesięcznikiem „Dom Osiedle Mieszkanie” wydawnictwa „Rój”. W latach 1933–1935 był dyrektorem Instytutu Propagandy Sztuki. Współzałożyciel i wiceprezes Towarzystwa Kultury i Sztuki Słowa[2]. Dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną w latach 1919–1927 była Wanda z Melcerów, poetka[3], od 1929 był mężem Eugenii Taras[2].
Podczas II wojny światowej został aresztowany w 1940 i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau. Tam 2 grudnia 1940 zmarł na zapalenie płuc. Urna z prochami została złożona na cmentarzu parafialnym w Szpetalu Górnym[3].
Dzieła
- Edward Wittig – Monografie artystyczne t. III : Gebethner i Wolff : 1925.
- Jacek Mierzejewski - Monografie artystyczne t. XII : Gebethner i Wolff : 1927.
- W 150 dni naokoło świata, Gebethner i Wolff : 1929.
- Osiedla ludzkie - Towarzystwo Wydawnicze w Warszawie : 1932.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Leopolda II (Belgia)[4]
Przypisy
- ↑ Szczęsny Rutkowski h. Pobóg [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2021-09-24] .
- ↑ a b c Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 265. [dostęp 2021-09-24].
- ↑ a b Lucas, Opowieści znad Wisły: Niepospolici z regionu - Szczęsny Rutkowski [online], Opowieści znad Wisły, 27 sierpnia 2015 [dostęp 2021-09-24] .
- ↑ Tadeusz Jeziorowski: Belgijski Order Leopolda II... [w:] Nikodem Pajzderski, Muzealnik – konserwator – historyk sztuki, Poznań: 2014, s. 277.
Bibliografia
- Róża Biernacka: Rutkowski Szczęsny (1887–1940) [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XXXIII/1991–1992.
- Agra-Art. agraart.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-25)].
- Opowieści znad Wisły
Linki zewnętrzne
- Dzieła Szczęsnego Rutkowskiego w bibliotece Polona