Tadeusz Czeszejko-Sochacki
![]() kpt. Tadeusz Czeszejko-Sochacki | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 3 lutego 1895 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | |||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1918–1929 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | 1 pułk piechoty Legionów | ||
Stanowiska | dowódca kompanii | ||
Główne wojny i bitwy | wojna polsko-ukraińska | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Tadeusz Błażej Czeszejko-Sochacki (ur. 3 lutego 1895 w Dyneburgu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się 3 lutego 1895 roku w Dyneburgu jako syn Wacława (farmaceuty) i Walerii z Bogusławskich. Uczestnik wojen 1918–1921 (polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej) w szeregach 1 pułku piechoty Legionów i 202 Ochotniczego pułku piechoty (wchodzącego w skład Dywizji Ochotniczej). Ranny podczas prowadzonych walk[1] .
W lutym 1921 roku kpt. Czeszejko-Sochacki, służący w tym czasie już w 14 pułku piechoty, został skierowany wraz z 54 innymi oficerami (przeważnie w randze kapitana) do 3-miesięcznej Klasy Oficerskiej w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Był to kurs przeszkolenia kapitanów, który rozpoczął się z dniem 10 lutego 1921 r. Dowództwo klasy objął major Stefan Kossecki, a jego współpracownikiem został major armii francuskiej Auffret. Kurs zakończył się egzaminem trwającym w okresie od dnia 27 kwietnia do dnia 1 maja 1921 roku. Kapitan Tadeusz Czeszejko-Sochacki został absolwentem Klasy Oficerskiej (Kapitanów) Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty, kończąc ją z 6. lokatą[2][3].
Na dzień 1 czerwca 1921 r. pełnił, nadal w randze kapitana, służbę w 14 pułku piechoty z Włocławka[4]. W roku 1923 służył już w 76 pułku piechoty z Grodna, jako oficer rezerwowy zatrzymany w służbie czynnej[5]. Zajmował wówczas 1123. lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy piechoty, wśród kapitanów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku[6]. Powrócił do służby w 14 pułku piechoty i już jako oficer włocławskiego pułku z dniem 1 lipca 1924 r. został przemianowany na oficera zawodowego w randze kapitana, ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 r. i 25. lokatą wśród oficerów korpusu piechoty[7].
W roku 1924 jako oficer 14 pułku piechoty[8] zajmował 26. lokatę wśród kapitanów służby stałej piechoty ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1919 roku[a][9] i został wykazany jako dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych[10]. We włocławskim pułku kpt. Czeszejko-Sochacki pełnił funkcję dowódcy kompanii[1] .
W dniu 11 kwietnia 1927 r. ogłoszono jego przeniesienie, w korpusie oficerów piechoty, z 14 pp do 2 batalionu strzelców na stanowisko p.o. kwatermistrza[11]. W następnym roku nadal służył w 2 batalionie strzelców stacjonującym w Starogardzie Gdańskim[12] i zajmował 33. lokatę wśród kapitanów piechoty w swoim starszeństwie (z dnia 1 lipca 1919 roku)[13]. Zatwierdzony był już wówczas na stanowisku kwatermistrza tegoż batalionu[12]. W sierpniu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII[14]. Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych z dnia 23 listopada 1929 r.[b] zostało zatwierdzone orzeczenie komisji wojskowo-lekarskiej Okręgu Korpusu Nr VII z 22 października t.r., stwierdzające zupełną i trwałą niezdolność kpt. Czeszejko-Sochackiego do służby wojskowej zawodowej (kategoria zdrowia „E”)[15]. Z dniem 31 grudnia 1929 roku przeniesiono go w stan spoczynku[16][c].
W roku 1934 jako kapitan stanu spoczynku zajmował 10. lokatę w swoim starszeństwie w korpusie oficerów piechoty (starszeństwo z dniem 1 lipca 1919 r.)[17]. Znajdował się wówczas na ewidencji PKU Suwałki i przynależał do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III (przewidziany był do użycia w czasie wojny)[18].
Przed agresją III Rzeszy na Polskę mieszkał w Grodnie i nadal przynależał ewidencyjnie do Komendy Rejonu Uzupełnień Suwałki. Po agresji ZSRR na Polskę w bliżej nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przetrzymywany był w obozie starobielskim. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie[19] i pogrzebany potajemnie w masowej mogile w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 r. spoczywa na otwartym wówczas Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[20].
Rodzina
Żoną Tadeusza Czeszejko-Sochackiego była Jadwiga z domu Siwocho (ur. 17 czerwca 1894 r., zm. 12 listopada 1987 r. w Anglii), z którą mieli troje dzieci: Zofię, Leszka (ur. 14 marca 1921 r. w Toruniu, zm. 10 grudnia 2008 r. w Hornchurch) – żołnierza 2 Korpusu Polskiego oraz Czesława Tadeusza (ur. 11 sierpnia 1923 r. we Włocławku, zm. w 1996 r. w Nottingham) - żołnierza Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Starszym bratem Tadeusza był Jerzy – urodzony w 1892 roku, polityk socjalistyczny i komunistyczny, publicysta, poseł na Sejm RP, aresztowany w sierpniu 1933 r. przez OGPU w ramach czystek stalinowskich, zmarły śmiercią samobójczą we wrześniu 1933 roku na Łubiance.
Upamiętnienie
- Minister Obrony Narodowej decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie do stopnia majora[21] . Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)[10]
- Medal Niepodległości[20]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[20]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
- Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”[22][12]
- Odznaka za Rany i Kontuzje[23]
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
- zbrodnia katyńska
Uwagi
- ↑ Jako kapitan rezerwy piechoty Tadeusz Czeszejko-Sochacki posiadał starszeństwo z dnia 1 czerwca 1919 roku, a jako kapitan służby stałej piechoty – starszeństwo z dnia 1 lipca 1919 roku.
- ↑ Był to rozkaz o sygnaturze B.P.L. 29222/29 Piech. 19915/29.
- ↑ Przed przejściem w stan spoczynku, w okresie od dnia 4 listopada do dnia 1 grudnia 1929 r., wykorzystał urlop wypoczynkowy.
Przypisy
- ↑ a b c Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej ↓.
- ↑ Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty ↓, s. 96.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 34 z 27 VIII 1921, s. 1330.
- ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 ↓, s. 61, 591.
- ↑ Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 344.
- ↑ Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 479.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 85 z 27 sierpnia 1924 roku, s. 482.
- ↑ Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 156, 365.
- ↑ Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 365.
- ↑ a b Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 156.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 12 z 11 kwietnia 1927 roku, s. 112.
- ↑ a b c Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 109.
- ↑ Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 200.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 255.
- ↑ Informacja podana na podstawie Rozkazu Nr 37 Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII z dnia 6 grudnia 1929 roku.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 17 z 16 listopada 1929 roku, s. 344.
- ↑ Rocznik oficerski rezerw 1934 ↓, s. 329.
- ↑ Rocznik oficerski rezerw 1934 ↓, s. 890.
- ↑ Kryska-Karski 1996 ↓, s. 70.
- ↑ a b c Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego 2003 ↓, s. 82.
- ↑ Decyzja Nr 439/MON ↓.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 44 z 20 IV 1925, s. 211.
- ↑ Na podstawie fotografii
Bibliografia
- Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej.. Muzeum Wojska Polskiego. [dostęp 2018-11-10].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921: dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z dnia 24 września 1921 r.. Zbiory Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie – spis zamieszczony na stronie Małopolskiego Towarzystwa Genealogicznego, 1921. [dostęp 2018-11-10].
- Rocznik oficerski 1923. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1923. [dostęp 2018-11-10].
- Rocznik oficerski 1924. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1924. [dostęp 2018-11-10].
- Rocznik oficerski 1928. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1928. [dostęp 2018-11-10].
- Rocznik oficerski rezerw 1934. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1934. [dostęp 2018-11-10].
- Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie – decyzja nie ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON. Portal Policja.pl – Katyń – lista osób zamordowanych mianowanych pośmiertnie na wyższe stopnie, poz. 996. [dostęp 2018-11-10].
- Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Warszawa, 2003. [dostęp 2018-11-10].
- Tadeusz Kryska-Karski: Straty korpusu oficerskiego 1939–1945. Londyn: Polska Fundacja Kulturalna, 1996. ISBN 0-85065-252-9.
- Wielkopolska Szkoła Podchorążych Piechoty (szkic historyczny). Zakłady Graficzne Instytutu Wydawniczego „Bibljoteka Polska”. Bydgoszcz, 1924. [dostęp 2019-11-24].
- Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z lat 1920–1937. [dostęp 2019-12-16].
Linki zewnętrzne
- Tadeusz Czeszejko-Sochacki w Kresy Siberia Virtual Museum. Kresy-Siberia Foundation, 2013-09-22. [dostęp 2022-06-22].
- VIAF: 160149841875202840356
- PLWABN: 9810577160705606