Tadeusz Zawodziński
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 26 czerwca 1896 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | wiosna 1940 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1918–1940 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | Szpital Okręgowy Nr I | ||
Główne wojny i bitwy | wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa) | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() | |||
|
Tadeusz Zawodziński (ur. 26 czerwca 1896 w Samarkandzie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – lekarz ginekolog położnik, docent doktor habilitowany, podporucznik lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Kazimierza (zm. 1911) i Stefanii z Junosza-Trojan-Piotrowskich (1866–1944)[1]. Ukończył gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie[2]. Przez 2,5 roku studiował medycynę na Uniwersytecie z Moskwie. W Moskwie działał w POW. U kresu I wojny światowej w lutym 1918 przybył do Warszawy. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w obronie Lwowa w czasie wojny polsko-ukraińskiej (1918–1919) służąc w składach polskich pociągów pancernych „Piłsudczyk” „Generał Sosnkowski”. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej[2]. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 października 1920. W 1921 uczestniczył w III powstaniu śląskim. W 1934 był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Sanitarnych Lekarzy z lokatą 18. Ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w 1925 uzyskując tytuł doktora. Był uczniem prof. Adama Ferdynanda Czyżewicza[3]. Został zatrudniony w Klinice Ginekologiczno-Położniczej i Chorób Kobiecych Uniwersytetu Warszawskiego (I Klinika Położnictwa i Ginekologii w Warszawie[4]), kolejno jako asystent, adiunkt, docent. Działał w Towarzystwo Ginekologicznym, od 1934 pełnił funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Ginekologia Polska”. W 1936 uzyskał habilitację w zakresie położnictwa i ginekologii. Publikował w zakresie swojej specjalizacji lekarskiej. Od 26 czerwca 1929 był żonaty.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas kampanii wrześniowej był przydzielony i służył w Szpitalu Okręgowy Nr I przy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 3379[5]. Przy zwłokach zostały odnalezione: list oraz pocztówka, którą nadała Stefania Zawodzińska[6].
Grób symboliczny znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 64-3-23)[1].
Publikacje
- Próba odchylenia dopełniacza w rzeżączce u kobiet (1930, współautorka: Zofia Milińska-Szwojnicka)
- Praktyczne wiadomości z hormonologii w zakresie chorób kobiecych (1932)
- W sprawie rzadkich postaci ropnego zapalenia przymacicza (1935)
- W sprawie wartości nacięcia tylnego sklepienia pochwy (kolpotomja) w leczeniu wysięków zapalnych organów miednicy małej (1935)
- Przyczynek do leczniczego działania oestronu w przypadkach braku miesiączki (1937)
- Obecny stan hormonoterapii w ginekologii (1939)
- Réaction de la déviation du complément pour le diagnostic de la blennorragie chez la femme (współautor)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych (1921)[7]
- Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi[2]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
Upamiętnienie
5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie do stopnia porucznika[8]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[9].
W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” został zasadzony Dąb Pamięci, honorujący Tadeusza Zawodzińskiego w Lurnea w stanie Nowa Południowa Walia (Australia)[10]. Analogicznie został tam upamiętniony kpt Edward Łopatto[11].
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- Jan Bajoński, Tadeusz Żuralski – inni lekarze ginekolodzy habilitowani, zamordowani w Katyniu
Przypisy
- ↑ a b Cmentarz Stare Powązki: KAZIMIERZ ZAWODZIŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2021-12-06] .
- ↑ a b c d Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 360. [dostęp 2021-12-06].
- ↑ Longin Marianowski, Mirosław Wielgoś. Profesor Adam Ferdynand Czyżewicz. Twórca Warszawskiej Szkoły Położniczej. „Medycyna Dydaktyka Wychowanie”, s. 40, Nr 10 / 2012. Warszawski Uniwersytet Medyczny. ISSN 0137-6543.
- ↑ I Klinika Położnictwa i Ginekologii WUM. tlw.waw.pl. [dostęp 2015-03-04].
- ↑ Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 2015-03-03].
- ↑ Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 184. ISBN 83-7001-294-9.
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 84)
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 2014-08-05].
- ↑ Tadeusz Zawodziński. katyn-pamietam.pl. [dostęp 2015-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)].
- ↑ Edward Łopatto. katyn-pamietam.pl. [dostęp 2015-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (19 lutego 2015)].
Bibliografia
- Maria Magdalena Blombergowa. Uczeni polscy rozstrzelani w Katyniu, Charkowie i Twerze. „Analecta”, s. 41, R. 9 Z. 2 (18) / 2000.
- Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Katyń. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2000. s. 727. [dostęp 2015-03-03].
- Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914–1939. Tadeusz Zawodziński. officersdatabase.appspot.com. [dostęp 2015-03-03].
- Tadeusz Zawodziński – publikacje w bazie Google Books. google.pl. [dostęp 2015-03-03].
- Tadeusz Zawodziński – publikacje w bazie WorldCat. worldcat.org. [dostęp 2015-03-03].
- Tadeusz Zawodziński. katyn-pamietam.pl. [dostęp 2015-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2 kwietnia 2015)].
Linki zewnętrzne
- Publikacje Tadeusza Zawodzińskiego w bibliotece Polona