Thule (legendarna wyspa)
![]() | Ten artykuł dotyczy legendarnej wyspy Thule. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Thule oraz wyspę Thule w archipelagu Sandwich Południowy. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/44/Thule_carta_marina_Olaus_Magnus.jpg/266px-Thule_carta_marina_Olaus_Magnus.jpg)
Thule – starożytna nazwa wyspy w północnej części Oceanu Atlantyckiego, wzmiankowana po raz pierwszy w IV wieku p.n.e. przez greckiego żeglarza Pyteasza z Massalii w jego dziele Perí Okeanu. Według jego relacji Thule miała znajdować się o 6 dni żeglugi na północ od wyspy Wielka Brytania. Thule identyfikowana jest zwykle z Islandią, Szetlandami lub wybrzeżem Norwegii (uważanej jeszcze w średniowieczu za wyspę).
Lennart Meri jako pierwszy wysunął teorię, że możliwe jest, że legendarna wyspa Thule to estońska wyspa Sarema. Taki wniosek może nasuwać się po poznaniu mitologii Estończyków i innych ludów fińskich opisujących powstanie krateru Kaali na wyspie Saremie (który powstał po uderzeniu meteorytu) oraz tego, że w języku estońskim (oraz innych językach fińskich) słowo tule (i jego pochodne) znaczy ogień[1].
Łacińskie określenie Ultima Thule (od. łac. ultimo/mus ostatni + gr. thule świat; tłumaczone też jako najdalsza Thule), użyte przez Wergiliusza w Georgikach[2], w średniowieczu oznaczające mityczną krainę położoną na północy i wyznaczającą kraniec znanego świata, stało się synonimem krańca świata.
Zobacz też
- Buss
- Frisland
- Hyperborea
Przypisy
- ↑ Lennart Meri (1976). Hõbevalge (Silverwhite). Tallinn, Estonia: Eesti Raamat.
- ↑ porównaj Wergiliusz, Georgiki – libra 1, wers 30 (źródło zewnętrzne)
- Britannica: topic/ultima-Thule
- Universalis: thule
- БРЭ: 4219038
- SNL: Ultima_Thule
- Catalana: 0065953
- DSDE: Thule