Ulica Humańska w Warszawie
Stary Mokotów | |||||||||||||
![]() Ulica Humańska przy ul. Chocimskiej | |||||||||||||
Państwo |
| ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Województwo | |||||||||||||
Miejscowość | Warszawa | ||||||||||||
Długość | 80 m | ||||||||||||
Przebieg | |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||||||||||||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||||||||||||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||||||||||||
![]() | |||||||||||||
|
Ulica Humańska – ulica w warszawskiej dzielnicy Mokotów, biegnąca od ulicy Słonecznej do ulicy Chocimskiej.
Historia
Ulica powstała około 1908, jako ulica leżąca na obrzeżu Kolonii Welonin przyłączonej do Warszawy w tym okresie. Początkowo zaczynała bieg od ulicy Belwederskiej, ok. 1930 skrócono ją do linii ulicy Słonecznej. Pozostały, górny odcinek Humańskiej został zabudowany domami mieszkalnymi. W 1928 pod numerem 9 powstał dom Spółdzielni Mieszkaniowej „Słoneczna”, przeciwną stronę zajęły wybudowane około 1935 szeregowe domy jednorodzinne. Jeden z nich zaprojektował Marcin Weinfeld.
Zabudowa ulicy w całości ocalała podczas II wojny światowej. Stanowi interesującą enklawę architektury lat 30. XX wieku na Mokotowie.
Ważniejsze obiekty
- Ambasada Bośni i Hercegowiny (nr 10)
Bibliografia
- Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy, tom 4. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 1995, s. 289. ISBN 83909794-5-4.