Władysław Buderacki
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 23 listopada 1898 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 14 czerwca 19120 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Władysław Buderacki (ur. 23 listopada 1898 w Erdelowej, zm. 14 czerwca 1920 pod Czerwoną) – oficer armii rosyjskiej, Wojska Polskiego na Wschodzie i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Ferdynanda i Zofii z Bocheńskich.
Absolwent szkoły realnej Żukowskiego w Odessie i student w Instytucie Agronomicznym w Puławach.
W 1914 wcielony do armii rosyjskiej i skierowany do Wyższej Szkoły Artylerii w Odessie. W 1917 walczył na froncie północnym między innymi pod Rygą[1].
W 1918, w stopniu podporucznika, wstąpił do oddziałów polskich w Odessie. Tam, w starciu z Ukraińcami, został ciężko ranny.
Po wyleczeniu udał się na Kubań i wstąpił oddziału jazdy mjr. Konstantego Plisowskiego[1].
Z oddziałem dotarł do Polski i po reorganizacji, już w składzie 14 pułku ułanów brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył między innymi pod Jazłowcem, poległ w walkach pod Czerwoną.
Pochowany został prawdopodobnie w Płoskirowie[1].
Za bohaterstwo w walce odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[2].
Ordery i odznaczenia
Przypisy
- ↑ a b c d e Polak (red.) 1993 ↓, s. 28.
- ↑ Czaykowski 1928 ↓, s. 39.
Bibliografia
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Witold Czaykowski: Zarys historii wojennej 14-go pułku Ułanów Jazłowieckich. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.