Wałdajski Park Narodowy
![]() Jezioro Użyn, Wałdajski Park Narodowy | |||
park narodowy | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Obwód | |||
Siedziba | Wałdaj | ||
Data utworzenia | 1990 | ||
Powierzchnia | 1585 km² | ||
Ochrona | kategoria IUCN – II (park narodowy) | ||
Odwiedzający | ok. 60 000 (2011) | ||
Położenie na mapie obwodu nowogrodzkiego ![]() | |||
Położenie na mapie Rosji ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
Wałdajski Park Narodowy (ros. Валдайский национальный парк) – park narodowy na północy Rosji, w rejonach wałdajskim, okułowskim i diemianskim w obwodzie nowogrodzkim. Został ustanowiony 17 maja 1990 roku, a od 2004 jest jednym z rezerwatów biosfery UNESCO. Wałdajski Park Narodowy, wraz z miastem Wałdaj, jeziorem Wałdaj i północną częścią jeziora Seliger jest jednym z najbardziej popularnych miejsc turystycznych w Centralnej Rosji z dobrze rozwiniętą infrastrukturą turystyczną[1].
Historia
W średniowieczu powierzchnia parku należała do Republiki Nowogrodzkiej. W jednej z kronik z tego okresu zwymieniono tzw. Krzyż Ignacha – bliżej niesprecyzowane miejsce na pograniczu parku, w kierunku którego z nieznanego powodu wycofali się Mongołowie, atakujący od 1236 roku na Republikę Nowogrodzką[1]. Pierwsza wzmianki o mieście Wałdaj pojawiły się w 1495 roku[2]. Rozrost miasta nastąpił za sprawą budowy drogi łączącej Nowogród Wielki z Centralną Rosją oraz budową monastyru męskiego w 1653 roku, który stał się głównym ośrodkiem kulturalnym. Na początku XX wieku korzystano ze wszystkich dostępnych użytków rolnych, co skutkowało tym, że obszar zaczął być później przekształcany w teren rekreacyjny. Skutkowało to powołaniem Wałdajskiego Parku Narodowego w 1990 roku.
Położenie i geografia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/87/Valday_lake_NO.jpg/220px-Valday_lake_NO.jpg)
Wałdajski Park Narodowy zajmuje wyższe partie Wyżyny Wałdajskiej i zlokalizowany jest na pograniczu trzech regionów w obwodzie nowogrodzkim, gdzie 12% jego powierzchni stanowi region okułowski, 62% wałdajski, a 26% diemianski. Obecna rzeźba terenu została ukształtowana podczas epoki lodowcowej i jest charakterystyczna dla form polodowcowych. W parku znajduje się 76 jezior o różnym pochodzeniu[3]. Największymi z nich są Seliger (znajdujący się tylko częściowo znajduje się na obszarze parku), Wałdaj, Welaj, Użyn oraz Borowno. Znajdują się tam dorzecza rzek Poli, Msty i Wołgi. Wałdajka będąca dopływem rzeki Bieriezajki, wypływa z jeziora Użyn, zaś Polomet, jest dopływem rzeki Poli, zaś ta ma swoje źródło w środku parku.
Przypisy
- ↑ a b Валдайский национальный парк. Особо охраняемые природные территории России (zarchiwizowano w Internet Archive). [dostęp 2016-02-21]. (ros.).
- ↑ История города и района. Официальный сайт Администрации Валдайского муниципального района. [dostęp 2016-02-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-16)]. (ros.).
- ↑ ru:Физико-географические условия. ООПТ России. [dostęp 2012-02-11]. (ros.).
- p
- d
- e
- GND: 7746596-9